niethie

Het scheelt niet zo heel veel maar toch vind ik het te zot voor woorden dat kwa-gemiddelde, Ex-Drummer hoger aangeschreven staat dan deze hier, waar ED een aardig ambitieuze poging tot filmmaken was werd dit voor mij toch wat verpest door de nogal vervelende platvoerse grappen die teveel overheersten, mede daardoor heb ik deze destijds dan ook maar links laten liggen, tot ik al die hoge cijfers zag verschijnen, daar moest toch wel iets interessants achter schuil gaan, maar het plot sprak me niet bijster veel aan en aangezien mijn huidige to-see lijstje tot steeds blijft groeien compleet uit het oog verloren, heeft hij hier naast festivals wel gedraait of heb ik dat compleet gemist? Pas nadat hij in een discussie drie keer de revue was gepasseerd toch maar besloten hem een kans te geven. En wat ben ik daar blij om want dit is echt oneindig veel beter dan eerder genoemde. Mortier levert hiermee een veelbelovende opvolger af en bewijst zich, iig op cinematografisch vlak, te kunnen meten met enkele van mijn favoriete cineasten, als oa Noe. Wat meteen opvalt is die sfeer, die nare, ongemakkelijk, uitzichtloze, maar vooral kille sfeer, je houd ervan of niet en als je niet juist gestemd bent kun je maar beter helemaal een end wegblijven want anders zou het nog eens heel verkeerd kunnen vallen. Mij zoog het echter op, van begin tot einde, tussendoor waren er weliswaar enkele momentjes waar mijn aandacht iets verzwakte, maar die waren te klein om echt invloed te hebben op mijn eindoordeel. Geweldig gespeeld, uitstekende score en dat eind ja, ik hoor er veel over klagen hier maar ik vond het persoonlijk wel even fijn na al die ellende toch even een luchtig rustpuntje, zodat je er niet compleet verslagen uitkomt. Jup, na Loft, Wind Blows en Van Groeningen zijn films, bewijst dit mij voor de zoveelste keer dat Belgie een van Europa's meest interessante filmlanden is, stelt me zelden teleur, kunnen wij Nederlanders nog best wat van leren. Overgens nog een grappig detail, Montorsi hield het eerder al aan, maar het viel mij ook op dat de meeste, of allemaal? Metro-scenes in Rotterdam geschoten waren. Best wel vaag om het ene moment naar iets te kijken dat mijlenver van je af lijkt te staan en dan opeens locaties tegenkomen waar je zelf regelmatig voorbij bent gelopen. Zou dit de bedoeling geweest zijn of dacht Mortier soms dat niemand het door zou hebben als er met koeienletters borden met Marconi en Wilhelminaplein (bekende stations hier) voorbij zouden komen? Gelukkig zijn dit bij elkaar nog geen 5 minuten van de film, maar ik kon er als Rotterdammer wel om lachen, zou handig zijn: zo'n directe (ondergrondse) lijn naar Brussel en Antwerpen, hehe! (4*)

Net als Haute Tension een nagelbijter van jewelse, deze gaat zelfs nog een graadje verder. Zoiezo zijn Franse horrors altijd een verrasing! Zou het haast een genre opzich noemen als je het vergelijkt met die voorspelbare, omgeinspireerde Amerikaanse troep dat ieder jaar met hondertallen uit de lucht komt vallen. Deze film was weer erg stijlvol en controversieel, de maker zoekt ook duidelijk de grenzen op en balanceert vaak maar net op het randje. Bij vlagen zelfs weerzinwekkend en het is echt lang geleden dat ik dat van een film kon zeggen. MIsschien ook wel een beetje makkelijk scoren zo met een zwangere vrouw in de hoofdrol, maar het werkte wel. Simpel maar treffend verhaaltje ook, jammer dat ze de vrouw's motieven zo nodig uit de doeken moesten doen, het was toch een stuk treffender geweest als ze dat aan de fantasie van de kijker over hadden gelaten. Hoewel ik moet zeggen dat de ontknoping nog als een grote verrasing kwam hoor. Wat ik wel een minpunt vond was dat het af en toe wel erg over-de-top en flink ongeloofwaardig was. Ik bedoel komop zeg: alsof die vrouw in haar eentje, zonder moeite al die mensen (inclusief een corps agenten) om weet te leggen. De acties van Sarah waren negen van de tien keer ook flink dom te noemen, ze maakte het zichzelf op een gegeven moment ook wel erg moeilijk ook, die baby had ook allang dood moeten zijn met al die stress en dat bloedverlies. En als je denkt dat je alles hebt gehad was er nog dat moment met die zombie die dat (onsterfelijke) mens aanviel. Extreem cool in beeld gebracht hoor met dito muziek, maar serieus, WTF!! Hoe verzin je zoiets? Afin laat ik de film hier vooral niet op af gaan rekenen, heb ik bij HT immers ook niet gedaan destijds, het is dan weliswaar vrij serieus bedoeld en dus ook zeker geen slasher maar ik heb er verder gewoon optimaal van genoten en daar gaat het toch om bij dit soort werkjes, ik stel doorgaans ook nooit zulke hoge eisen aan horrorfilms. Daar komt ie die dus maar weer mooi mee weg. Die eindscene waar die psychobitch de baby uit Sarah's buik sneed was toch wel erg ziek te noemen, dat moment kwam kwa extreemheid zelfs een beetje in de buurt bij de brandblusser scene uit Irreversible. Verder nog een pluim voor de ijzingwekkende sfeer, zenuwslopende score en coole (*uhum* scene met sigaret *uhum*) montage. Tevens (net als bij HT) was dit weer een mooi ode aan een tal van klassiekers: Halloween, Black Christmas, When a Stranger Calls ze flitste allemaal door mijn gedachte heen tijdens het kijken. Een waar walhalla voor de kenners onder ons dus...

4 sterren

Mooie rustige film die uitblinkt in zijn subtiliteit, gemaakt met weinig middelen maar toch heel effectief dus. In dat opzicht en kwa verteling deed het me wel een beetje aan The Woodsman denken, al werd het hier toch wel wat beter opgebebouwt. Ik vind dit soort onderwerpen zoiezo altijd wel interessant eigenlijk, juist mede omdat het zo tijdloos is en de meningen altijd verdeelt zullen blijven. De ene groep zal altijd blijven zeggen, opsluiten en nooit meer vrijlaten, maar er zijn ook mensen die er een andere mening op nahouden en wel empathie voelen voor dit soort verloren zielen. Ik zelf behoor tot die laatste categorie, heb me altijd al betrokken gevoelt bij dit soort zaken, moordenaars, pedofielen ed die weer vrijkomen maar voor hun leven getekent zijn en altijd bestempelt zullen blijven als monsters. Natuurlijk is dit grotendeels hun eigen fout, maar naar hun achtergronden kijkende schuilt er vaak zoveel meer achter en is het gewoon zo makkelijk om iemand zo snel te veroordelen. Je kan mij bijvoorbeeld niet wijs maken dat iemand op een ochtend wakker wordt en bij zichzelf denkt, kom laat ik maar eens een paar kinderen gaan verkrachten en als ik toch bezig ben ze ook meteen vermoorden. Je bent als je met die gedachtes leeft dan misschien wel ziek, maar nog wel gewoon een mens en geen monster. Tenminste zo denk ik erover...

Dit pleidooi gaat echter niet geheel op voor het hoofdpersonage in deze film, waarvan achteraf blijkt dat hij eigenlijk helemaal niets met de moord te maken heeft gehad maar in feite gewoon getuige was, de strafpleiters dachten daar schijnbaar anders over en keken niet verder dan hun neus lang was. Daar begint dit sobere verhaal mee, een jongeman die uit de gevangenis komt waar hij bijna zijn halve bestaan heeft vastgezeten en zodoende probeert zijn leven weer op te pakken. Verlegen en angstig als een klein kind, wat hij eigenlijk nog is moet hij alles opnieuw leren, maar ervan overtuigt dat het goedkomt gaat hij er helemaal voor. Dit gaat dan weer met vallen en opstaan maar uiteindelijk gaat het beter, vind hij aansluiting, vrienden die hij nooit heeft gehad, een baan en zelfs een vriendin. Deze kleine stapjes worden zo subtiel weergeven en je voelt je er zo bij betrokken dat je moeilijk geen sympathie voor Jack, die overgens geweldig neergezet wordt door Garfield, op kunt brengen. Wat we als kijker echter nog niet weten is wat hij gedaan heeft en wanneer dit dan langzaamaan in flashbacks, nog een pluspunt trouwens dat geswitch van heden naar verleden, duidelijk wordt schrik je toch wel een beetje. Als het vervolgens publiekelijk bekend wordt en iedereen van wie hij hield hem laat vallen versobert het eerder zo naar hoop werkende geheel enorm. De manier waarom dit gedaan is echter wel erg makkelijker, de zoon van de sociale werker die aandacht tekort kwam en Jack's daden en verblijfplaatst dus maar aan de media heeft doorgespeelt. Hierna volgen we Jack die op de vlucht is voor zijn verleden, door iedereen uitgekotst is, er helemaal alleen voorstaande en steeds verder afglijdende, besefende dat hij zijn daad nooit meer ongedaan kan maken en al helemaal nooit meer van zijn stempel af zal komen ziet hij geen enkel uitgangspunt meer. Dit alles resulteert in een erg, zowel dromerig als haunting ''Requiem for a Dream'' achtig eindshot, dat me vast nog lang bij zal blijven.

Hoe ongelukkig dit echter ook aanvoelde was ik wel heel blij dat Crowley de hele film zelf geen kant had gekozen om het eindoordeel op deze manier aan de kijker over te laten, dat maakte het allemaal nog een stuk pijnlijker en zelfs realistischer. Ik kan nou wel heel makkelijk stellen dat ik er een andere mening op nahoud maar weet ook niet wat ik precies zou doen als iemand uit mijn naaste omgeving zo'n daad op zijn/haar geweten zou hebben. En zo wordt je op die manier, na altijd te hebben gedacht het beter te weten, toch nog even met jezelf geconfronteerd. Sterk hoor!

4 sterren

Nouja zoals gezegt dus gisteravond in het nieuwe Lantaren/Venster theater hier in Rotterdam wezen aanschouwen en het was echt een overweldigende ervaring! Eigenlijk ben ik er gewoon (nog steeds) sprakeloos van. Maar ik zal, nu het allemaal nog vers in mijn geheugen ligt, toch proberen er een klein stukje over te schrijven...

Ik was geloof ik 15 toen ik Irreversible destijds voor de eerste keer zag en dat was echt een genadeloze mokerslag, alles wat ik daarvoor had gezien en ik een beetje heftig vond viel er eigenlijk totaal bij in het niets. Sindsdien staat de naam Noe eigenlijk best hoog in mijn lijstje, ben ik door de jaren heen achter verschillende filmmakkers aan gegaan die hem zouden hebben beinvloed, ik noem een Grandrieux, Kerrigan of Kargl, en houd ik de ontwikkelingen in zijn carriere goed in de gaten. Je kan dus eigenlijk wel stellen dat hij best belangrijk is geweest in de ontwikkeling van mijn filmsmaak en dat is toch best knap voor iemand die tot voor kort maar twee titels op zijn naam had staan. Ik was dus behoorlijk enthousiast toen ik destijds hoorde dat hij bezig was aan een nieuwe productie en al helemaal na het vrijgeven van de teaser. Sindsdien is het eigenlijk constant wachten geweest omdat er telkens zo geschoven werd met de release data. Ik verwachte hem tijdens of vlak na de zomer en zelfs stiekem al een beetje op het afgelopen iffr als sneak. Maar goed daaruit begrijpen jullie dus wel dat het best een spannende en belangrijke avond voor me was en ik ben dan ook blij om te vermelden dat (bijna) al mijn verwachtingen meer dan waargemaakt zijn!

