Man in an Orange Shirt (2017)

Deel 1: prachtig ! . . . . 4,5

Deel 2: (cliché-)matig . . 2,5

3 sterren, en een halve uit eenvoudig sentiment

Deel 1 4sterren deel 2 drie sterren

Deel 1: 2 sterren

Deel 2: 2 sterren

Het thema leek mij interessant: hoe verging het homo's in die tijd. Maar ik vond het allemaal erg snel gaan, eenvoudig en met weinig diepgang. Ik wilde het toch af zien omdat de sprong in de tijd mij toch benieuwde. Maar wat heb ik mij verveeld zeg...

Vond het ook een wat oppervlakkige film, maar wel goed geplaatst zo vlak voor de Gay Pride in Amsterdam. Ik zag beide delen achter elkaar.

Ik schakelde pas later in, maar pakte het verhaal prima op, omdat het wel, zeker in het begin, langs bekende paden voortbeweegt. Ik dacht aan mijn oude zangleraar (operatenor) van het conservatorium terug, die zeker al in de zestig was, toen ik daar als twintigjarige jonge vrouw begon. Hij vertelde weleens over vroeger en de zwaarte van zijn homo-zijn in zijn jongere jaren en later. Het verdriet en de teleurstellingen waren overduidelijk, een moeilijk zwaar leven. Hij zag er ook wat nichterig uit, dus dat was zeker in die tijd nogal opzienbarend. De mannen in de film zien er doorsnee netjes en later sportief uit, dus roepen in eerste instantie niet zulke felle reacties op.

Van deze film vond ik het aangenaam om Vanessa Redgrave weer eens te zien, in het echt ook een tachtiger. Waarom niet?

Aanvankelijk geen prettig karakter, nogal dwingend, komt ook zij tot inzichten en wordt milder.

Film is redelijk goed, geeft goed het tijdverloop aan en nog steeds worden veel lhbti+'ers heel slecht behandeld. Kerkmensen die menen dat het een ziekte is en "therapie" propageren,

projecteren wat zij zelf nodig hebben.