Roel-

Degelijkheid heerst

Een man die zijn jeugdliefde tegenkomt en - hoe kan het ook anders - wederom verliefd op haar wordt. Een uitgangspunt dat vast al vaker is gebruikt, maar hoogst waarschijnlijk nog nooit tegen deze achtergrond.

De start van de film mocht er best wezen, ondanks de wat lelijke CGI had het verhaal je gelijk in zijn greep. De geloofwaardigheid werd bij de eerste scènes wel op de proef gesteld, maar nergens werd de grens overschreden en zodoende keek het allemaal best prettig. Mooi donker kleuren gebruik wat een trieste passende sfeer creëerde.

Naarmate de film vorderde zwakte het allemaal wat af, de romance die er had moeten wezen komt nauwelijks over, mede dankzij het wat "koude" acteerwerk van Khabensky en de niet geheel overtuigende Boyarskaya. De gevechtsscènes waren echter wel goed, bij vlagen best wel mooi in beeld gebracht en de misère van oorlog komt duidelijk over. Het was jammer dat er teveel op degelijkheid gespeeld werd, het leek er verdomd veel op alsof men te bang was om fouten te maken.

Het verhaal kwakkelde na ruim een uur steeds meer en het begon een tikkeltje langdradig te worden. Misschien kwam het door het bij vlagen moeilijk te volgen russisch (ja ook met ondertiteling was het soms pittig), maar feit blijft dat de aandacht weg gleed. Dit viel zowel de acteurs als regisseur aan te rekenen; trage beelden en emotieloos acteren.

Het einde was weer van het beginniveau. Zeer goed in beeld gebracht en een mooi einde. gelukkig geen standaard hollywood einde: happy end.

Admiral is een aardige film om te zien. Het verteld eens wat anders dan de gemiddelde oorlogsfilm. Mede hierdoor toch een ruime voldoende, daarbij moet ik zeggen dat er zeker meer in had gezeten.

3,5*

Zoals vast eerder is gezegd: een waanzinnig bizarre film. Hier en daar worden kant nog wal geraakt, maar hij boeid wel, heel erg zelfs.

Het begon allemaal met ronduit maffe decors en kostuums die je deden denken: wat ben ik in godsnaam gaan bekijken? Het verhaal pakte je echter langzamerhand bij de strot en liet je niet meer los. Als Alex eenmaal in de gevangenis beland voor een moord zakt het even wat in, hij komt in aanraking met een dominee die niet weet te boeien en erg stuntelig overkomt. Zodra de speciale behandeling om eeder vrij te komen begint wordt het echter steeds interessanter, je begint zowaar sympathie te krijgen voor Alex en zijn passie voor klassieke muziek. Als onze, door behandeling bekeerde moordenaar, terugkeerd in de maatschappij onstaan er echter problemen. Hier draaft Kubrick af en toe door, te gemaakte shots en het wordt allemaal te veel van hetzelfde. Het einde was dan weer wel briljant qua verhaal, de scène zelf had wat ingekort kunnen worden.

Het acteerwerk was hier en daar wat té "over the top", maar was over het algemeen toch zeer goed. Met name Malcolm McDowell spatte hier en daar van het doek.

Voorlopig 4* (Veel onderbrekingen waardoor ik helemaal uit mijn concentratie gehaald werd. Zal snel de film nog een keer bekijken, nu zonder onderbrekingen)

Gister bij gebrek aan beter naar pathé gegaan om "Eagle Eye" te zien. De trailer trok me al niet echt, maar ik moest toch wat op mijn Zaterdagavond.

De film begon wat warrig en hierdoor vroeg ik me al vrij snel af wat me nu eigenlijk te wachten stond. Wat me direct opviel was het camerawerk. Allemachtig wat was dat zwak en ongelooflijk zenuwslopend, ik kreeg er naarmate de film vorderde gewoon hoofdpijn van. Tijdens actiescènes was het een grote onoverzichtelijke chaos en had je geen idee wat er nu eigenlijk gebeurde. Kortom: geen touw aan vast te knopen.