Cinematografisch en visueel gezien is dit namelijk een waar spectakel en lijkt het op niets wat ik ooit eerder heb gezien! Wie dacht dat de groezelige sfeer en epileptie opwekkende montage in Irreversible niet te overtreffen waren zal dus nog flink versteld gaan staan, net als ik vanavond dus! Alleen die opening al, ik had de credits al eerder gezien, maar dat nam toch niet weg dat ik er opnieuw stijl van achterover sloeg, je zit er dan ook vrijwel meteen in! Vervolgens zien we eigenlijk constant de leukste en meest inventieve trucjes voorbij komen. Het eerste half uur alleen al behoort misschien wel tot het meest gave filmateriaal wat ik ooit zag. We volgen Oscar letterlijk in derde persoon en de camera maakt de meest spastische bewegingen, geweldig gedaan! Na diens dood begint het eigenlijk pas echt en gaan we als kijker een hele wilde, psychedelische achtbaanrit tegemoet. Ik moet altijd erg lachen om de verhalen van mensen die zeggen letterlijk te trippen bij films, ik zelf ken dat gevoel eigenlijk helemaal niet, maar hier had ik toch af en toe wel even het gevoel bij me op een totaal andere planeet te bevinden. Naderhand toen de lichten aangingen en iedereen langzaam de zaal verliet moest ik ook echt weer even tot mezelf komen. Wel spijtig dat het soms net iets te lang doorgaat alleen, ik ga niet zeggen dat ik er een verveeld gevoel bij kreeg maar af en toe had ik wel eventjes iets van: ja nu weten we het wel hoor! Hoewel dat weer meer dan goed werd gemaakt in pakweg het laatste half uur waar werkelijk alle trossen los gaan. Want ja Noe zou Noe niet zijn zonder een beetje te provoceren. Kwa geweld viel het wel mee dit keer, geen platgeslagen schedels iig, maar er komt wel weer een hoop expliciete seks voorbij, soms eigenlijk gewoon porno. Met als hoogtepunt een hilarisch shot van een camera in een vagina tijdens het seksen en een ranzige scene waar uitgebreid een abortus wordt uitgevoerd en we ook nog eens een close-up van de verwijderde foetus krijgen te zien. Dat ging dan weer iets ver, blegh! Verder zal het plotje zelf geen orginaliteitsprijs winnen. Hoewel ik eigenlijk nog steeds niet echt weet wat Noe nou precies wilde zeggen, vond het maar een beetje pretentieus soms, een goed verhaal vertellen is dan ook niet een van zijn sterkste punten, in irreversible was het plot immers ook maar flinterdun. Maar eigenlijk zit ik daar niet zo erg mee. Het is meer zijn stijl die me zo fascineerd en bovendien weet bijna niemand de lelijkheid van de mens beter vast te leggen dan onze goede kale Argentijnse vriend, al moet ik er wel bijzeggen dat hij wel ietsjes softer lijkt te zijn geworden sinds zijn laatste. Er wordt iig geimpliceerd dat er misschien wel iets als leven na de dood is en alles is niet totaal zwart. Al weet ik niet of ik daar nou wel zo blij mee ben.

Maar goed ja, toch wel een meesterwerkje dus, dikke vier! Met een kleine 20 minuten aftrek had ie zo een halve punt extra verdient en misschien zelfs wel een ietsie pietsie beter als Irreversible geweest. Misschien bij herziening, wie zal het zeggen? Hoop dat ze wel opschieten met die dvd release, want die hoort natuurlijk in mijn kast te staan!

4 sterren

Een kleine film met een ziel inderdaad, precies zoals ik ze het liefst zie.Toch wel opvallend hoe de populariteit hiervan me, gezien mijn voorliefde voor films met dit soort thema's, totaal is ontschoten. Kon na het lezen van al de positieve berichten hier, de poster vind ik maar lelijk, mijn geluk dan ook niet op en ben hem diezelfde avond nog gaan zien, wel op de makkelijke manier maar de dvd ga ik uiteraard zo snel mogenlijk aanschaffen. Lang geleden dat ik iets soortgelijks zag in ieder geval...

Maar goed laten we beginnen met Jarvis die hier door zo'n beetje al mijn voorgangers al is bejubbeld, laat ik daar nog eens een schepje bovenop doen en stellen dat dit een van de, zoniet DE meest veelbelovende actrice van het moment is, veegt de vloer aan met dat vreselijke overbetaalde volk wat er in Hollywood rondloopt. Wat een geweldige ontevreden blik waar toch iets treurigs achterzit heeft zei zeg en dan dat accent, heerlijk! Dat haar echte leven niet ver van dat in de film af ligt maakt het net dat beetje realistischer. Niemand had het beter kunnen doen. Ook de rest van de cast en dan vooral Fassbender spelen hun rollen voortreffelijk. Laat ik verder vooropstellen dat ik de situaties wel eens uitzichtlozer heb gezien dan hier (ik noem een Lilya 4-ever of Christiane F ed) maar ik kon me uitstekend inleven. Die eenzaamheid van Mia die door iedereen in haar omgeving in de steek werd gelaten en niemand had naar wie ze toe kon, behalve haar passie voor dansen dan waarin ze een uitklep zag, toen opeens die stiefvader op de proppen kwam die haar langzaamaan aanmoedigde en weer deed voelen voelde dan ook als een flinke opluchting. Die scenes waar ze met de familie gingen vissen bijvoorbeeld, zo mooi en subtiel! Toen hij later in de film opeens bovenop haar kroop, iets wat ik overgens totaal niet zag aankomen, en zei niet eens tegenstribbelde omdat ze overduidelijk verliefd was had ik echt zo iets van, nee lul doe dat nou niet, je verpest alles!! Hoewel ik op dat moment nog wel geloofde in zijn oprechtheid, maar toen meneer de volgende morgen zijn koffers had gepakt en hem gepeert was omdat hij zelf nog een eigen gezin bleek te hebben en Mia moederziel alleen achterliet, werd ik er wel een beetje treurig van.

Vanaf dat punt neemt de film wel wat onverwachte, bizarre wendingen. Mia die hem opzoekt, bij hem inbreekt en zijn dochter ontvoert. Toen ik keek had ik wel een beetje het gevoel alsof ze onnodig lang aan het rekken waren, ruim twee uur leek me al wat aan de lange kant voor een soortgelijk verhaal, maar als ik er nu op terugkijk waren deze scenes toch weldegelijk van groot belang. Logisch dat Mia woedend is, ze sleept in haar impulsiviteit alleen wel de verkeerde persoon met zich mee, maar gelukkig ziet ze op tijd in dat ze fout bezig is. Met die auditie nog te gaan had ik, weer tegen beter weten in, goede hoop dat haar uitzichloze leventje iets rooskleuriger zou worden, maar nee hoor! Het bleek een auditie voor een stripclub, heeft zei weer! Toen ze vervolgens brak en in huilen uitbarste bij die vriend met dat paard huilde ik (hoewel van binnen) dus uiteraard wel even met haar mee. Vervolgens weer thuisgekomen met jeugdzorg op haar schouders en de moeder die haar het huis uitflikkerde leek hoop helemaal ver te zoeken, het leek haar ook maar weinig meer te kunnen schelen iets wat bijna surrealistisch ten uiting komt in dat dansje op Life's a Bitch van Nas. Lang geleden dat ik een nummer zo goed vond passen bij een desbetreffende scene. De volgende dag gelijk Illmatic weer eens opgezet en dat klonk, ondanks dat hiphop niet helemaal mijn ding meer is, weer als vanouds!

Een enorm meeslepende film dus die mij de volle speelduur heeft geboeit en dat is lang geleden, mijn stukje voegt misschien niet veel toe vooral omdat het merendeel uit spoilers bestaat maar soms ik het gewoon moeilijk om uit te drukken wat je precies voelt, heb ik vooral vaak bij het coming of age genre, dat mij erg naar het hart staat, FT is daar geen uitzondering op. Maar goed heb mijn best gedaan, meer kan ik er niet van maken. het is geen wedstrijd natuurlijk, je doet het immers voor je eigen plezier!

4 sterren

Verpletterend! Moest het echt even laten bezinken voor ik er iets over kon schrijven hoor. Maar goed, laat ik beginnen bij het begin. Normaal gesproken houd ik totaal niet van oorlogsfilms, er zijn enkele positieve uitzonderingen maar over het algemeen vind ik het maar een overschat en vaak totaal eenzijdig genre. Geloof zelfs dat dit de eerste is die ik dit jaar zie, al kan ik dat niet met zekerheid zeggen. Waarom ben je hem dan gaan zien denk je dan misschien? Hmm, ik weet het ook niet precies... Hij werd over het algemeen goed gewaardeerd en ik heb er vele goede verhalen over gelezen, dus vond ik dat het niet zoveel kwaad kon. En ja, ik ben dus blij dat ik me bij de pakketservice heb ingeschreven en hem op die manier toch een kans heb gegeven, want dit is toch wel een van de meest indrukwekkende films die ik in maanden gezien heb! Ik zag wel weer enorm tegen de speelduur op, zo'n twee en een half uur naar iets kijken waarvan ik al weet/dacht dat het me toch niet zo zou gaan boeien. Maar goed dat is me in alles meegevallen. Voor ik het wist was het voorbij namenlijk...

Het begint allemaal wat vervreemdend, maar als je een beetje door het theatrale en licht surrealistische karakter heen kijkt zit je er al snel in. Ik vond die momenten tussen Florya en het meisje in dat bos/woud super indrukwekkend! Vooral als de bommen vallen en de kijker net als Florya letterlijk doof wordt, je hoort namenlijk constant een ruis. Heel erg knap verzonnen, had zoiets ook nog nooit eerder gezien. Ook de andere subtiele momenten die volgde (het boshutje van de twee, het aan de bomen schudden en de ooievaar) tot aan de verschrikkingen (het afgeslachte dorp dat achter het huis was opgestapeld en het kruipen door het vieze moerasje) waren schitterend! Maar goed dat is maar een kleine greep uit de momenten die nog zouden gaan komen. Intussen glijd het jongetje steeds verder weg en verranderd (zoals hier al eens eerder treffend is gezegt) letterlijk in een oud mannetje. Er is ook geen greintje hoop te bekennen, telkens als je denkt dat er even rust is voor Florya gebeurd er weer iets verschrikkelijks. Het hoogtepunt vond ik het moment waar hij voor de overgebleven uitgehongerde dorpelingen die koe had gevonden en die vervolgens werd neergeschoten in dat weiland. Vooral erg mooi op visueel gebied. Vervolgens komen we aan bij de laatste drie kwartier en tevens ook de meest gruwelijke scenes van de film. Heb toch echt wel even moeten slikken hoor. Dacht dat ik een hoop gewend was, maar hier kon ik maar moeilijk mijn gevoel uitschakelen. Ook de gedachte dat het er in de realiteit ook ooit zo aantoe is gegaan is verschrikkelijk. Maar goed daar ligt ook gelijk het grote bezwaar dat mij ook altijd zo weg houd van dit genre. Het is gewoon heel makkelijk scoren. Nou was er hier geen greintje (vals) sentiment te vinden, maar toch krijg ik er altijd een rare nasmaak van in mijn mond. Maar goed dat kan ik de film verder niet aanrekenen natuurlijk, want dat is geheel mijn probleem. De laatste scene, met het schieten op het schildrij van Hitler en de terugspoelende journaalbeelden vond ik in tegenstelling tot de meeste hier ook erg mooi. Het weergeeft geweldig een bepaalde gekte en doet het geheel (naar mijn inzien) tergelijkertijd zelfs nog met een beetje hoop eindigen. Prachtig!

Het zou de perfecte/of in ieder geval de meest realistische oorlogsfilm moeten zijn dus. Maar ik vind het toch een beetje moeilijk om dit te beoordelen. Had na mijn kijkbeurt (eergister) de neiging om hem een vier en een half te geven en na vel twijfelen denk iik toch dat ik dat maar door ga zetten. Toch best wel bijzonder want het komt eigenlijk nauwelijks nog voor dat ik een film daar na de eerste kijkbeurt mee waardeer.
Nouja, dat zegt een hoop over de kwaliteit natuurlijk.

Edit: Ik las trouwens bij de imdb trivia dat er tijdens de schietscenes gebruik werd gemaakt van echte ammunitie en de kogels volgens de hoofdrolspeler zo'n tien centimeter langs zijn hoofd vlogen tijdens de opnamens. Vond ik wel een opvallend feitje. Verklaart ook de realistische angsblikken bij de meeste personen in de film.
Ook de nazi uniformen schijnen echt te zijn geweest.

