Carmen (2022)

Carmen (2022).

Daar blijken er dus twee van te zijn - deze, en een ietwat pretentieus en voor mij niet echt geslaagd gedoetje van regisseur Millepied, met erg mooie beelden en een hippe cast met Paul Mescal als boegbeeld en Melissa Barrera als eye candy.

Dit is dus niet die film. Dit is in zo ongeveer alle opzichten het tegenovergestelde.

In deze film gaat het over hoe je je leven oppakt als daar op je vijftigste de bodem onder uit wordt geslagen, als je geloof op niets blijkt te berusten. Over hoe je je plaats vindt in een gemeenschap waar je een onzichtbaar en ongewaardeerd onderdeeltje van was. Over hoe je liefde vindt als je ruim boven de vijftig bent, en hoe je daarin berust als je het gevonden hebt.

Wie anders dan Natascha McElhone om daar de hoofdrol in te spelen - de enigmatische mevrouw die we allemaal kennen uit Ronin, en die daarna in talloze films heeft gespeeld die allemaal ofwel mislukt zijn ofwel nergens gedraaid hebben - of is het wellicht allebei. Dat dat toch niet aan haar lag, dat is wel het minste dat deze film duidelijk maakt.

Maar meer dan dat. De kerk heeft de afgelopen twintig, veertig, vijftig jaar een overvloed aan kritiek gekregen, en wat mij betreft ook zo ongeveer allemaal terecht. Makkelijk zeggen als verstokte atheist, natuurlijk. Maar het is onweerlegbaar toch ook dat de kerk, de religie, het geloof - in welke vorm dan ook - een binding geeft in de samenleving.

Dat is wellicht het leukste aan de film, hoe de Carmen van McElhone dat doet, en hoe ze dat beter voor elkaar heeft dan haar broer als voorganger. Om het er maar even in te wrijven, het gaat niet om het geloof, het gaat om hoe we met elkaar omgaan. Dat is waar die kerk voor staat - die hebben 'we' met elkaar gebouwd. Net als die moskee en die synagoge, en de stoepa van de bootvluchtelingen waar ik elke dag langsloop. Jammer dat die nu zo'n beetje af is, ik had graag een handje geholpen.