Ankoku Joshi (2017)

Moderne Rashomon.

Maar in plaats van brute en noeste samurai heren, enkele nette jongedames uit de boekenclub. Die naar jaarlijkse gewoonte bijeenkomen in één of ander ritueeltje. Elk heeft een verhaaltje bij en leest het voor aan de rest, ditmaal als thema de zelfmoord van één van de leden.

Al snel blijkt onder het lieve, afgeborstelde oppervlak toch wat meer nijd en afgunst schuil te gaan. Het leuke aan de film is wel dat het nooit ontspoort of losgaat, althans niet qua stijl. Wat er gezegd en verteld wordt is steeds harder en gemener, maar iedereen blijft steeds erg netjes en statig. Theekopjes, nette uniformpjes en gothisch ingerichte kamertjes met veel blinkende lampjes enzo.

Dat contrast is wat deze film levendig houdt, want verder is het allicht net iets te voorspelbaar en had het misschien nog net wat verder mogen gaan. Ook wordt er net wat té veel uitgelegd, waardoor ik soms wat Hitchcock-achtige irritaties kreeg. Elk plotgaatje hoeft voor mij niet opgevuld worden, zeker niet als daar onevenredig veel tijd voor nodig is.

Maar wel een fijne film verder. Ziet er erg lief uit, is het dat eigenlijk niet. Die misverpakte content zorgt voor een apart sfeertje, contrast had alleen nog nét wat steviger gemogen, maar Saiji Yakumo toont zich erg kundig.

3.5*

Ik weet niet goed wat ik hiermee aanmoet. Is dit nou een serieus bedoeld psychodrama over manipulatieve, achterbakse tieners of een verzameling bijeengeraapte flauwekul. Gelet op de rare ontknoping neig ik toch naar het laatste. Hoe dan ook, het is ondanks de veelvuldige brede glimlachen een naargeestige film die goed beschouwd weinig voorstelt.

Mijn waardering geldt dan ook enkel het acteerwerk en de mooie settings.