4,5 sterren

Mijn eerste von Trien en derde Dogma. En ik moet zeggen dat dat hele concept (ondanks dat ik er nog geen slechte ben tegengekomen) me een beetje tegenstaat. Het is natuurlijk bijzonder interessant maar na drie films heb ik een beetje het idee dat het meer een soort van dekmantel is om zoveel mogenlijk pretentie te verdoezelen. Tenminste, hier dan. Laat regelmatig een microfoon door het beeld komen, verzin een simpel maar controversieel verhaal en probeer daarbij zoveel mogenlijk te provoceren, gooi er bijvoorbeeld nog een penetratie bij in de mix voor de extra shock. En de filmsnobs en liefhebbers van dit soort arty farty zullen er van smullen. Nou, ondanks dat ik het verder helemaal geen slechte film vond, werkt het zo toch echt niet bij mij. De maker verschuilt zich ook veel te veel achter deze ''gehandicapten doelgroep'' om zijn aanklacht echt hard over te laten komen. Het verhaal is op het eerste gezicht ook belachelijk, hoewel het hele idee van het ''voor gehandicapte spelen'' om onder je verantwoordelijkheden uit te komen en daar tevens mee te laten zien hoe de buitenwereld daarop reageert nog vrij fascinerend is. Voelde me er alleen vaak best ongemakkelijk bij, wil zeggen dat ik de helft van de tijd niet wist of ik nou kijhard moest lachen of walgen van wat ik kreeg voorgeschotelt. Nouja laten we het er maar op houden dat het er een beetje tussenin zat. De acteurs deden het verder ook wel goed, vooral Jørgensen en tevens bevat de film twee van de meest ontroerende momenten die ik sinds tijden zag. Het einde waar we te weten komen wie Karen echt is en als kijker beseffen dat zij (de normaalste van het stel) eigenlijk de echte ''idiot'' is, zorgde voor een flinke brok in de keel. En natuurlijk het fragiele moment van samenkomen tussen Jose en Jeppe, gevolgt door het stuk waar haar vader haar tegen haar zin bij haar vrienden uit de commune weghaalt. Die hele orgie echter hadden ze er van mij uit mogen laten want dat voegde werkelijk niets toe! Verder weet ik, ondanks dat ik hierboven nog aardig wat pluspunten heb weten op te sommen, niet of dit nou wel de voldoende verdiend die ik er achteraf voor in gedachte had. Nouja, voor nu maar een twee en een half en dan zie ik later wel of dat nog omhoog kan, want ik sta er niet geheel achter...

2,5 sterren

''Rumor? It's true! It's on the wikipedia. Duh!''

Phoe, hier kreeg ik toch wel flink de kriebels van zeg! Zoals gewoonlijk ben ik ondanks de vele positieve commentaren van een aantal gebruikers waarvan ik weet dat ik bijna altijd op hun mening kan bouwen, niet met de hype meegegaan. net als bij een Twilight werden al mijn vooroordelen alleen maar weer bewezen. Flink geforceerde, goedkoop ogende hipdoenerij vond ik het. Alleen die hele intro al, gatver! Het enigste dat mijn aandacht er een beetje bij hield en voorkwam dat ik in slaap viel was het vlotte scenario. Dat taaltje, waar kon ik dat toch van? Juist ja, Juno! Kwam er pas naderhand achter dat Cody haar medewerking hier aan had verleend want het verschil in kwaliteit tussen die twee films is echt enorm! Wel een handvol leuke one-liners, dat moet ik wel toegeven. Dan hebben we Fox waar ik persoonlijk nog niet echt van had gehoord, nouja voor jullie denken dat ik onder een steen woon, ik lees al tijden geen roddelbladen meer en struim de knappe actrices topics minder vaak af als voorheen, dus het zal daar wel aan liggen denk ik. Nouja mijn type vrouw is het in ieder geval niet, al kan ik me als je je bedenkt op wat voor publiek de film voornamenlijk gericht is wel voorstellen dat de makers voor haar hebben gekozen. Denk dat ik als dertien jarig jochie destijds ook spontaan was klaargekomen bij alleen al het zien van haar voorgevel, maar dat is nu uiteraard wel anders. Ik geef toe ze heeft ook wel een leuk koppie hoor en straalt iets spontaans uit, helaas staat dat niet direct gelijk aan talent want het acteren was erg onder de maat. Ook dat van haar tegenspeelster trouwens. Zelden zo'n gemaakte geek gezien, zet het een brilletje op en je bent klaar. Nee, nee zo werkt het niet natuurlijk! Visueel ziet het er ook al niet uit, erg afgeraffelt allemaal en al het interessante (de kills) gebeurd buitenbeeld. Vreselijke muziek vaak! Pleur daar nog wat leuke woordgrapjes, slechte stereotypes en een *uhum* spannend lesbisch kusje tegenaan en je hebt gegarandeerd een hit. Nouja ik ben echt niet met tegenzin gaan kijken ofzo hoor en voel me er zeker niet te goed voor, sterker nog ik houd doorgaans enorm van dit soort niemendalletjes met veel zelfspot ed. Maar hier kon ik werkelijk niets mee! Geef mij maar gewoon de Ginger Snaps trilogy, en als het op dit soort humor aankomt een Mean Girls ofzo, die zijn echt tien maal beter dan deze voorspelbare, uitgekouwde zooi! Dit had trouwens veel weg van die killer vagina film ''Teeth'' Ook al van die wansmaak! Enige nadeel is dat ze hier mevrouw Cody aan hun kant hadden, voor het hippe randje.

1,5 sterren

Nieuwste Araki: er lopen grotere fans rond hier maar ik moet toegeven dat ik toch met smart zat te wachten al die tijd. En ja, ik vond hem erg leuk! Het zag er na Smiley Face al niet meer zo naar uit dat het ooit nog erg Mysterieus Skin zou gaan worden met hem maar hiermee spoelt hij pas echt al zijn credit, dat hij ooit had opgebouwd om als serieus filmmaker verder te gaan, door de plee en grijpt eigenlijk volledig terug naar zijn 90's slacker hoogdagen en maakt daar een in het hedendaagse tijdperk (vol met blackberries/ipod's ed) gesette versie van, bijna een parodie erop lijkt het soms wel en dat is knap want veel overdrevener als een Doom Generation of Nowhere kon het toch niet worden, dacht ik dan! Schijnbaar wel dus! Enkel zijn personages hebben wat meer inhoud gekregen en cynisme lijkt plaats te maken voor melig/luchtigheid. Verder dikke overdreven kitsch weer barstensvol uitbundigheden en absurditeit, met een extreem fout en bijna kinderachtig plot. Maar ik heb me bij vlagen suf genoten, soms zelfs dubbel gelegen! Meeste hier nemen het echt veels te serieus hoor, haha! Vond zelf vooral de bijrol van oude regular Duvall heerlijk! En het eind is natuurlijk briljant! Jezus wat slecht! Zou met gemak een nieuwe culthit kunnen worden, dus gaat dat zien liefhebbers! (3*)

Best indrukwekkend weer, al had ik het idee het allemaal wel eens eerder en beter gezien gezien te hebben, logisch natuurlijk met Bang Bang You're Dead, Ben X en in mindere maten Bluebird en zelfs Elephant als onverwoestbare voorgangers. Neemt niet weg dat ik een enorme zwak blijf houden voor films met een dergelijk onderwerp, kan bijvoorbeeld nog steeds met gebalde vuisten, vol woede, mezelf opvretende uit frustratie voor mijn beeldscherm zitten kijken. Of dit nou is omdat het gedeeltelijk best herkenbaar is of omdat ik zo slecht tegen onrecht kan, ik weet het niet, maar het is wel iedere keer scoren bij mij, met diezelfde formule. Moet echter wel zeggen dat dit er eentje is waar genoeg op aan te merken valt. Neem alleen al de geforceerd hippe, koude, afstandelijke montage die het geheel op de lange termijn weinig goed deed.
De personages zijn, op zijn zachts gezegt, ook nogal slecht uitgewerkt, vooral dat vriendinnetje van Kapser, niet te geloven! De regisseur kiest ook wel overduidelijk een kant en sleept zijn kijker hier aan de oren in mee door de meest afschuwelijke situaties te tonen en de pestkoppen af te schilderen als monsters, wat er weer in resulteerde dat ik bijna blij werd van het einde. Nou twijfel ik er niet aan dat dit soort zaken niet echt voorkomen maar had toch het idee dat het een beetje te extreem was soms, vooral dat stuk op het strand en dat niemand ook iets doet, zelfs omstanders niet, erg moeilijk te geloven hoor. De onvermijdelijke climax zie je ook al in het eerste kwartier aankomen, erg dom om van die vader zo'n schietgrage macho te maken. Desondanks is de finale nog best indrukwekkend, zat niet op het puntje van min stoel met kloppend hart als in Elephant maar werd er wel even stil van, mooie gebluidseffecten ook. Toch bleef ik een beetje met een onvoldaan gevoel achter en had ik het idee dat er meer in had gezeten. Maar goed verder helemaal geen slechte film hoor, vond het zelfs een positieve verrasing gezien ik hem zonder enige voorinformatie, op het stukje hier na, ging zien.

3,5 sterren

Hmm, het eerste half uur leek het er sterk op dat ik eindelijk eens een ''normale'' Tsukamato te pakken had. Ben nooit zo'n grote fan van de man geweest maar ik blijf het toch graag proberen: hij heeft immers niet voor niets zo'n cultstatus als een van Japans grootste/unieke cineasten en volgens mij heb ik zijn betere werk (Gemini, Snake of June, Vital etc) nog niet eens gezien dus weet ik niet of mijn oordeel hierin zo relevant is. En ja, wat is normaal? Geen knullige cyberpunk-gekte maar gewoon een echt puur en fysiek psychologisch drama. Vrij overtuigend zelfs, tot op zekere hoogte. De Noe/Grandrieux-achtige cameratrucjes en het constante effectenbejag vond ik bijzonder goed werken en ondanks dat het op een gegeven moment te vaak terugkwam ging het me nergens echt vervelen. Geen idee waarom eigenlijk, is meestal ''wel'' het geval: misschien mede omdat het in deze om een baby gaat die constant in levensgevaar is? Wel eeuwig zonde van dat belachelijke middenstuk: wat was dat in godesnaam voor een onzin? Een relativerende egotrip misschien? Daar had het immers nog het meest van weg. Niet dat ik er niet om kon lachen, een beetje absurditeit kan ik wel hebben, maar het was alsof ze opeens een totaal andere film op hadden gestart en dat kon ik slecht behappen, zeker na die ijzersterke eerste helft. Ook lijkt meneer er totaal geen eind aan te kunnen breien. Ik ben geen filmmaker en ook niet in het bezig van technische inzichten maar zag desondanks genoeg mogelijkheden voor een betere afronding. Wellicht dat shot waarin de vrouw haar baby begon te wurgen, toen voelde ik wel wat traantjes over mijn wangen glijden: natuurlijk deels door de verkoudheid maar ook omdat ik op dat moment de tragie van haar bestaan het best voelde. En dan die dromerige Gondry-like (dank: kikujiro!) slow-motion erachter: heb er nog eens overna gedacht maar volgens mij had het niet beter gekund. Toch jammer dat Shinya er uiteindelijk toch voor moest kiezen er nog zo'n heel conventioneel/logisch inrichting/blik-in-de-toekomst stuk aan vast te plakken, toen was ie mijn aandacht pas echt kwijt: eeuwig zonde! Desondanks heeft hij nog best indruk op mij gemaakt dus een ruime (3*) met kans op verhoging vind ik meer dan redelijk... (toch grappig dat ie vele ''fans'' blijkbaar tegenviel)

Remakes: ik moet er over het algemeen niets van hebben, de afgelopen jaren zijn er op die manier al zoveel klassiekers naar de klote geholpen, ik verwachte hier dan ook weinig van van maar omdat het orgineel redelijk gedateerd is en wat storende factoren kent dat die van het uitgangspunt afleiden (de agenten, de muziek, het amaturisme ed) was ik toch wel benieuwd wat ze ervan gemaakt hadden, het was een van de weinige films waarvan ik vond die ie wel aan een spreekwoordelijke remake toe was zeg maar. Eerder was er trouwens al het onofficieele Chaos die erg mislukt en tevens een hele saaie zit was, maar dit: dit was toch wel een kleine verrasing hoor. Misschien zelfs wel ietjes beter dan het rommelige orgineel. Het is dan wel stukken minder rauw ivgm de versie uit 72, de geweld scenes hier waren redelijk tam als je het vergelijkt met het shitload aan Europese genrefilms die we de afgelopen jaren voor onze kiezen kregen. Al maakte die verkrachtingscene opzich best wel indruk. Het groepje criminelen hier vond ik ook minder bruut dan in het orgineel, vooral Krug en Sadie waren daar soms echt beesten, hier was het me soms iets te Hollywood achtig. Voor de gemiddelde bioscoopganger wel schrikwekkend maar als je al zoveel gewend bent kijk je er allang niet meer zo van op. Vond het wel fijn dat de uiteindelijke wraakscenes zo lang uitgesponnen waren, in het orgineel waren het meer fragmenten die constant afgewiselt werden, helaas waren de ouders hier niet de brave, burgelijke, christelijke(?) mensen uit het orgineel waardoor ook dit wat minder hard leek maar opzich leuke kills. Vooral die met die gast en zijn hand in de gootsteen, zat daar wel even op het puntje van mijn stoel met open ogen naar te kijken en vanaf daar ging het gewoon lekker door. nee hoor, weinig op aan te merken verder. Wel grappig dat de rollen van de twee meisjes hier zijn omgedraait, waar Mari in het orgineel een bang, ontschuldig meisje is, ivm haar vriendin is het hier de heldin en haar vriendin het bange, hysterische kalfje. Dat ze echter een zwemkampioen bleek te zijn, al die aanvallen overleefde en het nog helemaal naar huis wist te redden, om het vervolgens te redden en samen met haar ouders en de medeplichtige weg te varen, was wel erg ongeloofwaardig. Goed, goed geloofwaardigheid is niet altijd het sterkste punt van horrorfilmpjes maar hier had het harden overgekomen als ze gewoon gestorven was of alsnog werd vermoord door Krug toen haar ouders even uit het zicht waren, daarmee kiest de maker toch de makkelijkste weg om zijn oppervlakkige popcorn publiek te pleasen en dat vind ik jammer. Nouja verpest heeft het, het niet ofzo, maar het is nou niet bepaald een twist die past in een soortgelijke film. Het laatste stukje op het einde waar de dokter nog even terugkomt om Krug aan te pakken is helemaal belachelijk. De man had zijn wraak gehad en mocht blij zijn dat hij levend weg was gekomen, nu was hij mogenlijk net zo'n bruut als het Krug zelf, tenzij hij daar gewoon was om zijn sporen uit te wissen natuurlijk, maar ik betwijfel het. Jammer dus dat er nogal wat momenten inzitten die het geheel een rare nasmaak geven, maar goed Craven's versie is natuurlijk ook verre van perfect, denk zelfs dat hjj, hem kennede, deze zal prefereren boven zijn eigen film. Desondanks heb ik me prima vermaakt. Je kunt hem gerust gaan zien dus, het verziekt immers nergens iets aan...

