Elementofone

Wie een standaard biografie van de band verwacht komt bedrogen uit.

Natuurlijk er zit wel muziek in, maar deze documentaire vergrijpt zich voor eens niet aan alle geneugten van rock n' roll. De opkomst wordt niet behandeld, het succes wordt niet zozeer geanalyseerd, aan het vertrek van de bassist wordt bijvoorbeeld helemaal voorbijgegaan, máár: de zakelijke kant wordt wel belicht. Een origineel en interessant uitgangspunt. In plaats van managers en dergelijke lui staat Jon Bon Jovi zelf achter het roer van deze honderd-ennogwat-koppige organisatie.

Resteert natuurlijk wel de vraag of er ooit nog een docu verschijnt die de opkomst van de band uitgebreider belicht, die het schrijven aan nummers laat zien, die een kijkje geeft in de studio et cetera.

Ik zie bij de berichten, die aangevinkt zijn als mening, dat de film niet zo indrukwekkend wordt bevonden als vaak gesuggereerd word.

Ik denk dat dat te maken heeft met de leeftijd waarop de meeste mensen deze film te zien krijgen. Zelf heb ik deze film gezien op de middelbare school en vele anderen met mij. Je kunt je vast wel voorstellen dat dát een stuk indrukwekkender overkomt - ik dronk net mijn eerste biertje en 'dat' leeftijdsgenootje zette spuiten en verkocht haar lichaam!

Daarom een vier en misschien doe ik de film daarmee wel tekort, want ik weet wel dat ik nog dagenlang met rillingen aan deze filmprent terugdacht, ook al mag ik hem vandaag de dag wellicht niet meer zo goed vinden (sinds mijn 13e nooit meer gezien).

Aangezien ik hier ook een recensie over moet schrijven ga ik dat hier niet doen, maar toch even een aantal woorden om de vijf sterren kracht bij te zetten.

Er zijn in totaal elf films waar ik de volle mep voor gaf, dus je kunt je wel voorstellen hoe geweldig ik Funny People vind. Het is de derde Apatow en zonder twijfel de sterkste (tot nu toe). Dat niet alleen, ik vind dit de beste film die ik dit jaar gezien heb.

Even een paar plussen
+ Adam Sandler. Daar heeft niet iedereen vertrouwen in, maar dit is de beste rol die hij ooit neergezet heeft. Net zoals Jim Carrey schitterde in Eternal Sunshine of Man on the Moon doet Sandler dat hier, maar dan eigenlijk nog veel beter.
+ Vele zijlijnen. Je hebt de relatie tussen Simmons en zijn 'leerling', gespeeld door Rogen. Maar ook die tussen Simmons en zijn dokter, zijn ex-vriendin. Die ex-vriendin heeft op haar beurt weer met haar gezin te kampen. Dan zijn er nog de huisgenoten van Rogen en het meisje waar Rogen verliefd op is. En dan vergeet ik nog een paar zijlijnen.
+ 40 Year Old Virgin en Knocked Up hadden wat mij betreft een zoetsappig einde, Funny People heeft dat niet en dat werkt veel beter. De balans tussen komedie en drama komt hier perfect uit de verf.

Het punt is, dat de beschrijving bij deze film even goed een andere had kunnen zijn. Daar leunt de film totaal niet op. Het draait om de karakters, emoties en natuurlijk veel grappen. Want vrijwel ieder personage in deze film is een stand-up comedian (in de film bedoel ik, vele zijn het ook in het echte leven geloof ik) of acteurs.

The Hangover komedie van het jaar? Ik dacht het niet.

Vijf sterren

Vermakelijke documentaire over the prince of darkness. Natuurlijk opgezet door zijn zoon Jack omdat de dronken Ozzy uit realitysoap The Osbourne geen goede indruk achterliet. Het is daardoor niet alleen een rit door de madman's carrière, maar ook een verhaal over verslaving. De documentaire is niet per se heel goed, maar Osbourne blijft natuurlijk een kleurrijk karakter en de bizarre rock n' roll-anekdotes doen het nog altijd onverminderd goed.

Gisteren gezien in het fraterhuis, Zwolle.

Goed onderhouden film, mooi de twee verhalen die zich langzaam maar zeker bijeenvoegen. Heel mooi is het kleurgebruik. Een minpuntje is dat de walvissen af en toe uit jaws lijken te komen. Maar over het algemeen ben ik over de effecten wel tevreden. Mooie meiden trouwens, die hoofdrolspeelsters.

4 sterren