Het verhaal zelf was op zichzelf wel aardig, maar het werd bij vlagen onnodig ingewikkeld en het werd allemaal wel heel erg ongeloofwaardig. Bovendien werd er constant een te hoog tempo aangehouden waardoor het af en toe niet meer te behappen was, onbekende termen die op je afgevuurd werden en een hoop geschreeuw, rond rennen en schieten. De spaarzame momenten van rust waren dan weer erg geforceerd en "gedwongen" emotioneel. Met een plot wat erg teleurstellend was en een einde wat mij allerminst kon bevredigen bleef er weinig goeds over aan "Eagle Eye".

Om dan toch iets positiefs te noemen zal ik maar op het degelijke acteerwerk wijzen. Hier is vrij weinig op aan te merken, niet hoogstaand maar zeker niet slecht. Uitzondering hier vond ik Shia LaBeouf die een puike rol neerzette en mij in positieve zin opviel.

Al met al een matige film die niets nieuws te bieden heeft en verzuipt in zijn eigen tempo.

1,5*

Het is natuurlijk zo dat Al Gore hier lichtelijk al dan niet grof overdrijft. Feit blijft echter dat er wel degelijk sprake is van een versterkt broeikaseffect veroorzaakt door de mens. Dat dit in de nabije toekomst (in mensenleven termen gesproken) slechte effecten kan hebben op sommige gebieden op aarde is ook een feit. En ja: voor sommige landen zal het juist positieve effecten hebben.

Wat Gore in mijn perceptie hier probeert duidelijk te maken, is dat er best wel eens wat zuiniger gedaan mag worden en het klimaat niet zomaar iets is. Hij heeft met deze documentaire dit wereldwijde probleem toch echt op de kaart gezet en dat was nu juist zijn bedoeling. Ik vind het dan ook vrij onzinnig om op de informatiekwaliteit te gaan bashen vanwege enkele overdrijvingen die hij gebruikt en dat er soms wat relatief achterhaalde theorieën naar voren worden gebracht.

Hoe moeilijk is het nou om iets zuiniger te leven? Want het volgende probleem is - wat eigenlijk in lijn licht met onzuinig leven - dat de olie op is. En dán is er een probleem, want er is geen energie meer om ons luxe-leventje te blijven lijden. Misschien is het dus goed om alternatieve energie te promoten, en dat is wat Gore hier uitstekend doet.

Ik heb mijn stem wel verlaagd van 4* naar 3,5*, omdat het hier en daar wel wat ingekort kon worden. Maar bovenal wil ik stellen dat Gore hier toch echt een heldere boodschap heeft en zich uitstekend presenteert met enkele droge humor.

De zogezegde opvolger van het zeer gewaardeerde "36 Quai des Orfèvres". Wederom een samenwerking tussen Marchal en Auteuil, waarbij gezegd moet worden dat het vorige keer zeer geslaagd was.

De film zelf is goed, de spanning zit er goed in en de gehele sfeer is heerlijk. Het verhaal behoeft niet echt uitleg, beetje standaard, maar was toch wel te pruimen (overigens vind ik de plotomschrijving hier boven niet echt juist, hetgeen hier beschreven wordt is meer een bijverhaal).

Er wordt veel geklaagd over het te laag liggende tempo, hier moet ik toch even tegenin gaan. De gehele film wordt er inderdaad niet van hot naar her gesprongen, maar dat past hier ook absoluut niet. De snelheid (of traagheid) past perfect bij het scenario en hoort bij de film. MR 73 wil helemaal niet als misdaad/actie film overkomen, het is meer een haast ontroerende misdaad thriller die je na de aftiteling nog wel even bij zal blijven.

Naast dit alles vond ik het acteerwerk prima, niet storend slecht of te veel aandacht opeisend. Zeer ingetogen door Catherine Marchal, maar dit was ik wel van haar gewend na "36 Quai des Orfèvres".

Conclusie: MR 73 is niet een film die in toplijsten zal verschijnen, maar die wel vermaakt op een boven gemiddeld niveau. Het is echter geen aanrader voor actiefanaten die veel fliltsende, van het scherm spattende beelden willen zien.

