Arak Shitae (2016)

Het is ongelooflijk dat deze film nog niet eens op IMDB staat...zijn wij toch beter qua info haha.

Ja, deze film maakte diepe indruk op mij. De openingsshots met credits waren wondermooi en ik dacht bij mezelf "als dit zo doorgaat...". En dat was dus zo. Niet zo zeer dat de film enkel een aaneenschakeling van mooie beelden is. De manier van filmen is juist heel divers, en in alle opzichten weloverwogen en perfect gekozen voor het getoonde moment. Soms heel dicht op de huid van de personen, met bewegende camera, zodat je goed met ze meevoelde. Een andere keer prachtige statische wideshots, of ook heel mooie microshots tot zinderende bedwelmende dromen aan toe. Een perfecte balans in, en beheersing van, diverse stijlen van filmen, "verbeelden".

Die balans kwam ook terug in hoe het verhaal weloverwogen en beheerst naar voren gebracht werd. Hoe kan ik dat overbrengen... Het gezichtspunt wisselde bv regelmatig. Soms identificeerde je met de man, dan wweer de onvoorwaardelijk liefhebbende vrouw, en soms nam de Down-zoon met voiceover het gezichtspunt voor zijn rekening. Nooit werd een element al te simpel opzichtig in beeld gebracht maar altijd was duidelijk wat er daadwerkelijk gebeurde of bedoeld werd. Dit met simpelweg gebeurtenissen maar ook met heldere, efficiënte beeldtaal en symboliek wat een licht magisch realistisch tintje aan het geheel gaf.

Het thema was an sich best simpel: hoe zwaar het leven kan zijn, keuzes die je neemt, liefde die verbindt, de houding die je onderling aanneemt. Als de levensstroom (water in dit geval) droogvalt, wat is de juiste benadering om die weer aan het stromen te brengen? Hoe diep moet je graven voor je water vindt? Of hangt het er vanaf met welke mindset je graaft? Dat dan de vader het niet echt begrepen had, met z'n hatelijkheid tegen zijn verstandelijk minderbegaafde zoon terwijl die wel de juiste attitude bleek te hebben, is wellicht best corny en cheesy maar ik vond het totaal niet vervelend overkomen. Integendeel, ik vond het integer en indrukwekkend. Zo'n zoon er in brengen kan gezien worden als een wat te slappe zet om betekenis in te brengen, maar het werkte wonderwel zonder te opdringerig of kwijlerig te zijn.

Een ander mooi aspect vond ik hoe hier de Islam-cultuur een mooie rol speelde. De spiritualiteit daarin is wezenlijk gelijk aan die van andere religies, en ze hebben mooi poëtische teksten die gezongen worden op een manier die mijj wel positief kippenvel gaf/geeft. De laag van zingeving die vanuit dat religieuze aspect de film kleurde, was continu op een heel natuurlijke manier aanwezig. Zo is hun cultuur en dat kan net zo goed heel mooie liefhebbende mensen herbergen. Zo zou het ook moeten zijn, een boodschap die ook subtiel werd overgebracht middels het plotverloop.

Het was als laatste film op IFFR voor mij een kroon op de 20 films en drie dagen daar . Ik heb 2 uur met kippenvel en wijd open ogen naar het scherm zitten kijken en zó genoten. Perfect uitgebalanceerd in alle aspecten, heel goed gemaakt, visueel en auditief prachtig. Ik kan niet wachten hem weer te zien maar hij staat niet op IMDB, ik zie nergens een teken dat hij nog eens in roulatie komt, en dan is het maar hopen op een DVD...dát toch wel hè?! Anders verdwijnt iets moois als dit, en dat trek ik heul slecht. Veel te weinig aandacht voor deze film, verdient veel meer.