3 sterren

Alleraardigst relatiedrama met een geslaagde volwassen insteek. Het heeft een beetje zo'n typische frisse Net 5 sfeer (weet ook niet hoe ik het anders moet omschrijven) dat het allemaal lekker doet wegkijken. Braff steelt weer de show als sympathieke maar verwarde jongeman die niet weet wat hij wil, had hem na Garden State al hoog zitten maar na deze film kan hij zo in het lijstje van veelbelovende acteurs. Maar ook de rest van de cast deed het prima, goede keus ook om Bilson een bijrolletje te geven. Over haar capaciteiten als actrice kan ik nog niet echt een uitspraak doen maar mede door haar pretty face en charmante spel vulde ze haar rol prima op. Vond het tegen het einde aan alleen een beetje zeikerig worden. Ik bedoel, het uitgangspunt is mooi hoor maar er gebeurde op een gegeven moment gewoon teveel om Michael heen en dat kwam nogal geforceerd over en leed af van the main story. Het verloor voor mij wat impact, zeg maar. Ook het einde vond ik wat makkelijk, zoiezo was het een beetje moeilijk om te slikken hoe Michael na twee ontmoetingen al twijfelde of zijn vrouw vaste vriendin toch niet de ware voor hem was, ik bedoel zoveel kon Kim toch niet in hem los hebben gemaakt in dat korte tijdbestek? Ze was immers veel jonger en naiever als hem. Misschien dat hij daar juist naar terug terug verlangde maar om hem dan uiteindelijk toch voor Jenna te laten kiezen is toch wel heel slap. Vooral om daar dan ook nog zo'n zwijmelnummer van Coldplay onder te zetten. Het was in mijn ogen veel beter geweest als hij niet voor zijn verantwoordelijkheden had gekozen en bij haar weg was gegaan. Maar goed misschien ben ik zelf ook gewoon nog te jong/naief om het te begrijpen ofzo. Mogenlijk moet je daar voor in een andere leeftijdgroep zitten en wat meer ervaren zijn in relaties en dat soort zaken, iets wat bij mij dus niet het geval is. Garden State (die naast Braff als hoofdrolspeler hier wel het een en ander gemeen mee heeft) deed me wat dat betreft toch wel wat meer. Maar goed, ik laat het hierboven allemaal wel erg negatief klinken, terwijl het eigenlijk allemaal reuze meevalt verder. Van de rest van de film heb ik zoals gezegt immers prima genoten en daar gaat het toch om.

3,5 sterren

Hmm wat als je in een bomvolle zaal (ik schat 3/400 man) ergens op de middelste rij ook precies de middelste stoel hebt gekozen om op te gaan zitten en je moet halverwege de film opeens heel nodig plassen, wat doe je dan? Ieder normaal mens zou, na het een tijdje te hebben opgehouden, waarschijnlijk toch gehoor geven aan zijn natuurlijke behoefte en vragen of hij/zij er even langs mag, maar wat doe ik? Ik blijf gewoon rustig zitten en doorkijken. Dit natuurlijk mede uit respect, aangezien me verteld was dat de regisseur ergens in de zaal zat en ik niet de illusie wilde wekken dat ik zijn film slecht vond. Noch wilde ik het publiek storen: iedereen weet immers hoe vervelend het is als de voorstelling al een tijdje voortduurt en er na een kwartiertje nog even iemand aan komt kakken die net die vrije stoel naast jou in het oog krijgt en zich er in het pikkedonker, heel nonchalant (struikelend over ieders benen tassen/jassen (?) naartoe werkt. Maar het was toch vooral de film zelf die me blijkbaar genoeg in zijn greep had om die innerlijke marteling door te zitten en door te kijken. Ik moet zeggen: het was het meer dan waard! Want echt, wat hoop ik dat dit een filmhuis hit gaat worden zeg. Voor mij de beste Nederlandse productie in ruim een jaar tijd en eindelijk weer eens een coming of age die me stijl achterover deed slaan. Ik was vanaf minuut 1 al verliefd geworden op ''lelijk-eentje'' Lena (geweldig neergezet door amateur Levie) wat een fantastisch ontwapenend personage zeg. Het zullen vooral de meisjes/vrouwen onder ons zijn die zich met haar kunnen indentificeren maar ik voelde gedurende de speelduur ook een sterke verbintenis. Vooral haar zoektocht naar liefde, erkenning en het altijd maar iedereen tevreden willen houden, ten koste van zichzelf. Je gunt het haar gewoon zo ontzettend veel. Het deed mij in ieder geval aan alsof ze met veel liefde uitgewerkt was, het was immers niet zomaar een vehaaltje over de ''poor fat girl'' Dat gevoel, in combinatie met de iets wat sobere, droog-komisch stijl van Van Rompaey (wiens Aanrijding in Moskou ik nog nooit gezien had) zorgen voor een bijzonder geheel. Schitterend ook hoe er tussen de zware/pijnlijke stukken door toch steeds ruimte overbleef voor wat subtiele relativerende momentjes, misschien wat vergezocht maar ik moest daarin zelfs wel eens aan Solondz denken. Ook grappig hoe het zich schijnbaar volledig in mijn stad (Rotterdam) afspeelde maar ik dat geen moment echt doorhad, dit mede door de overloed van grijzige out of focus- shots die ik desondanks bijzonder goed vond werken, beetje Dardenne achtig, maar dan iets levendiger. Na de voorstelling stond het zweet me werkelijk in de schoenen en wilde ik met mijn eigenwijze kop zelfs nog de Q&A uitzitten, weet niet waarom maar was er zo op gebrand de beste man te complimteren met zijn film. Maar aangezien dit, zoals altijd, niet veel voorstelde en naar mijn idee veels te lang voortduurde, ben ik uiteindelijk toch maar weggelopen. Toen ik vervolgens ein-de-lijk naar de wc was geweest was hij jammer genoeg al nergens meer te bekennen dus ben ik maar even rustig ergens gaan zitten om het allemaal even te laten bezinken. Wat ik echter van dat einde moet denken weet ik nog steeds niet precies. Ergens paste het precies, al viel het me wel vrij rauw op m'n dak, juist omdat ik zo meeleefde. Toch had ik het als geheel niet graag anders gezien. (4*) zijn dik verdiend!

Clarke is typisch zo'n vergeten cultfiguur die toch veel betekend heeft voor de hedendaagse cinema, ik had eerlijk gezegt ook nooit eerder van hem gehoord, nouja dat is niet helemaal waar. Zag van hem de short Elephant die als een van de extra's op dvd van Gus van Sant's gelijknamige meesterwerk stond en moet zeggen dat die destijds wel indruk maakte. Vooral door de onconventionele stijl, zoiets had ik indertijd (drie plus jaar geleden) in ieder geval nog nooit gezien. Nouja toen ik er een paar weken terug weet van kreeg dat van de hand van Clark, waarover ik al een hoop interessants had gelezen, kwam ben ik maar eens een van zijn langere films gaan opzoeken en dit leek me wel een goed begin eigenlijk. Wat meteen opvalt is het tempo, je wordt erin gesmeten, krijgt 72 minuten lang heel veel info en snelle dialogen (plat Brits!!) voor de kiezen en moet maar zien dat je er gemak van krijgt. Dat beviel me wel. Ook de observerende stijl viel weer meteen op. Las op imdb dat het budget geschat niet hoger dan 1000 dollar geweest moet zijn en dat is er ook wel vanaf te zien ook, en dat bedoel ik niet eens in de negatieve zin. Onder andere die smerige omgevingen geven het iets rauws mee, iets rauws dat de meeste Amerikaase tegenhangers, die vaak direct over gaan op geweld (zie American History X ed) overgaan, toch wel missen. Ook van lichte invloed op het Franse La Haine, durf ik wel te stellen, al was het daar iets meer gekunstel. Nouja echt structuur is er verder niet, het is meer een uit het leven gegrepen situatie, hoewel in mindere maten ook nog steeds wel actueel eigenlijk, vandaag de dag. De echte drijvende kracht achter dit werkje is echter Roth die zijn rol echt angsaanjagend goed speelt en dat voor zijn debuutfilm, wat een geweldige kop! Ik lees hierboven een commentaar dat je onmogenlijk sympathie voor Trevor kunt hebben maar dat was er van mijn kant weldegelijk, het is immers te makkelijk om het een asociaal rotventje te noemen. Die scene in die verhoorkamer waar hem wordt duidelijk gemaakt hoe zijn toekomst eruit ziet bijvoorbeeld, of dat moment waar hij shirtloos door de tunnel heen loopt (op de poster) IJzingwekkend!! Het einde is dan inderdaad wat abrupt, maar liet mij persoonlijk in stilte achter. Zal het geen meesterwerk noemen, daar is het me toch net iets te kort en leeg voor, maar ben er zeker van onder de indruk. Wel een van de betere en realistische films over ontspoorde straatkinderen. Nu snel Scum en The Firm gaan zien, mocht ik ze vinden tenminste. Kijken hoe dat uitpakt...

3,5 sterren

Interessant om zijn uitgangspunt maar nogal onsamenhangend en vergezocht om echt te boeien. Het begint vrij flitsend en vooral in het eerste uur krijg je nauwelijks tijd om op adem te komen. Echt heel erg schokkend of ziek (zoals het hier regelmatig genoemd wordt) vond ik het echter niet. Schrik er zelf ook van dat ik dit hier neertyp maar vrees dat ik teveel gewend ben om er nog echt van op te kijken. Het leverde ook geen echt heftige reacties op ofzo. Misschien was dat ook wel omdat ik een echte rauwe, realistische horror verwachte, maar zaten er voor mij toch echt iets teveel plotgaten, overdreven momenten in om het echt serieus te nemen, hierdoor deed het meer aan als exploitatie eigenlijk. Deed me in de verte zelfs wat denken aan de beide Hostel films en die vond ik ook niet al te best. Wat dat betreft steeg het voor mij ook nergens boven de gemiddelde Hollywood horror van het afgelopen decenium uit. Misschien dat ik met die uitspraak iets te ver van de toren schreeuw maar dat is dan maar zo. De tweede helft is ook stukken minder. Zelden zo'n al even belachelijke als fascinerende ontknoping gezien trouwens. Maar goed erg veel stelde het allemaal niet voor. Er wordt een beetje goedkoop op de gevoelens van de kijker ingespeeld door contant die martelingen die Anne moet ondergaan te herhalen om de daadwerkelijke geestelijke aftakeling wat meer kracht bij te staan. Nouja kracht, ik vond het soms meer provocerend dan dat het echt overtuigend was. De ontknoping laat je dan wel even ademloos achter, evenals die scene waarin die vrouw met dat ijzerenmasker door Anne werd bevrijd, in bad werd gestopt om vervolgens als een beest weer afgeschoten te worden, daar schoot ik ook wel even van vol. Maar als je achteraf nadenkt over waar je het afgelopen anderhalf uur precies naar gekeken hebt blijft het toch een lichte teleurstelling en dat is best jammer.