3,5*

Neem een flinterdun verhaal, te veel actie (jaja het is haast onvoorstelbaar), een Olga en badguy die er vrij weinig van bakken wat betreft het acteren en je hebt de nieuwe James Bond.

Met grootse verwachtingen - hoewel ze al iets getemperd waren door mindere reviews - ging ik naar de bioscoop. Casino Royale was immers een fantastische film die eigenlijk alles had wat een goede Bond film moest hebben, dus het vervolg moest haast ook wel goed zijn. Hier kwam ik bedrogen uit, QoS was het tegenovergestelde, het mistte veel te veel. Het leek wel alsof de actie alles overnam en er niets om het "Bondimago" gegeven werd. Geen wel bekende "Martini shaken not stirred" , droge humor, "My name is Bond: James Bond" en een toch enigzins aanwezig verhaal.

De grootste spelbreker was het camerawerk, dit was gewoon te onrustig. Leuk dat een zwiepende camera erg in is bij de hedendaagse actiefilms, maar bij een Bond verwacht ik gewoon rustig te kijken naar een in stijl geklede man die de opkomende problemen oplost. En niet een of andere Rambo die als een dwaze over de wereld vliegt om wraak te nemen op iets wat nooit echt duidelijk wordt. Dit kwam mede door de karige woordenwisseling die vaak te snel waren waardoor het wat warrig werd en het en en ander niet helemaal duidelijk was i.v.m. erg veel namen.

Het switchen tussen de ene schitterende plaats en de andere is leuk, maar het gaat allemaal zo onnodig snel en zo gehaast. Bond was nauwelijks geland op de ene plek of hij ging al weer door naar de volgende om vervolgens weer door te vliegen in sneltreinvaart. Hierdoor werd het onmogeljik om het toch al magere verhaaltje uit te diepen en bleef er een matte actie film over die vrijwel niet kon boeien en waar de spanning hoofdzakelijk weg bleef. Iets waar normaal gesproken een Bond juist in excelereert.

Kortom: de nieuwe Bond is niet wat ik ervan verwacht had. De actie wordt te onrustig in beeld gebracht waardoor het moeilijk te volgen is. Bovendien is het verhaal niet om over naar huis te schrijven, totaal geen diepgang of spanning en is het "echte" Bondsfeertje niet aanwezig. Jammer, een gemiste kans.

Met pijn in mijn hart moet ik deze Bond dan ook een krappe onvoldoende geven: 2,5*

Get busy living, or get busy dying.

Eindelijk heb ik hem gezien, de - volgens velen - beste film ooit gemaakt: "The Shawshank Redemption".

Het begon met een scène waarin gelijk de toon van de hele film werd gezet: je moet vooral zoveel mogelijk sympathie krijgen voor een onschuldige(?) moordenaar die twee maal levenslang krijgt. Vanaf dit moment was het voor mij al gedaan, lekker simpel scoren door de gevoelens van de kijker maximaal te misbruiken. Een kleine verwijzing naar de poster van de film is hier ook op zijn plaats: een man die zoals het lijkt vrij is met twee alles vertellende quotes aan de top. Het was, ondanks al die scènes met verkrachtingen, problemen met de gevangenis directeur en -bewakers, zo duidelijk als maar kan: Andy zou ontsnappen, precies zoals de kijker verlangt.

De gevangenistijd zelf was an sich best aardig gefilmd, er zaten dan ook best leuke en goede scènes in, maar de cameravoering was geen moment interessant en soms zelfs erg saai. Erg simpel in beeld gebracht allemaal, nergens werd gepoogd iets leuks met de camera te doen. Men leek vooral bang dat de kijker het misschien niet zou waarderen, vrij bangig gedoe dus. Daarbij viel het me op dat in bijna 20 jaar het welgeteld nul keer regent, behalve natuurlijk die laatste nacht van de ontsnapping, want daar past het natuurlijk perfect bij, heerlijk cliché.

De cast was i.t.t. het verhaal toch hét lichtpuntje van de film. Freeman heb ik zelden zo goed zien acteren - deed hij dat nu nog maar is een keertje. Gunton vond ik uitstekend en Robbins zette gewoon een zeer degelijke rol neer. "Badguy" Bogs (Rolston) was dan weer wat minder, maar goed: "you can't have it all".

