Mijn Seks Is Stuk (2019)

Al vaker gezegd maar ik ben geen fan van dit soort ego-documentaires, omdat het eerder de schijn heeft van navelstaarderij dan dat het werkelijk inzicht geeft in een beladen onderwerp. Ook 'Mijn Seks Is Stuk' (2019) gaat vooral om Lize Korpershoek zelf die 'dapper' en 'open' is omdat ze een taboe-onderwerp durft aan te snijden. Ik vind het belangrijk en waardevol dat 'mislukte seks' onder de aandacht komt. Dat het gesprek gevoerd wordt over welke betekenis seks heeft in liefdesrelaties en wat de psychische gevolgen zijn wanneer seksuele bevrediging niet-wederkerig is. En als mensen deze (h-) erkenning vinden in de documentaire van Korpershoek, dan heeft het in ieder geval die positieve invloed. Daar wil ik niet zuur of cynisch over doen. Maar dit onderwerp had eigenlijk een verdere uitwerking verdiend, met meer persoonlijke verhalen en contrasten. Wat als er wel sprake is van lichamelijk disfunctioneren of bijvoorbeeld gevolgschade van seksueel misbruik? En wat maakt dan dat andere mensen seks en intimiteit wél als bevredigend ervaren? Het taboe aansnijden lijkt belangrijker dan inzicht verschaffen in de veelheid aan seksuele ervaringen.

Mijn seks is niet stuk, mijn seks is gewoon mijn seks

Een tijd geleden las ik een interview met Lize Korpershoek in Humo en ik vond dat op zich nog wel een interessant gesprek. Ergens in mijn achterhoofd bleef hangen dat ik eens naar de documentaire moest kijken, maar met een geheugen zoals dat van mij vergeet je al wel eens vaker zo'n dingen. Althans toch totdat ik zag dat de documentaire ondertussen was toegevoegd aan MovieMeter en bovendien ook flink wat reacties teweeg bracht.

Het gemiddelde spreekt dan ook boekdelen (stond voor mijn stem op 1.14*) en eerlijk gezegd? Zo slecht vond ik dit niet. Er zijn best wel wat hekelpunten te noemen zoals het feit dat de speelduur van iets meer dan een halfuur eigenlijk te weinig is voor dit onderwerp, maar ik ben wel gecharmeerd geraakt door de openheid van Lize en van haar vriend Tim. Dit soort lastig bespreekbare onderwerpen kunnen voor mijn part nooit snel genoeg bespreekbaar gemaakt worden en als iemand ook maar geholpen is door hun verhaal, dan heeft dit zijn nut al wel bewezen als je het mij vraagt. Het enige gevoel dat bij mij echter overblijft is de vraag of dit niet gewoon een kwestie is die met een psycholoog getackeld kan worden. De confrontatie met haar moeder spreekt in ieder geval boekdelen en ook geeft ze zelf meermaals aan dat ze misschien te vroeg met seks is begonnen en teveel een pleaser was/is. Door die korte speelduur blijft dat aspect echter wat onderbelicht.

Ik heb verder ook wel wat mijn vragen bij sommige van die testen (die porno dat ze haar lieten zien bijvoorbeeld, je zag zo aan haar gezicht dat ze zich aan het ergeren was. Dan geraak je ook niet opgewonden natuurlijk) maar ik ga er vanuit dat die mensen beter weten wat ze moeten doen dan ik. Wel blij trouwens dat het tantra stuk (dat dan blijkbaar wel wat zijn vruchten lijkt af te werpen) niet gecombineerd werd met een sprong in het zwembad, zo'n cliché had gemakkelijk een punt minder geweest in de score.

2.5*

Op zich een prima onderwerp voor een documentaire, helaas schiet deze film qua vorm nogal tekort. Het is namelijk jammer dat de vorm van een egodocumentaire een onderwerp als dit maar heel weinig belicht. Er worden weliswaar gesprekken gevoerd met professionals, maar zelfs dan blijft hoofdpersoon Korpershoek voornamelijk in beeld. Vervelender is de keuze dat tijdens gesprekken de hele tijd de audio midden in een dialoog wordt uitgezet om over te gaan tot emotionele muziek, waarmee lijkt dat de inhoud ook echt niet relevant is. Inhoudelijk springt de film van de hak op de tak, maar ook qua stijl; het begint met een voice-over met animatie en vervolgens worden met een telefoon opgenomen shots afgewisseld met ‘normaal’ camerawerk, hoewel mooie stilistische shots grotendeels uitblijven.

En ook qua de toon voelt all over the place. Soms lijkt de toon wat luchtig en neigt de film zelfs naar droogkomisch, waarin de ogenschijnlijk nuchtere hoofdpersoon in vrij absurde situaties zit - zoals de test waarin Korpershoek porno moet kijken of het vage yoga-tafereel met een hoop zweverige dertigers, waar Korpershoek op de achtergrond wat vreemd zit toe te kijken. Echter zet deze toon nooit door. Veel komen we ook niet te weten over het onderwerp, maar dat lijkt ook niet de bedoeling van het project. Wat wel de bedoeling is, wordt me nooit helemaal duidelijk en als de film dan ook afrondt met een soort conclusie, komt deze conclusie voor mij volledig uit de lucht vallen. Jammer, ik had Korpershoek en dit onderwerp een betere documentaire gegund.

2 sterren.

Redelijke docu, maar erg kort en daardoor te veel aan de oppervlakte. Ik denk dat er best hele interessante dingen te vertellen zijn, maar uiteindelijk blijft het bij stukjes. Compleet, maar mist de inhoudelijke diepte. Voorts vond ik dat stuk bij en met die moeder er niet helemaal bijpassen. Visueel verder niet heel boeiend, een beetje zoals elk egodocument (en ego bedoel ik in deze niet negatief). 2,5*