3 sterren

Soms zien je iets moois en ben je vrijwel meteen verkocht, dat was het geval toen ik voor de eerste keer deze poster zag, achteraf is hij relaitief simpel maar straalt toch een bepaalde emotie, net als die van bijvoorbeeld Tokyo Sora of Elephant, minimaal maar (voor mij) zoveel zeggend, misschien ook wel omdat blauw zo'n mooie kleur is, kijk op een mooie zomerdag maar eens naar de lucht, magisch gewoon, dat vergeten we met zijn allen nog wel eens. En ja, wat kan ik zeggen, als je op zoek bent naar een kleurenfestijn zit je hier absoluut goed. Wat een visueel spectacel zeg, niet te geloven! Haalt met gemak het niveau van jaar/landgenoot Dolls, op dat gebied. Echt werkelijk ieder shot is een plaatje, dat mysterieuze badhuis met prachtige muurschilderingen, de sprookjesachtige bossen overspoelt met regen, bijna magisch gewoon. Ook de hier al veel genoemde experimenten als de seksscene en de zwarte overstroming, zo mooi gestileerd kom je ze echt zelden tegen. De vaak heerlijk rustgevende soundtrack past ook perfect onder deze beelden en maakt het helemaal af. Helaas heeft het het wel een keerzijde, het verhaaltje en de personages zijn namenlijk best doorzichtig en daarom verre van interessant, de onderhuidse emotie komt ook niet helemaal over, ook de dialogen deden soms pijn aan de oren, niet omdat ze zo slecht waren ofzo maar het kwam niet overeen met de eerder genoemde rust. En ook de water/vuur symboliek lag er vaak meters dik bovenop. Een jaartje terug had ik dat waarschijnlijk niet zo'n probleem gevonden denk ik, maar nu ik wel een beetje ingeburgerd ben bij de aziatische cinema voelt het toch als een flink obstacel en dat is eeuwig zonden want dit had met gemak mijn eerste 4,5 score in een hele lange tijd kunnen worden. Daarnaast is het soms ook best onevenwichtig, in de zin van hoe de fabelachtige shots afgewisselt worden met de minder interessante, maar dat is vooral te weiten aan het hoge visuele niveau en het feit dat de makers op dat gebied soms net iets teveel hooi op de vork hebben genomen. Met een kwartiertje aftrek had je me hier waarschijnlijk niet eens over gehoord, nu is het net ietsjes te langdradig. Voor de rest valt er eigenlijk niet zo veel op aan te merken, ik heb immers enorm genoten van wat ik heb gezien...

4 sterren

Ik respecteer jullie meningen hoor, The One Ring en Verhoeven maar hier wil ik (eigenwijs als ik ben) toch nog even het een en ander tegen inbrengen. Geeft me ook gelijk de kans mijn halve punt extra toe te lichten en een wat uitgebreidere recensie te schrijven over dit meesterwerkje, het stukje van eerder was immers vrij nietszeggend...

@TOR, jij zegt dat je niets hebt met tienerflicks. Ik daarintegen vind het een geweldig genre en ben het dus niet met je eens. Daarin verschillen onze meningen dus. Jij vraagt je af waarom deze (onsympathie) personages een eigen film verdienen. Die vraag kun je dan net zo goed omdraaien en vragen: Waarom niet? Ik lees vaker berichten waarin staat dat de problemen van deze leeftijdgroep maar overdreven zijn, vaak simpel af gedaan als ze doen er niet toe. Vraag me ook af hoe die groep mensen dat kunnen zeggen, zijn ze zelf nooit jong geweest ofzo? Tuurlijk is het in deze film allemaal wat extreem weergeven, maar wat dan nog? Dat maakt de personages of de problemen die ze doormaken nog niet minderwaardig, toch?

Ik kan best begrijpen dat je de personages onsympathiek vond, maar dat vind ik persoonlijk juist een pluspunt en maakt het in tegenstelling tot zijn vele genregenoten nergens echt voorspelbaar. Geen van de drie meisjes is ook echt te doorgronden, vooral Florianne niet. Sterker nog, we weten naast een paar treffende getormenteerde blikken helemaal niets van haar en ze is in alles wat ze doet wispulturig, geen enkele actie van haar zie je aankomen. Ik bleef ook tot het eind in de waan of ze nou werkelijk iets voor Marie voelde of al die tijd gewoon met haar speelde. Ik vrees dat laatste. Een ander pluspunt daarin is dat er nergens een volwassen te bekennen is. Ja, in (niet sprekende) bijrollen maar verder geen enkel ouderfiguur, leraar oid. Dit maakte de film voor mij nog realistischer, de drie zijn alleen in hun eigen (puber) wereldje en zijn grotendeels op zichzelf aangewezen en hoewel niet letterlijk, voor mij een heel bekend gevoel. Met Marie kon ik me nog wel het meest indentificeren, ik was op die leeftijd wat minder verlegen en maakte niet hetzelfde door als haar maar stond er ook vaak maar een beetje ongeinteresseerd bij en klampte me aan verschillende dingen vast om het hoofd boven water te houden. Oke, misschien romanticeer ik de boel nu teveel maar zo ondervond ik het toen wel en dat gevoel brengt deze film weer helemaal boven, na drie kijkbeurten nog steeds! Eerder had ik dat erg sterk met Fucking Amal, een film die nog steeds tot een van mijn favoriete ooit behoord en waarvan ik nooit dacht dat er ook maar iets bij in de buurt zou komen, deze maakt (in het genre) echter een goede tweede. De sfeer hier is dan wel wat minder subtiel, sterker nog zelfs vrij cynisch maar het komt wel iets dichterbij de werkelijkheid voor mij. In FA wordt er oa een nare fase afgesloten en naar een hoopvol en nieuw begin ingeluid, hier niet en dat is het grootste verschil tussen de twee. Was van dit einde dan ook een stuk meer ondersteboven.

Vervolgens moet ik nog even wat toelichten over de eerder genoemde scenes. Dat moment waar Marie door Florianne's vuilnis gaat, dat klokhuis vind en er een hap van neemt, ik kan me goed voorstellen dat je dat too-much vond, ik zelf vond het mooi aansluiten bij haar obsessie voor haar, mooi gevonden juist!. Nogmaals die dialoog over het plafond is in zijn eenvoudigheid briljant. Prachtig ook hoe dat weer heel symbolisch terugkomt in de eindscene. Maar ook de scene in de discotheek mag zo bij het rijtje favorieten, de hele tot dan toe opgebouwde sfeer spat hier geweldig uiteen, sterk straalte cinematografie en prima muziekkeuze, heerlijk nummer ook: Jones & Stephanson's The First Rebirth! Maar niet alleen dat nummer, de hele score is geweldig en werkt echt heel erg goed. Bij sommige scenes (waaronder het einde) zelfs kippenvel opwekkend. Tot slot komen we op het acteerwerk waar werkelijk niets op aan te merken valt.
Zie dat geen van de meisjes in de tussentijd veel gedaan heeft, dat is erg jammer maar zal vast nog wel komen ook, anders is het een fikse verspilling van talent! Vooral Acquart en Haenel zouden nog eens hele groten kunnen worden. Ze vullen hun rollen hier werkelijk moeiteloos in. Mooie meisjes ook trouwens!

Alvast mijn excuus voor deze wat over-de-top lofbetuiging hoor, maar zo kom ik films echt nog maar weinig tegen, ook een van de redenen waarom ik hem in de pakketservice heb gedaan. Zoiezo (en ik kan het blijven zeggen) is coming of age een van de meest ondergewaardeerde genres dat er is. Wat tegengeluid is ook echt niet erg hoor, maar neem met het argument ''de problemen van tieners zijn niet interessant of belangrijk genoeg dat ze een eigen film verdienen'' geen genoegen...

4,5 sterren

Ik heb als ik de reacties bij Tarkovsky's films zo eens doorlees altijd het idee alsof je over een gigantisch intellect (culturele, filosofische, psychologische en zelfs bijbelse kennis) moet beschikken om er ten volste van te genieten, terwijl bij de meeste van zijn films (op Stalker na dan) na iets meer dan een uur mijn ogen al zwaar begonnen te worden. Emotioneel doet het me ook niet veel, daar is het me vaak toch echt te afstandelijk voor allemaal. Dacht altijd dat het aan mezelf lag maar daar begin ik nu wel even over te twijfelen. Deze wordt over het algemeen gezien als zijn minste werk en daar kan ik wel inkomen eigenlijk. Het valt opnieuw niet echt slecht te noemen maar kon er ook dit maal niet echt veel mee. Die converstatie in het begin (met die boom) was opzich mooi, maar zet ook wel gelijk de toon zet voor de rest van de film waarin langdradig en afstotelijk de keywoorden zijn. Vanaf het moment dat ze eenmaal in dat huis kwamen had ik namenlijk echt steeds meer zo'n gevoel van, ''Ja oke, nu weet ik het wel hoor!'' Jeetje wat een zwaarmoedige saaie bedoeling zeg! De personages lullen maar een beetje langs elkaar heen en al die filosofische therorieen deden me ook maar weinig. En inmiddels tikte de minuten twee keer zo langzaam weg. Misschien dat andere er na veel nadenken verschillende verborgen boodschappen achter hebben gevonden, maar ik zie er persoonlijk de zin niet zo van in om het perce te gaan doorgronden ofzo en dat ligt toch echt aan de film omdat ik normaal gesproken niet snel rust voor ik weet hoe het nou zat. Wel wat mooie stukken tussendoor verder, oa die bidscene, het verhaaltje over de tuin van moeder en natuurlijk het einde. Toch wel een piepklein beetje nieuwschierig: Maar wat gebeurd er nu precies met de oude man? Heeft hij zich nou symbolisch opgeofferd voor zijn gezin ofzo? Zoiets maakte ik er uit op tenminste. Nouja best een vreemde manier om naar je uitganspunt toe te werken in ieder geval. Wat de film echter van een dikke onvoldoende red is het constant aanwezige bevreemdende sfeertje dat in de lucht hing, hier misschien nog wel meer als in zijn andere films. Alsof Tarkovsky wist dat zijn eind eraan zat te komen ofzo, iemand die weet of hij al ziek was ten tijden van de opnamens? De film is immers opgedragen aan zijn zoontje,of was het nou een ander familielid? Verder wil ik nog even positief eindigen en melden dat ik de de beste man niet af zal schrijven, zet het wel even op een laag pitje maar wil ook wel graag alles gezien hebben en vooral zijn bejubelde werkjes eens herzien. Niet dat ik zo'n masochist ben die ervan geniet om zijn werk af te branden ofzo, in tegendeel zelfs. Ik heb achteraf weldegelijk een idee dat er iets is dat ik mis, en ik ben me ervan bewust dat ik mezelf hiermee nogal tegenspreek...

2,5 sterren

Eindelijk kunnen zien en ik vond hem erg goed! Inderdaad geen opgeheven vingetjes of goedkoop sentiment maar gewoon een mooie menselijke film. Het is allemaal heel simpeltjes en eigenlijk is er geen echt verhaal, desondanks is de beeldtaal bijzonder treffend en heb ik me werkelijk nergens verveeld. Cinematografie is ook nergens echt opvallend, de plaatjes waren juist erg simpel en straalde een bepaalde warmte uit. Apu en zijn zusje die weinig hebben maar zich toch al spelende weten te vermaken en geen enkele zorgen kennen, hun moeder daarintegen lijkt heel ongelukkig (een afwezige man en een arm/saai routineus leven) en dat werd door middel van verschillende frustraties mooi weergeven. In het begin vond ik haar nog wel eens irritant maar mijn sympathie groeide al snel. Ook dat oude vrouwtje was geweldig, wat een heerlijk mens! Ze deed dan wel niet veel en zat er vaak maar als een stuk meubilair bij, maar bleek vaak wel een hart van goud te hebben. Het hoogtepunt van de film is dan wel het moment waar die kinderen door het zien van die trein beseffen dat er een grote buitenwereld op hun wacht en ze dan in de volgende scene dat oude vrouwtje dood vinden. Prachtig!
Ook de (al eerder door SB beschreven) sterfscene van Duga met die windvlagen door dat gammele huisje en uiteindelijke thuiskomst van die vader waar de moeder amper onder woorden kan brengen wat er tijdens zijn afwezigheid allemaal is gebeurd en ze beide braken, waarop die vader het uitschreeuwde, misschien wel omdat hij op dat punt besefte hoe egoistisch hij was geweest om zo lang van huis weg te blijven. Kippenvel! Ook het einde waar Apu die ketting vond die zijn zus dus toch gestolen had van haar buurmeisje en hem vervolgens in het water gooide om haar geweten te zuiveren. Sluit perfect aan op het eerder genoemde moment. Het enigste wat ik jammer vond was dat de tweede helft echt aanzienlijk sterker als het eerste en die het laatsgenoemde eerste uur hierbij een beetje in het niets leek te vallen. Nouja in het niets? Wat ik bedoel is dat ik door de eerder genoemde hoogtepunten wel stukken meer ontroerd raakte, terwijl de eerste helft juist wat aandoenlijker werkte en erg simpeltjes was. Maar goed laat ik daar vooral niet te diep op in gaan of de indruk wekken dat ik het slecht vond want dat is dus absoluut niet het geval. Over een cijfer heb ik wel even getwijfeld maar aangezien ik zo heb genoten, zo werd geraakt door de beelden en uiteraard ook met volle teugen uitkijk naar de overige twee films uit de trilogy, houd ik het lekker op een vier. Echt een aanrader voor een ieder die van dit soort neorealisme houd...

