Charlotte's Song (2015)

Ahhh met Iwan Rheon van de Game of Thrones, die vond ik daar ijzersterk.

“Her story begins where the fairy tale ends.”

Ik veronderstel dat dit geïnspireerd werd door het welbekende sprookje “De kleine zeemeermin” van Christian-Andersen. Nu, als je een aandachtig lezer was, dan zal je gemerkt hebben dat deze kleine zee-bewoonster wel uitdrukkelijk aanwezig is doorheen het gehele verhaal. Als deze film een soort hommage is aan dit sprookje, dan schiet het op dat vlak toch wel echt tekort. Het lijkt wel “Godzilla”. Die verscheen ook maar luttele minuten in de gelijknamige film. Hetzelfde dus voor de zingende zeemeermin in "Mermaid's song" (normaal zou de film "Charlotte's song" heten). Je kan haar welgeteld 5 minuten bewonderen. Dat is nogal karig voor een film die 88 minuten duurt. Maar in die korte periode kan je wel zien dat de transformatie van Charlotte( Katelyn Mager) naar de gevreesde zeemeermin wel op een geslaagde manier wordt getoond.

Deze film is overduidelijk geen sprookje dat geschikt is voor kleine kinderen. Het is echter ook geen angstaanjagende film zoals de filmaffiche laat uitschijnen. En het categoriseren onder het type horror, is nu ook wel een beetje overdreven. Je zou het eerder een drama met enkele fantasy elementen kunnen noemen. Het drama-gedeelte handelt over de teloorgang van een florerende cabarettheater ergens in niemandsland in de Verenigde Staten. De achteruitgang van dit etablissement wordt bewerkstelligd door het overlijden van Serena (Natasha Quirke, moeder van Charlotte en ook gezegend met het zeemeerminnen-gen) en de economische depressie. En voor hij het beseft zit George (Brendan Taylor) met een financiële kater en stevent hij af op een gedwongen sluiting.

Of het faillissement van deze zaak alleen veroorzaakt wordt door de heersende economische crisis betwijfel ik toch. De opgevoerde show is ook niet bepaald een publiekstrekker. Misschien was het voor die periode wel allemaal opwindend genoeg. Toen was een ontblote enkel al genoeg om de gemiddelde man knettergek te maken. Overduidelijk dat het fenomeen “twerking” al in de jaren 30 werd uitgevonden. Dat er toch in het verleden massaal veel volk opdaagde, was vooral vanwege het bezwerende gezang van Serena. Zij is de zeemeermin die haar staart heeft ingewisseld voor een stel slanke benen en het zeemeerminschap volledig heeft afgezworen zodanig dat ze de rest van haar leven kan doorbrengen met de man waar ze haar hart aan verloren heeft.

Maar om eerlijk te zijn is het heel zeemeermin verhaal ondergeschikt aan de rest. “Mermaid’s song” is eerder een sociaal drama over armoede en de lokale maffia die misgefortuneerden probeert uit te buiten. Dat is dus het moment waarop Iwan Rheon op het toneel verschijnt. Hij speelt Randall. Een zware jongen die George een lucratief voorstel doet om de bar te redden. Dat George hiervoor zijn dochters moet inschakelen als ordinaire prostituees en zijn zaak meer op een bordeel begint te lijken, is de keerzijde van de medaille. En in deze scheefgroeiende situatie groeit Charlotte op. Een onschuldig ogend meisje die ontdekt dat ze over een speciale gave beschikt.

Dat “Mermaid’s song” een low-budget film is (en het leeuwendeel van dat budget ging vast en zeker naar Iwan Rheon) , is eraan te merken. Zo is het geluid gewoonweg vreselijk slecht. Het uitbalanceren van muziek, geluiden en spraak was zodanig slecht dat men meermaals zelfs niet kon verstaan wat er gezegd werd. De geluidseffecten en muziek overstemden het compleet. Echt zo’n kenmerk van een low-budget film. Ook was het acteren niet altijd genietbaar. Het kwam nogal stuntelig en onervaren over. Achteraf gezien bracht Katelyn Mager het er nog het beste van af. Maar waar ik wel over te spreken ben, is de algehele aankleding van de film. Het decor, de rekwisieten en kleding zien er authentiek uit. En de schaarse momenten dat de zeemeermin zich vertoont, vielen ook best mee.

Dus al bij al is het niet meer dan een doorsnee film. Nee, het is niet zulk een film waar je razend enthousiast over wordt. En nee, zo vreselijk slecht dat je geneigd bent om het links te laten liggen, is het nu ook weer niet. Kom je deze film ooit eens tegen op één of andere televisiezender, geef het dan eens een kans. “Mermaid’s song” is zeker een kijkje waard. De film zelf dateert van 2015, maar kwam pas vorig jaar via “Video On Demand” services weer naar boven. Raar. Het lijkt wel alsof ze een graantje willen meepikken van het succes van “The Shape of Water” ?

2*