Babai (2020)

Ik heb eens een vol uur naar een compilatievideo zitten kijken van puistjes, cystes en blackheads die uitgeknepen werden. Waar ik daar de tijd voor vandaan hield en of ik een enge fetishist in de wording ben laten we even in het midden, maar het was boeiender dan dit stukje verspilling van subsidiecentjes.

Net zo zonde als het was om een al om zuurstof smekende aarde van nog meer bomen te ontdaan om een paar duizend van die verschrikkelijke prulaffiches (hierboven te zien) te drukken. Dat ik hier niets mee kon mogen duidelijk heten, en ik ben blij dat ik mezelf eens niet hoef te verdedigen tegen de gevestige orde van het filmsnobisme. Ik ben niet meer zo een plotjes man als vijf jaar geleden nog wel het geval was maar waar het IFFR sommige samenvattingen vandaan tovert blijft me een raadsel, want dit trekt letterlijk op niets. Of dat je maanden spaart voor een fatsoenlijk restaurant en uiteindelijk McDonald's voorgezet krijgt. Er wordt bijna de gehele tijd out of focus gedraait, en waar het allemaal voor nodig is mag Joost weten. Het werd er niet dromeriger van, niet duisterder. Ik werd niet meegenomen, niet geroertd niet verwonderd, het was allemaal slechts gebakken lucht waar ik alleen maar pijn van achter de ogen kreeg. En als je iemand een uur lang zo kunt vervelen met zoveel profilerende trucjes vind ik dat op z'n minst knap, want ik heb echt mijn best gedaan hier wat van te vinden. Maar het enigste wat het deed was me uit mijn heersende filmflow trekken. De reden dat ik nog best wel mild ben is eigenlijk enkel omdat de maker me best sympathiek leek en het volgens mij echt wel ergens in zich heeft op een dag wel te verrassen. Als dat uiteindelijke mijn zoveelste straaltje gefaalde mensenkennis blijkt trek ik het met alle liefde verder omlaag, dan zet ik liever een b-film op die wel eerlijk is over zijn pretenties. (1,5*)