4 sterren

What we see, and what we seem, are but a dream, a dream within a dream.

Had hier veel van verwacht maar achteraf viel het me toch een beetje tegen allemaal. Het begin (pak hem beet, het eerste half uur) was op zijn minst fascinerend te noemen, het had wat van een oud sprookje. Al die dagdromende meisjes die zich van geen kwaad bewust zijn, tot ze (de spreekwoordelijke) grote boze buitenwereld betreden. Die scenes waar die meisjes Hanging Rock beklimmen was dan ook betoverend mooi geschoten. Maar ook het stuk hierna, waar die ene rijke jongen steeds geobsedeerder werd om de meisjes te vinden waren best mooi. Visueel gezien een opmerkelijke soort van kruising tussen Walkabout en The Wicker Man, die tweede omdat hij een vergelijkbaar vervreemdend sfeertje heeft. Of zit ik er met die vergelijking compleet naast?

Helaas was de tweede helft van de film wat minder, er wordt een beetje voorgeborduurt op wat oninteressante sideplotjes tewijl je zelf eigenlijk maar met een brandende vraag zit ''Wat, oh wat is er in godesnaam met de meisjes gebeurd, zijn ze vermoord of is er meer aan de hand? Helaas komen we daar niet achter, aan de ene kant vond ik dit erg jammer, ik ben persoonlijk vrij nieuwschierig ingesteld en zie het liefst een afsluiter van een verhaal, maar aan de andere kant (nu ik het wat heb laten bezinken en er beter over na heb gedacht) vind ik het ook wel mooi dat het open is gelaten voor persoonlijke interpretaties. Zo zou het kunnen zijn dat die berg (Hanging Rock dus) symbool stond voor vrijheid of seksualiteit, dit lijkt me een redelijk logische verklaring aangezien de meiden op school erg onderdruk werden. Ook zou het kunnen zijn dat ze in een soort van portaal zijn gekomen die hun door de tijd deed reizen, maar dat lijkt me aan de andere kant ook wel iets te ver gezocht. En dan was er ook nog de vraag ''Wat is er nu met Sarah gebeurd?'' Had de directrice hier iets mee te maken of heeft ze zelfmoord gepleegt en zoja waarom? Was Kwam het omdat ze terug werd gestuurd naar het tehuis, waar ze vandaan kwam of omdat ze Miranda (voor wie ze overduidelijk gevoelens had) zo miste? We zullen het waarschijnlijk nooit te weten komen en misschien is dat maar beter ook zo... Wat ook wel verrasend was, was dat ik er op het einde pas acter kwam dat het verhaal gebaseerd is op een boek en dat weer op ware feiten. iemand hier die toevallig het boek heeft gelezen en weet of dat wel een afgerond einde heeft?

Naast dit mysterie vond ik de film eigenlijk niet zo heel interessant, gewoon een vrij leeg en standaard kostuumdrama met een mysterieus (horror/fantasie achtig) tintje. Wel leuk om te zien hoe Sofia Coppola zich hiervoor overduidelijk heeft laten inspriren voor de dromerige sfeer in haar debuutfilm The Virgin Suicides en ook het recente Innocence lijkt hier de mosterd vandaan gehaald te hebben, al moet ik dat zelf nog ondervinden. Twijfel voor een cijfer/beoordeling eigenlijk tussen een dikke voldoende of een drie en een half, maar ga voor nu toch voor dat eerste, wanneer ik hem dan later eens ga herzien kan ik dat halfje er altijd nog bovenop gooien natuurlijk.

3 sterren

Sterk, erg sterk! Film deed mij een beetje aan als een kruising tussen de Loach klassieker Kes, kwa vertelling, en het al even rauwe Gummo van Korine, maar dan nog een graadje beter zeg maar. Ik had wel vreselijke moeite om erin te komen, die platte Scotse accenten waarmee de gehele cast sprak zijn soms maar nauwelijks te verstaan, het leek soms wel een hele andere taal, en dat is jammer omdat je, ik keek zonder subs, dan ook een hoop mist, in die andere van Ramsey die ik die dag ervoor al zag was het ook, hoewel daar minder in gesproken werd, dus ik had het eigenlijk wel kunnen weten. Maar goed dat kon de pret voor mij ook niet bederven verder want ook zonder de dialogen is dit heel indrukwekkend. Ramsey is er door middel van hele eenvoudige maar sterke nare, grijze shots in geslaagt een heel uitzichtloos sfeertje te creeeren. Het begint al treffend met James die in het gordijn verwikkelt zit, een scene die symbool staat voor het verstikkende bestaan van de personages. Prima rolverdeling, vrijwel iedereen deed het wat mij beterft uitstekend, al is het natuurlijk vooral de jonge Eadie die er voor me uitsprong, lijkt me geen makkelijke rol voor een kind om te spelen. Boeiende personages ook, als het naieve meisje dat opzoek is naar liefde, het nergens vind en zich telkens weer laat misbruiken. Prachtig en vertederende scene ook waar de twee als kleine kinderen bij elkaar in die badkuip zitten en lol maken. Maar ook momenten als James die in de nog leegstaande nieuwbouwijk een plek vind om zich terug te trekken van zijn omgeving, ik als kijker ervoer het op dat moment ook als een waar paradijs. heel triestig ook wanneer hij later terugkomt en het opeens bewoond is. Vervolgens zijn er nog wat grappige visuele stukjes tussendoor als de rat die in vriendje Kenny's ruime fantasie een balontocht naar de maan maakt, erg leuk gevonden vond ik dat! Van het einde daarintegen kreeg ik een flinke brok in de keel, ik lees hierboven dat het einde niet beter is dan het gemiddelde Hollywood happy end maar dat is absoluut onzin en ik geloof ook niet dat je het helemaal begrepen hebt ook als je dat zegt. Het eindshot van de verhuizende familie is enkel hoe James het gewilt had, waarschijnlijk een fantasie/droom/wens die al die tijd al in zijn hoofd spookte. In werkelijkheid pleegt hij zelfmoord door in het kanaal te springen. Prachtig!
Voor het eerst sinds een hele lange tijd ook dat ik weer eens naar de aftiteling heb gestaart en hem ook daadwerkelijk heb af laten lopen, tevens mooie muziekale begeleiding ook onder het bevroren, haunting, eindshot.

4 sterren

Kom ik vanavond expres een uurtje eerder bij m'n filmhuis aankakken, compleet in de veronderstelling dat het propvol zou zijn, het was immers premiere daar en Van Sant is nou niet bepaald een onbekende naam, dus wilde ik toch verzekerd zijn van onze kaartjes. Bleek er geen hond in die zaal te zitten, met mijn gezelschap meegerekend telde ik net 4 koppen. Ook nog maar 7 stemmen hier, inclusief die 2 berichten hierboven van al ruim een maand geleden. Waren al zijn fans soms gezellig samen op vakantie ofzo? Grieperig misschien, kan ook? Zal mezelf geen die-hard noemen, ben vooral liefhebber van z'n experimentele werk en het kwam vandaag toevallig mooi uit zo, maar vond het op z'n minst raar. Afin, heb Milk, wat volgens mij weer een wat grotere film van hem was, nog steeds niet gezien inmiddels maar vond dit kwa stijl nou niet bepaald typerend voor zijn verdere staat van dienst: zowel voor groot (Will Hunting) als klein (Elephant) niet. Dit was, sja hoe zeg je dat? Best onopvallend! Veel hadden hem gemaakt kunnen hebben zeg maar. Visueel wat gewoontjes vooral. Ik zelf heb nu bijna alles gezien maar als ze het me niet verteld hadden van te voren had ik het niet kunnen raden, dat hij van hem was dus. Wel even erbij zeggen dat ik dat absoluut niet op de film af wil schuiven. Vond hem juist erg mooi en lief: sympathiek verhaaltje, integere personages, beide zo gek als een deur maar toch van vlees en bloed, precies zoals ik ze graag zie! En het belangrijkste: weinig tot geen sentiment wat toch knap is met zo'n zwaar thema, moest er nogal vaak bij aan Harold and Maude denken trouwens. Geniale twist ook waar halverwege opeens het roer werd omgegooid. Eindes zijn altijd een beetje moeilijk bij dit soort filmpjes, zo ook hier: perfect was het dan ook zeker niet, maar het paste en dat was voor mij genoeg! Opvallende keus ook om Nico (Fairest of the Seasons) op de aftiteling te zetten, goed voor een gezonde doses kippenvel! Eindoordeel: niet super orgineel dus, daarvoor moest ie tegen TEveel persoonlijke favorieten opbotsen, maar absoluut de moeite waard! (3,5*)

Ben een enorme liefhebber van de trilogy, met in het bijzonder natuurlijk het orgineel. Heb die van kinds af aan zeker 10 keer gezien, als het niet vaker was: op halloween feestjes (had zelfs een masker) tijdens marathons bij vriendjes thuis (andere horrors kon je toen nog niet als tienjarige, dusja) met school in de middag vlak voor het weekend of de vakantie, werd er nooit moe van en nog steeds niet want mijn oude versleten tapes (jaja, niets dvd op blueray, gewoon ouwe krakende, lelijke, verleten vhs'jes!) moeten er nog steeds minstens eens per jaar aan geloven! En ja, ik zal vast niet de enigste zijn maar stiekem dus altijd wel een klein beetje verlangt naar een nieuwe opvolger. Had de hoop eigenlijk al opgegeven dus was ik extra verrast om te horen dat hij er na maar liefst tien jaar dan alsnog aan zat te komen. Uiteraard niet veel van verwacht maar toen ik al die hoge cijfers zag hier werd ik toch weer enthousiaster. En toen mijn download (ik weet het, foei!) eenmaal voltooit was ik echt weer even dat kleine nerderige jongetje dat zat te popelen om weer eens een fijn avondje te griezelen...

En ja wat kan ik zeggen? Slechts deels geslaagd als je het mij vraagt. Het begint allemaal veelbelovend, met een heerlijk dommige parodie, op een parodie dat al een parodie was op een parodie van een parodie (volgen we het nog?) maar de sfeer en frisheid van het orgineel word bij verre na niet gehaald en na dit alles een half uurtje aangezien te hebben moest ik toch wel concluderen dat het niet veel nieuws onder de zon is, mosterd na de maaltijd zoals ze dat zo mooi zeggen. Prima vermaak and all maar de trucendoos is wel een keer leeg natuurlijk, de uitgekouwde formule werkt ook voor geen meter meer, maar goed dat was te verwachten natuurlijk. Kon opa Craven (oke flauw maar hij mag zeker wel aan pensioen gaan denken van mij) nou niet zelf bedenken dat we als kijker de afgelopen 10 jaar al dood gegooid zijn met foute parodie films en we, tenminste ik, daar nogal moe van zijn geworden? Of is het horror genre binnen die tijd gewoon zo doodgebloed dat er geen redden meer mogelijk is? Ik vrees dat laatste. We kunnen alleen nog maar kopieren en reanimeren en als er dan weer eens iemand opstaat met een fris en orgineel idee die daar een klein cult succesje uit weet te toveren springt gelijk iedereen erboven op om het met een miljoenen budget te remaken. Triest eigenlijk! Maar goed die discussie is vast al tienduizend keer gevoerd op moviemeter dus ik zal het niet weer oprakelen, zou toch enkel een ja/nee verhaal worden. En ja eigenlijk mag ik ook niet klagen want kijken blijf ik toch wel, dus doe ik er zelf gewoon net zo hard aan mee, terug naar Scream 4 dus maar!

