Lone Wolf (2021)

Dat is voor het eerst denk ik, dat ik een review schijf op een maagdelijk wit stukje forum. Ook niet zo gek, aangezien de film vandaag in première is gegaan op het (online) IFFR.

Het uitgangspunt van de film, dat we vrijwel alles door camerabeelden zien, deed me direct denken aan Searching. Duidelijke inspiratiebron. De uitwerking is op zich prima, in een lekker gruizige setting. Er ontrolt zich een crime-verhaaltje. Die heeft eigenlijk niet heel veel om het lijf, wordt niet perse spannend, maar is onderhoudend voldoende. Door een -hoe zeg je dat tegenwoordig zonder iemand op zijn tenen te trappen- verstandelijk gehandicapte jongen toe te voegen aan de hoofdkarakters, wordt er geprobeerd een gevoelsbinding te maken met het publiek. Door zijn vloghobby is er een slimme manier gevonden om ietwat geforceerd een groot deel van de film in beeld te brengen, net als dat de rookmelders een camera bevatten wel zal zijn omdat het lichtelijk in de toekomst afspeelt.

Naar het einde toe floept er wat drama in, maar echt heel erg overkomen doet dat niet. Een bijverschijnsel van alles via camerabeelden en dergelijke vertonen is dat het een afstand creëert, dus echt meeleven met de karakters en het verhaal gebeurde bij mij niet. Het is net teveel binnen de lijntjes, soms net wat te bedacht (dat laatste shot) en we zien weinig wat we niet al vaker hebben gezien. Maar het is zeker geen slechte prent en vermakelijk genoeg voor een ruime anderhalf uur thriller-crime-light.

Act 1
Tamelijk moe van een veel te laat gestarte film heb ik de film afgezet na 50 minuten. “Act 2” volgde voor mij dus een dag later. Na een eerste helft vol niet al te beste scenes weliswaar vrij uniek qua vorm, een niet zo boeiend uitje van de hoofdpersonen, een wat gaperig sfeertje in de film en op de bank bij mij thuis @IFFR2021, was het tijd voor een nachtje slaap. Na een dag kwam toen deel twee.

Act 2
Niet zomaar mijn tweede stukje film. Nee een veel duidelijkere “Act 2”. Dat was een opluchting. Gelukkig vallen stukjes op hun plek al blijft onduidelijk of bijvoorbeeld de tape nu echt alle opnames waar je naar kijkt bevat. Geloofwaardig is dat in ieder geval niet. Voorbeeld: de bedscenes. Hoe dan ook, de spanning en het drama komen zeker in deel 2 tot wasdom al is het allemaal niet heel sterk gespeeld en is de originele vorm leuk gevonden mij soms wat te stuntelig en vergezocht (zie comment hiervoor van flaphead: camera in brandalarm???). Nu de scenes bij Winnie thuis weinig verheffende dialogen bevatten, blijft het wat mat. Deze flarden verdwijnen als het tempo in deel 2 iets omhoog gaat en het verhaal ergens heen gaat: de personages hebben een doel voor ogen. De tweede helft is daarmee de moeite waard, de treinscene beviel me dan weer wel, net als het aquarium en de boot. Net op tijd wordt het karakter rond Stevie nog eens wat opgebouwd. Net op tijd want de knal is zeg maar nogal hard... Wat een schock! Tot slot een mooi einde na een wat gekunstelde en niet heel aansprekende eerste helft. Het eindigt met Winnie in haar pakje (een ode aan...). Een knik naar Kylie. Ogilvie wil daarmee zeggen: deze babe is niet dood, maat komt sterker terug, zo vertelde hij.

Toegift Ogilvie
Ook online een praatje mee de maker. Ogilvie, toch al een oude rakker, maakte nog maar zijn derde feature film. Hij maakte eerder videoclips. Ook de muziek in deze film is dus echt zijn ding. Enkele andere opmerkelijke zaken. De keuzes voor de types als Winnie en Conrad komt van de anti-surveillance posters van de anarchistische scene in Melbourne, Een trigger voor het verhaal en het onderwerp is een door de camera;s gevolgde Lone Wolf in Melbourne (gedood door de politie) die in het nieuws is geweest enkele jaren terug en natuurlijk het boek. [i]

.... in zijn volgende film, ‘Head South’ is de post Punkscene aan de beurt als ‘onderwerp’.