Het einde was te gemaakt en veel te voorspelbaar. De gevoelige kijker wordt op zijn/haar wenken bedient met alle wendingen die gewenst zijn. Bovendien werd er wel heel erg veel tijd voor uitgetrokken om werkelijk alle mogelijke losse eindjes met een mooi zoetsappige, tranen opwekkende oplossing te bestrijden.

Ik kom tot de conclusie dat "The Shawshank Redemption" een aardig filmpje is die best boven de middelmaat uit had kunnen steken (nee absoluut niet #1 waardig). Ware het niet dat het er allemaal zo verschrikkelijk dik bovenop lag en er heel erg makkelijk geprobeerd werd te scoren (wat helaas nog lijkt te lukken ook, gezien de nummero 1 notering).

3*

Altijd moeilijk, het beoordelen van dit soort - op waargebeurde feiten gebaseerde - films. Was de film nou goed, sprongen camerawerk, acteerwerk en bijvoorbeeld muziek eruit? Of was het toch eigenlijk alleen het medelijdengevoel wat deze film tot zogenaamde grootse hoogten doet stijgen?

De inhoud van de film zelf was vrijwel indentiek aan Hotel Rwanda, beide films zijn duidelijk uit Westers stadpunt geschreven/gefilmd. Het verhaal zat vrij goed in elkaar en hier is dan ook vrij weinig op aan te merken, hoewel het switchen tussen heden en verleden iets minder vaak had gekund.

De muziek en het camerawerk sprongen er op geen moment echt uit. Bij vlagen werden de beelden goed ondersteund met enkele mooie stukken muziek, maar meestal was het wat futloos en leek het er op alsof de muziek puur was geschreven om je "aan het janken te krijgen".

Het acteerwerk was niet bijzonder, maar ook niet slecht. Hoewel de
Hutu-rebellen en -soldaten vaak vrij belachelijk overkwamen.

Als conclusie kunnen we dus zeggen dat Sometimes in April geen verkeerd beeld geeft van de verschrikkelijke gebeurtenissen in Rwanda, maar of het op filmgebied ook echt iets nieuws te bieden heeft? Nee, absoluut niet.

3*

We are meant for each other and not meant for each other. It's a contradiction.

Eén van de diepzinnigere quotes uit "Vicky Christina Barcelona". Een film over twee Amerikaanse toeristen - in Barcelona op vakantie om hun verschillende kijk op de liefde te ontdekken - die toevalligerwijs een knappe Spanjaard tegen het lijf lopen; Juan Antionio. Dat hij een ongelooflijke straight-to-the-point droogkloot was werd gelijk duidelijk, ... And after I have shown you the place we are going to bed with eachother (o.i.d.). Het verhaaltje kabbeltje rustig voort zonder ergens echt te boeien. Op het moment dat de ex-vrouw van Juan in het spel komt - Maria Elena - werd het wat interessanter, maar het ontsteeg nergens de middelmaat van een aardige romantische komedie. Enige puntjes die eruit sprongen waren de scènes waar Juan enkele mooie one-liners uitsprak en wanneer Maria Elena in het Spaans begint te tieren. Naar het einde toe werd het echter allemaal wat zoet sappig en was het wel erg voorspelbaar, de trio tussen Juan, Christina en Maria Elena zag je mijlenver van te voren aankomen..

Een ander minpuntje was het weinig boeiende kleurgebruik, het was erg eentonig en voegde vrijwel niets toe aan de gehele sfeer van de film. Daarbij was het acteren van Hall niet om over naar huis te schrijven, bij vlagen was het gewoon irritant hoe ze zich presenteerde. Cruz en Bardem waren daarentegen erg goed en het was dan ook om te smullen als beide tegen elkaar tekeer gingen. Tot slot Johansson, gewoon een degelijke rol en ze paste perfect bij de naïeve Christina.

Al met al was het een vrij matige film met een bij vlagen best interessant verhaal. Helaas was het te saai uitgewerkt en werd er teveel gebouwd op de spaarzame komische momenten van Juan Antonio.

2,5*