Fijn popcorn vermaak maar niet bijster interessant, zoals reed gezegd. De kills en climax zijn vrij cool en er zit genoeg vaart in, heb me nergens echt verveelt in ieder geval. Wel wat kleine erger momentjes natuurlijk, waaronder de actrices. En dan doel ik natuurlijk vooral op Panettiere met haar verwaande rotkop en huidig kapsel dat nog het meest weg heeft van een pleeborstel. Damn wat een irritante actrice is dat zeg, kon haar in Heroes ook al zo moeilijk uitstaan. En ja hoor uiteraard duurde het ruim drie kwart film eer ze aan het mes geregen werd dus dat was wel even pijnlijk. Maar ook het feit dat de orginele cast zo weinig screentijd kreeg kon ik maar moeilijk behappen. Niet dat hun personages nou echt veel toevoegen. Vond vooral Sydney vreselijk uitgewerkt, ze loopt maar wat rond en fungeert tot ergens aan het einde enkel als ordinair meubelstuk, terwijl de serie toch echt om haar draait. Nee, dan hadden ze haar en Dewey en Gale er beter uit kunnen laten. Maarja dan hadden ze het natuurlijk geen Scream meer mogen noemen. Whoooooo wat een frustratie! Jullie zullen dan ook vast hard moeten lachen als ik zeg dat ik er ondanks alles toch nog een voldoende uit heb weten te slepen, dat spreekt mijn mening wel erg tegen natuurlijk, al was het ernstig op het randje. Maar goed, alleen de voorpret was het al waard. Op naar deel 5... (2,5*)

Ik zou je graag gelijk geven maar ben het er toch niet helemaal mee eens! Die genoemde segmenten hebben de film toch wel gedeeltelijk voor me verknalt. Niet te geloven gewoon, dan kom je met zo'n verbluffend rustgevend en intiem eerste anderhalf uur, waar het voor mij als kijker echt serieus even voelde alsof ik me op een andere planeet bevond, even weg van deze vervelende harde wereld compleet in het verhaal mee gaande en dan kom je met een stuk aanzetten waar al de onduidelijkheden zonodig uit de doeken gedaan moesten worden, ik heb me als kijker geloof ik nog nooit eerder zo belazerd gevoelt. En dat terwijl ik normaal, als ik een film zie die nogal ingewikkeld in elkaar steekt, altijd graag een uitleg wil, maar hier voelde het gewoon te geforceerd aan, wat een domper! Alsof er een geldschieter op de achtergrond aan het meekijken was en zich er toch even mee moest bemoeien. Of ik er nu mijn eigen glazen mee in gooi of niet, ik neem het de film dus welgelijk kwalijk...

Nouja voor ik weer te negatief wordt in mijn oordeel, toch even beginnen met het opsommen van de positieve punten, dat zijn er immers aardig wat. Sterker nog het hele eerste anderhalf uur is een groot hoogtepunt, ook wel een filmische achtbaanrit zonder stop. Visueel is het heel bijzonder, dat lege gebouw opzich is natuurlijk al een prachtige locatie. Heb me dan ook rot gelachen op dat fast forward stuk waar ze de man rondleid in haar stekje. Neem bijvoorbeeld die witte kamer vol gordijntjes en rode telefoons of die, deslolate, met watergevulde kelder, zo simpel maar ik was er op dat moment ook wel van overtuigt dat ik nog nooit zoiets moois had gezien. Prachtig ook hoe de verschillend ingerichte verdiepingen en natuurlijk het kleurgebruik daarin symbool staan voor de constante mood swings van het meisje. Hiernaast heeft het verhaal ook op mij een diepe indruk nagelaten, want hoewel het hier nogal wat extreem werd weergeven is het voor mij toch wel heel erg herkenbaar. Ik vertoon ergens precies hetzelfde vluchtgedrag als het meisje hier doet. Zo verstop ik me ook nog steeds achter van alles als het even moeilijk drijgt te worden, zonder ik me op momenten compleet af van de buitenwereld om mijn angsten en onzekerheden niet te laten zien en laat ik me zelden tot nooit in met dingen die mijn leven voorgoed zouden kunnen verranderen en dat terwijl ik op een leeftijd zit waarbij ik dat gedrag allang ontgroeit had moeten zijn. Daarnaast komen ook de wilde stemmingswisselingen regelmatig terug. Als je dat dan allemaal in een film tegenkomt is dat uiteraard een wallhalla van herkenning en geeft dat ergens toch wel een opgelucht gevoel van dat je daar niet helemaal alleen in staat, daar kan ik heel blij van worden. Terwijl ik dit schrijf denk ik dan ook plots, is dat misschien de reden dat het einde me zo teleurstelde? Het gevoel van onrechtigheid wat ik kreeg toen het meisje op zo'n crue manier uit haar fantasie wereldje gerukt werd, ging ik er gewoon te ver in mee en wou ik te graag voor haar dat alles bleef zoals het was of kwam het gewoon te dichtbij, ik vrees het tweede. Kom ik wel mee tot de conclusie dat ik het de film eigenlijk niet zou mogen aanrekeken, maar toch blijft het moeilijk voor me...

Maar goed om maar niet teveel in de zeik modus te blijven hangen toch nog even wat andere belangrijke punten. Ik vond de piano muziek werkelijk prachtig passen onder de film, wel jammer dat ze er op de aftiteling dan weer zo'n vreselijk mellow popliedje tegenaan moesten gooien, dat was dan weer een pure vorm van wansmaak, en als je een beetje in de Aziatische cinema thuis bent merk je dat het nog best vaak voorkomt ook, zo jammer is dat altijd! Ook hier een grote schrik toen ik in de trivia las dat het betoverend mooie meisje waar ik hierboven steeds over spreek gewoon de dochter van de lompe actiester Steven Seagal blijkt te zijn, zo erg zelfs dat ik nog steeds in ontkenning ben en het simpelweg weiger te geloven. Maar ook de indentiteit van de mannelijke hoofdrolspeler was eigenlijk net zo'n verrasing voor me, de naam Iwai had ik wel eens in de mond genomen maar dat het hier om de geliefde regisseur ging die de hoofdrol speelde had ik niet kunnen raden. Ze spelen beide in ieder geval geweldig!

Tot slot nog een aantal prachtige scenes door de film heen, waarvan je de meeste hierboven al op een rijtje hebt gezet, zal ze dan ook niet meer noemen. En nu ik toch op je stukje terugkom, nog bedankt voor weer een geslaagde tip, je hebt me de film dan misschien niet direct aangeraden maar doordat ik je mening doorgaans best hoog aansla heb ik er wel vaart achter gezet hem te gaan zien en dat heeft goeduitgepakt zoals je kan lezen. Eindcijfer was eigenlijk een vier geweest maar als ik het ietswat teleustellende eindstuk even wegdenk of gewoon in het juiste perspectief zie en me bedenk hoeveel indruk hij heeft nagelaten, dat het dagen lang heeft geduurt eer ik er uberhaupt iets over kon schrijven wat nu wel pijnlijk duidelijk wordt gezien ik al twee uur bezig ben aan een stukje dergelijk tekst, mag daar gerust nog een halfje bovenop, iets wat niet vaak gebeurd bij een eerste kijkbeurt dus dat zegt heel wat over de kwaliteit...

4,5 sterren

Oke, dit moet toch wel een van de meest nihilistische films allertijden zijn. Moest soms denken aan Gasper Noe en vooral zijn debuutfilm maar dit gaat zelfs nog een stapje verder, er is werkelijk geen greintje hoop, de personages lijken totaal verloren te zijn en er is niemand om ze te helpen. Van te voren wist ik dit eigenlijk al, had al heel wat recensies geschreven waarin dit bevestigt werd en daarom wou ik hem ook graag zien, heb ook altijd al een fascinatie gehad voor de donkere kant van het leven en kijk graag films waarin dat naar voren komt, ook al is het (zoals hier) tot in den extreme. De eerste twintig minuten waren een enorme marteling, je ziet eigenlijk helemaal niets door de spastische bewegingen, af en toe wat flarden van lichaamsdelen en donkere landschappen, op de camera zit een donkere filter die dit dit allemaal nog een tikje grauwer maakt. Verder hoor je af en toe wat gehijg, gegil en gekreun maar dat is het dan. Ik heb de film op dat punt maar uitgezet en besloten gewoon de volgende dag verder te gaan, ik was al moe en had er op dat moment ook niet veel zin meer in ook...

Nouja de nacht erop dus weer opgestart en ditmaal werd ik na een poosje helemaal opgezogen, vooral die zwemscene in dat meertje en bijna alles wat daarop volgt met als absoluut hoogtepunt de Bela Lugosi's Dead scene zijn echt enorm onheilspellend. En dan die cinematografie! Man, man wat zag dat er cool uit zeg. De een noemt het misschien pretentieus maar zoiets had ik niet vaak eerder gezien en het kwam de sfeer wat mij beterft alleen maar ten goede. Je vergeet bijna het gebrek aan verhaal, een punt waar ik me eerder juist nogal aan stoorde. Vond Jean ook best een intrigerend personage, hij zegt helemaal niets, hij is uitdrukkingloos maar toch werd ik een beetje bang van hem. Het leek soms net een beest hoe hij met die vrouwen omging. Haten, zoals ik bijvoorbeeld de verkrachter in Irreversible haatte, deed ik hem echter niet.
Ik voelde in de verte zijn pijn en onvermogen tot comminuceren. Dat praat zijn daden natuurlijk helemaal niet goed maar net zoals voor de donkere kant van het bestaan voel ik ook een fascinatie voor dit soort zieke/verloren geesten (ook wel het kwaad) er komen dan vaak vragen naar boven van: hoe is diegene zo geworden wat zijn zijn beweegredenen voor wat hij doet. Deze film laat je daarover lekker in de waan en geeft niets prijs waardoor het allemaal nog mysterieuzer werd, er is enkel de onderhuidse spanning en daar heb je het maar mee te doen. Tegen het einde aan vond ik het een beetje saai worden, de film gaat mogenlijk net een kwartiertje te lang door, misschien hadden ze dat hier al eerder genoemde gesprek tussen Claire en die vrouw thuis moeten schrappen want dat voegde wat mijn betreft niets toe. Ook die scene in dat bos had iets korter gemogen. Ik heb het vanaf daar ook niet echt meer kunnen volgen ook gezien het beeld weer grauw werd en de batterijen van mijn headphone het ook nog eens langzaam begaven zodat ik me slechte audio zat, maar het idee dat ik hierdoor een hevige climax heb gemist sluit ik uit. Hierna volgde immers nog het tour de france stukje wat dan wel weer erg freaky was, wat het nou betekende, ik weet het niet, maar ik ben op de een of andere manier toch wel blij dat ze het er hebben ingestopt...

Dan komen we op de vraag die mijn voorganger ook al stelde: hoe moet je dit in godesnaam beoordelen? Het heeft in mijn ogen net zoveel saaie als memorabele stukken en de film is ondanks dat ik hierboven vrij positief ben lang niet zo'n meesterwerk als de films van Noe. Toch heeft het me niet helemaal koud gelaten, het is op meerdere vlakken dan ook een bijzondere film, maar meer dan een krappe voldoende kan ik er nu even niet van maken. Grandrieux zijn tweede ''La Vie Nouvelle'' staat ook al klaar maar daar wacht ik nog even mee, het is me ondanks die paar feel-good filmpjes van vanmiddag namenlijk nog steeds niet gelukt om de nare smaak hiervan weg te spoelen. Opzich goed nieuws: Ben ik toch niet helemaal gevoelloos!

3 sterren

Dat dit naast deze site en imdb een vrij onbekende film is mogen duidelijk wezen, ik had er eerder nooit van gehoord eigenlijk. Toen ik erover las was mijn interesse ook niet gelijk gewekt, ik ben namenlijk niet zo van de propagandische, politieke films.
Een van de site's meest enthousiaste users misterwhite drong er echter op aan hem te gaan zien en heeft me zelfs zijn dvd uitgeleend (waarvoor nog bedankt! ) dus heb ik het allemaal maar op me af laten komen, met het idee dat ik het wel zou zien dan...

