Bobi Wine: The People's President (2022)

Op 26 januari 1986 riep Yoweri Museveni zichzelf uit tot president van Uganda nadat hij met een militaire coup Milton Obote had afgezet, onder anderen omdat hij gesjoemeld zou hebben bij de verkiezingen. 35 jaar later gebruikt Museveni elk middel om de macht te behouden. Omdat hij volgens de grondwet te oud is om nog een termijn te dienen, laat hij die veranderen. Maar hij vindt een formidabele tegenkandidaat in Bobi Wine, een muzikant die met zijn aanstekelijke muziek en zijn eenvoudige, maar doeltreffende teksten een nieuwe volksheld wordt. Moses Bwayo en Christopher Sharp volgden Wine tijdens zijn campagne en deze documentaire toont hoe Museveni het volk intimideert en elke smerige truc gebruikt, eerst om te voorkomen dat Wine zich kandidaat kan stellen, vervolgens om hem letterlijk uit de weg te ruimen. Wie denkt dat Alexei Navalny de enige persoon was die zijn leven waagde om een einde te maken aan de dictatuur, komt van een koude kermis thuis. Het gebruik van amateurbeelden – meestal uit veiligheidsoverwegingen anoniem aangeleverd – verhoogt de authenticiteit van deze schokkende wake-upcall.

Ondanks al de schokkend schaamteloze beelden van geweld en onderdrukking overheerst gek genoeg toch een naïef gevoel van optimisme tijdens het kijken van deze ietwat doorsnee documentaire. Het feit dat zo veel Oegandezen zich openlijk durven te verzetten is al een wonder op zich.

Ik ben er niet helemaal van overtuigd dat iemand als Bobi Wine uiteindelijk niet zelf in een despoot zou veranderen, en een hoop goede wil is helaas ook niet genoeg om een dictatoriaal regime omver te werpen, maar in een land dat zo gigantisch veel jonge mensen bevat liggen er kansen voor nieuwe leiders om het beter te doen. Er moeten dan alleen wel mensen de ballen hebben om het huidige regime te laten vallen. Helaas wordt de stabiliteit die een sterk dictatoriaal regime biedt vaak als een noodzakelijk kwaad gezien.

Stiekem toch wel fan geworden van Bobi.