Tian Ya Hai Jiao (1996)

Verrassend goed.

Niet dat dit écht een superfilm is, maar '96 is normaal gezien een slecht jaar (om in wijntermen te spreken) als het gaat om Hong Kong cinema. Daar lijkt Lee zich verder niet zo heel veel van aan te trekken, hij maakt gewoon een fijn filmpje.

Het is een film die enerzijds wat leentjebuurt lijkt te spelen bij het werk van Wong Kar-Wai, maar anderzijds ook als template gediend heeft voor later werk van Johnnie To. Dit lijkt verder veel op zo'n begin-2000 drama/romantiek/comedy mix met Takeshi Kaneshiro in de hoofdrol (denk Turn Left, Turn Right), vaak geen verkeerde films, duidelijk een periode waar Kaneshiro is doorgegaan.

Een interessant verhaaltje, mooi gebruik van muziek, sfeervol in beeld gebracht en netjes geacteerd. De film loopt vlot, ziet er goed uit en raakt op de juiste momenten de juiste snaren. Het mist verder wat aan echte hoogtepunten en een meesterwerk is het zeker niet, maar wel een verrassende ontdekking.

3.5*

Een soort romantisch drama in een driehoeksrelatie, zo zou je de film het best kunnen omschrijven. De film doet niet zo heel veel verkeerd en het is interessant hoe het vertrouwen tussen de zieke Chai Lam en de privédetective zich ontvouwt en ontwikkelt.

Het verhaal werkt met enkele flashbacks die goed zijn gemonteerd in de film. Verschillende culturen vermengen zich en zijn toch niet zo evident. Erg veel linken zijn er niet tussen schotten en Japanners, maar het werkt wel. Bij momenten wat sentimenteel, zeker naar het einde toe (met die kleine), maar dat moet je er maar bij nemen.

Een film waar ik warm noch koud van wordt, degelijk sowieso, maar niet eentje die in mijn geheugen gegrift zal staan.