John Lennon: Love Is All You Need (2010)

Een wat rommelige documentaire die het moet doen met de beelden die ze hebben en de mensen die ter beschikking waren. Vooral Cynthia Lennon en Yoko Ono komen aan bod, met analyse van tv en radio-maker Paul Gambaccini en professor Camille Paglia met specialisatie kunst en populaire cultuur. Enkele getuigenissen via archiefbeelden van andere belangrijke mensen in het leven. Niets over de jeugd, niets over zijn solomuziek carrière of relatie tot de andere Beatles. De titel dekt wel wat de lading, omdat het een beeld schept van Lennon als artiest bij The Beatles tot vredesactivist, wat uiteindelijk 2 verschillende werelden waren.

Ik ben zelf nooit fan geweest van Lennon, wel van The Beatles. Als het dan meer over zijn activisme gaat dan over de mens zelf of over hem als artiest, is dat voor mij toch minder boeiend.

Ringo was de lolbroek, George de stille, Paul de braafste en John Lennon de ondeugendste (en meest spraakmakende) Beatle. Met hulp van o.a. Yoko Ono, Johns ex-vrouw Cynthia en de destijds beroemde Britse radio-DJ Paul Gambaccini, kijkt Byron terug op de laatste jaren van The Beatles, Lennons persoonlijke en artistieke ontwikkeling. Er is ook aandacht voor de invloed die Yoko Ono en de dood van impresario Brian Epstein (in 1967) hadden. Persoonlijke gesprekken, ook met zoon Julian in archiefbeelden, en veel bekende, maar ook minder bekende archiefbeelden in een prima portret.

Ik vond de aandacht voor Lennons jeugd en zijn muzikale ontwikkeling juist pluspunten. Ze komen in ieder geval (bij monde van Paul Gambaccini) nadrukkelijk aan de orde!