Moet echter eerlijk zijn en zeggen dat ik er niet met goede hoop in ging, er zat me eigenlijk een hoop tegen tijdens het kijken. Allereerst stoorde ik me ontzettend aan de Russische voice over, ik was hiervoor gewaarschuwt maar had gedacht dat het wel mee zou vallen. Had ook begrepen dat het alleen de tussenstukjes waren die waren nagesynchroniseerd maar nee het waren gewoon al de dialogen. Jezus nog aan toe wat heb ik me hier aan geeergerd zeg. Was ook wel te merken want het eerste half uur was het vooral om die reden enorm afstandelijk en viel ik er pas daarna een beetje in. Dat eerste stuk is ook verre van bijzonder hoor, vooral als je het vergelijkt met de overige verhaaltjes. Gewoon een niemendalletje dat enkel opvalt door de verbluffende cinematografie (dat trackingshot vanaf het balkon het zwembad in, wat mooi!!)
En nu dit toch ter spraken komt: allemachtig wat is dit mooi gedraaid zeg! Ik heb echt een paar keer ademloos zitten kijken. Opeens leken die films van P.T Anderson visueel helemaal zo bijzonder niet meer en is de illusie dat de montage in zowel Idi i Smotri als irreversible zo vernieuwend zou zijn geweest ook meteen van tafel geveegt, en dat voor een film uit 1964 mensen, dat is dus bijna 50 jaar oud!! Het eerste wat ik me afvroeg was gek genoeg waarom dit in godesnaam niet in het boek ''1001 films die je voor je dood gezien moet hebben'' is opgenomen, want alleen om die montage en het camerawerk verdiend dit al een ruime voldoende, beter als al die obscure avant garde shorts iig. Echt een waar genot voor de fans van cinema dit. Helaas vond ik het kwa inhoud verder niet zo heel bijzonder. Verhaal twee en drie waren prima maar wel erg zwart wit allemaal, misschien een beetje kort door de bocht maar het interesseert me allemaal niet zo eigenlijk. Met de visuele pracht kun je dit toch ook a-politiek zien zou je dan denken? Maar nee, een film die bijna twee en een half uur duurt moet me toch ook wel een beetje boeien. Tuurlijk hoef je je verder nergens te vervelen, alleen die prachtige massale scenes van de onsuccesvolle moordaanslag tot de scene op die trap tijdens de rellen (Brononosets Potyomkin!) of het afbranden van het huis en de kornvelden waren allen prachtig om te zien en zorgde ervoor dat ik verder wel geboeid bleef kijken.
Helaas begon het me bij het laatste stuk een beetje vermoeiend te worden, dit ging net als in het eerste deel eigenlijk nergens over, subtaliteit ontbrak en het leek nergens heen te gaan eigenlijk, die laatste mars/battle was wel weer mooi geschoten natuurlijk, al liet het me verder eigenlijk maar koud. Misschien heiligschennis van de ergste soort, maar had ook liever gezien dat ze dit of wat meer inhoud hadden gegeven of het gewoon uit de film hadden weggelaten, dan was ik toch wat tevredener en was het ook een minder lange zit geweest. Verder extra punten voor de mooie locaties, zonder dat waren waarschijnlijk ook de mooie shots uitbebleven. De jazzy score en natuurlijk de eerder genoemde cinematografie, vooral de belichting waren vaak geweldig.

Toch zie ik het meesterwerk er niet echt in, begrijp me niet verkeert: het is in meerdere opzichten een hele bijzondere film die zijn tijd minstens 15 jaar vooruit was en van invloed is geweest op veel van mijn favorieten, maar ik kan de minpunten ook niet door de vingers zien. Bovendien was het net iets te lang, twintig minuten minder hadden voor mij al een hoop gescheelt. Slecht vond ik hem dus absoluut niet, sterker nog hij overtrof veel van mijn verwachtingen, maar (op het moment) net niet genoeg om tussen de echte toppers te mogen stralen. Hoop dat je daar een beetje mee kan leven, MW.

3,5 sterren

Heb Sciamma na haar overdonderende debuut (top 20 materiaal!) altijd een warm hart toegedragen en mezelf voorgenomen haar toekomstige projecten scherp in de gaten te houden, schijnbaar had ik de hoop te snel opgegeven door haar in een willekeurig gesprek eens een eendagsvlieg te noemen, want ik kwam er pas een aantal weken terug achter dat ze een nieuwe uit had die buiten mijn weten om zelfs al in de bioscopen te zien was, helaas voor mij bleek dat al de laatste week te zijn dat die in mijn stad(je) draaide dus was het alsnog afwachten. Maar gister, na heel wat wikken en wegen, dan toch eindelijk binnen weten te halen en ik moet zeggen dat ik toch een tikkeltje teleurgesteld ben. Het is absoluut een heel lief en gevoelig filmpje, maar het kwaliteitsverschil is toch wel vrij groot in tegenstelling tot NDP. Denk ook dat als je de twee naast elkaar zou zetten zonder kennis van wanneer ze uitkwamen, heel wat mensen terecht zouden denken dat dit haar eerste was ipv andersom, want zonder echt negatief te zijn voelt het toch aan als een stapje terug en dat is jammer, zeker als je Water Lilies al kon. Maar goed, genoeg mieren geneukt. Zoals reeds aangegeven is vooral het eerste uur gewoon erg fijn. Heerlijk om te zien hoe die kinderen met elkaar omgingen en die speelse onbezorgdheid tegenover de langzaam ontluikende puberale gevoelens werden gezet! Juist het feit dat het eens een film over zulke jonge kinderen is vond ik een dikke plus. En dan zo'n onderwerp, het blijft een fascinerend gegeven, helaas zie je ze niet zo vaak, mede om de taboe's die er nog steeds een beetje omheen hangen. Vooral die reactie van die moeder toen ze erachter kwam waar haar dochter mee bezig was was sterk. Ouders weten vaak niet half met wat voor dingen hun kinderen al bezig zijn of rondlopen op die leeftijd, vond dat ze dat mooi overgebracht hadden. Héran is ook gewoon perfect gecast, als je niet beter zou weten zou je ook daadwerkelijk geloven dat het een jongetje was, zie die poster alleen al. De laatste 20 minuten echter vond ik een beetje afgeraffeld overkomen, het einde is natuurlijk erg logisch, maar de aanloop er naartoe had van mij wel iets beter gemogen. Dan kom je eindelijk op gang en ga je opeens gas terug nemen als het echt interessant dreigt te worden. Hoewel: aan de andere kant, het blijft een film waarin subtiliteit ter alle tijden voorop moet blijven staan, dus misschien was dat maar beter ook. Zoiezo krijgt hij van mij het voordeel van de twijfel, al is het maar omdat ik me maar al te goed besef dat ik geen geheel objectieve mening kan vormen door het, onbewust, telkens zo te vergelijken. (3,5*)

Haha ik kom ook net terug van de film en weet even helemaal niet wat ik erover moet zeggen eigenlijk, zelden zo'n freakshow gezien als hier! De hele situatie was al ronduit bizar, een Korine draaien in de eerste pathe zaal (gigantisch scherm, harde audio en talloze zit plekken) met nog een soort van bizar persiflage op Roodkapje vooraf om er al even in te komen. Nouja als liefhebber van Korine had ik er wel zin in gekregen eigenlijk, jammer genoeg slaat hij de plank hier behoorlijk mis. Ik ben een voorstander van zijn stijl maar laten we eerlijk zijn: dit is toch gewoon vreselijk? Ik had soms echt het idee dat we als kijker gewoon in de zeik genomen werden. Ik bedoel, je weet natuurlijk nooit wat je van iemand als hem kunt verwachten maar dit was wel erg extreem.
Die video kwaliteit met korte storrinkjes (play, stop rewind) tussendoor bijvoorbeeld, ik moest in het begin even in mijn ogen wrijven of ik niet droomde, maar goed dit krijg je dus 75 minuten te zien, al leek dat wel drie keer zo lang. Het draait om een stel hijgende debielen verkleed als opa's die er een routine van maken om dingen te slopen (oa vuilnisbakken te humpen, plastic baby's aan gort te slaan ed) ja waar gaat dit heen denk je dan, nou dat antwoord is in het kort: nergens dus! Op een gegeven moment werd het ook zo bizar dat de halve zaal uit meligheid begon mee te lachen, denkende dat ik toch niets meer te verliezen had heb ik gewoon vrolijk meegedaan.
En ik moet zeggen: als je het allemaal niet te serieus neemt en het ziet als een soort van komedie is het nog best te doen. Maar goed, wist ik veel met zijn drie voorgaande films in mijn achterhoofd. Toen hij later nog lichtjes probeerde sympathie op te wekken voor zijn personages dacht ik echt even dat ik het niet meer had. Was ook wel verrast dat hij ook daadwerkelijk aanwezig was, grappig hoe hij vooraf zei dat hij liever had dat we, als het hele idee ons niet aanstond, maar beter van te voren weg konden gaan dan tijdens de voorstelling. Iedereen bleef natuurlijk zitten, met de prijs van hun kaartje in het achterhoofd, maar na een kwartier begon het inderdaad al langzaam leeg te lopen. Achteraf mochten de mensen in de zaal ook nog vragen stellen en ik moet zeggen dat hij zich er wel iedere maal briljant wist uit te lullen. Die opmerking over die negerin die hij nog van school kon, dat hij als volgend project een screwball komedie in de stijl van Caddyshack in de planning had staan en hij deze ook nog in 3D uit ging brengen of hoe hij op die vraag ''waar hij het voorgaande jaar (met Mister Lonely) was'' zei een klein probleempje met lsd te hebben gehad. Haha aan de film en zijn voorkomen te zien heeft hij dat nog steeds wel, denk ik. Anyway: grappig mannetje is het, met veel zelfspot. Heb hem naderhand nog een handje gegeven maar niets gevraagt ofzo, nu wel spijt van eigenlijk. Maar goed alleen dat was al een hele eer, ik bedoel hij heeft wel meesterwerkjes als Gummo en Julien Donkey Boy gemaakt, daar verranderd zo'n piece of trash als dit niets aan natuurlijk, tenminste: niet voor mij...

1,5 sterren (voor de grap en het gezellig avondje uit wel te verstaan!)

Oke, dit was eng! Mijn tweede Grandrieux en aanvankelijk een beetje hetzelfde verhaal als bij Sombre, nihil/minimalistisch tot op het bot, scenes die zo pijnlijk zijn en zo lang voortduren dat je er soms echt even niet goed van wordt. Enigste verschil is dat dit werkelijk totaal geen sense maakt. Er zat mogenlijk nog minder logica in dan in Rabbits, uit hetzelfde jaar. Waarom noem ik juist die zou je dan misschien denken? Geen speciale reden eigenlijk, meer als voorbeeld, al deed het mij soms weldegelijk aan Lynch denken, vooral Inland Empire. Nou is deze maarliefs vier jaar eerder gemaakt maar ik kan ook net zo goed Eraserhead noemen. Die constante ruis en de onheil alleen al. Ook Noé kwam hier weer in me op en inderdaad Kerrigan, grappig dat ik die naam juist hier weer lees, was Clean, Shaven alweer helemaal vergeten. Alleen is er geen een van die gemoemde werkjes zo grauw en uitzichtloos als dit.

Het was visueel gelukkig iets beter te volgen dan Sombre, daarin zag je soms echt helemaal niets en dat was wel eens irritant. Maar aan de andere kant ook wel weer jammer omdat hier het mysterieuze, bijna menselijke karakter een beetje is vervaagt en het meer op surrealisme uitdraait, maar goed we krijgen er wel een ruimtal aan geweldige scenes voor terug, dus ik mag niet klagen. Wat ze betekende of waar het over ging kan ik niet vertellen maar ik had zoals onderhond al treffend stelde soms echt de neiging om me achter iets te verschuilen. Dat nachtmerrie achtige begin in dat bos alleen al, de tondeuse scene die volgde en die verkrachting. Je hebt hierbij echt het idee dat je naar iets aan het kijken bent dat je eigenlijk niet had mogen zien en dat is toch wel een compliment als je dat weet te bereiken als regisseur. Helaas kwam het ondanks die momenten wel weer wat traag opgang en duurde het wel minstens een half uur ik er helemaal inzat en nog langer voor de film echt in de nachtmerrie modus overging, maar wanneer dit eenmaal gebeurd heb ik ook wel constant geboeit zitten kijken. Geweldige cinematografie ook weer, met als ultiem hoogtepunt die zoom op dat raam, het desolate oostblok inkijkende en natuurlijk de echoachtige (ja hoe moet je het anders noemen?) zwartwit beelden waar al die mensen al grommend, kruipend in slowmotion rondbarrelen. Echt zo creepy! Vervolgens hebben we het einde waar die man door die honden verscheurt werd en het daaropvolgende eindshot van die man (dacht de hoerenloper) die de longen uit zijn lijf schreeuwt, waarom weet ik niet maar ik kreeg er kippenvel van. Allemaal scenes die waarschijnlijk nog lang op mijn netvlies gebrand zullen staan dus. Die poster is trouwens ook wreed!

Al met al blijven het toch moeilijke films om te beoordelen, ik heb al eerder gezegt dat ik ondanks mijn fascinatie (bijna liefde) moeite heb om films die volledig op beeldtaal rusten te beoordelen, ik wil graag een wat hoger cijfer geven maar mijn gevoel zegt me het ook hier weer bij een ruime voldoende te houden. Ik ga voor een keer niet luisteren en gewoon een halfje meer geven. Dat is nog niet veel (een drie en een half) maar denk wel dat het bij herziening makkelijk omhoog zou kunnen schieten, ook met Sombre, zoals gezegt. Nu Un Lac (zijn derde) nog en dan heb ik ook weer alles van Grandrieux gehad. kan iemand me vertellen of die ook de moeite waard is. Mochizuki?

3,5 sterren