Allelujah (2022)

Het is 2019 en de minister van Gezondheid en Sociale Zorg [Nicholas Burns] heeft op advies van Colin Colman [Russell Tovey] besloten Bethlehem Hospital te sluiten omdat het niet efficiënt genoeg werkt. Vrijwilligers proberen de boel te redden en in afwachting van de uitreiking van een onderscheiding voor Zuster Gilpin [Jennifer Saunders] proberen personeel en de hoogbejaarde ‘tijdelijke bewoners’ hun dagen zo goed mogelijk door te komen. Wanneer Colins vader [David Bradley] in Bethlehem wordt opgenomen, ontdekt hij de waarde van de zorg die daar wordt geleverd. Het scenario van Heidi Thomas, gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Alan Bennett, heeft het hart op de tong en is vooral aan het einde onnodig prekerig. De dwarsdoorsnede van personeel en patiënten is, tja, wel erg doorsnee. Maar Jennifer Saunders is formidabel en vermijdt alle clichés als de no-nonsense veteraan in de geriatrie. Haar scenes met Bradley zorgen voor enkele prachtige momenten in dit goedbedoelde, maar eenzijdige pleidooi voor the National Health Service en verpleegkundigen in het algemeen.

Judi Dench wordt nogal aangemeld voor deze film, maar eigenlijk is haar screentime erg beperkt. Het is wel iemand die de aandacht vestigt op een film en dat was ook voor mij de reden om de film (sneller) te zien. Zo'n film rond verzorgingstehuizen, meestal is dat een vrij nare troosteloze bedoening. Ik ben daar ondanks dat het thema me nauw aan het hart ligt niet zo'n geweldige fan van.

Beth tracht echter de aftakelende gedachte van "wachten op de dood" wat positief leven in te blazen door de empathische zorg van alle hulpverleners voor hun bewoners. Bewonderingswaardig om te zien. Bij momenten wat humor waardoor deze tragikomedie best onderhoudend is. Heb je nog het subplot van het grote kapitalistische zwaard van Damocles dat niets liever wil dan de geldverslindende instelling te sluiten wegens niet efficiënt.

De heuse plottwist zag ik niet aankomen omdat ik niet dacht dat het zo'n film ging worden. Ik schrok er wel van, maar het zijn zaken die af en toe de media halen. Geen slechte film, maar er mocht misschien nog wat meer pit in. Ik zag Ken Loach hier al passeren, wel ja, hij had van mij met stip zijn ding hiermee mogen doen.

De hele film bleef voor mij persoonlijk steken op een 2,5, het was oke, het kon er mee door maar het miste voor mij de scherpe randjes.
Tot dat de film in de laatste 10 minuten een plottwist erin gooide die ik totaal niet zag aankomen, je kan je zelfs afvragen of Gilpin wel zo slecht was in wat ze deed? Het was in iedergeval zeker niet aan haar om de beslissing voor de ander te nemen maar begrijpen doe ik het wel. Ik vraag me trouwens af of de plottwist van begin af aan zo bedoeld was, de laatste 10 minuten voelt als een totaal ander soort film en ik kan mij heel goed voorstellen dat dit door Covid zeker niet gepland was toen ze in eerste instantie aan de film waren begonnen, het is sterk dat ze dit in de film hebben meegenomen in iedergeval!

En daarom kom ik alsnog uit op een 3.