katie morosky

Ik zag eigenlijk een uitvergroting van een aspect uit het leven, nl: het onvermogen tot communicatie. Mensen communiceren zelden echt, we interpreteren en interpreteren maar tot het in ons vaarwater lijkt te passen. Mensen geloven wat ze willen geloven. Chance (what's in a name?) is een pop die iedereen beter doet voelen. Ook al zegt hij geen bal het is altijd veelbetekenend en interessant. Ze gebruiken hem gewoon om zichzelf te bevestigen en hebben het niet eens door... De laatste scene zag ik meer als een apotheose. Chance gaat al voor president. Kunnen ze net zo goed een Jezus van hem maken. It gets bigger and bigger and bigger... Tevens ook vrij cynisch: de Jezusfiguur wordt hier uitgehold (is het ook niet zo dat de evangelisten ook maar een interpretatie gaven van Jezus' leven? Net als later theologen ook doen). Schitterend acteerwerk van Sellers. Mooie, hilarische, komische film.

Ik wil het niet lezen, ik heb vandaag net de film gezien en dat was voor mij voldoende. Nu heb ik dat niet vaak dat ik het boek wil lezen na de film. Nooit eigenlijk, op Lolita na.
Ja, ik ben er ook een die Big Fish geweldig vond, de muziek, het verhaal,... Ik vond het prachtig. Het personage, Edward Bloom, vond ik fantastisch en het is eigenlijk... nu verklap ik wat... de man van mijn dromen. Een man met fantasie, altijd welkom. Iemand zoals ik die een zwak heeft voor sprookjes en zelf graag verhaaltjes verzint zal waarschijnlijk erg kunnen genieten van deze film. Alle acteurs waren goed alleen die Billy Crudup vond ik wat vlak.

Mijn excuses, lieve users maar mijn post was ironisch bedoeld. Ik ben inderdaad een vrouw wat betekent dat wat er verder valt te lezen niet serieus bedoeld is. Bij het doornemen van de eerste tien pagina's viel het me op hoezeer sommige users het nodig vonden om te benadrukken dat ze hetero waren, er werd heen en weer geschreven hoe afstotelijk de sexscenes waren... Er waren inderdaad sexscenes maar eerlijk... Zo erg expliciet vond ik ze niet. Bij het argument 'de homo's zijn niet geloofwaardig als homo's' kon ik helemaal niet meer bij. Trouwens, misschien zijn de personages niet eens homo, ze kunnen ook evengoed bi zijn. Het punt is dat het om liefde gaat tussen twee mannen. De film werd verder ook oppervlakkig genoemd omdat hij 'het thema van de discriminatie tegenover homo's niet diepgaand zou behandelen'. Wat is er onrechtvaardiger dan twee mensen die verboden wordt samen gelukkig te leven? Daar zelfs voor mishandeld worden... Het thema van de film, toch? En inderdaad de liefde van die twee voor elkaar was maar overduidelijk. Ik snap zelf ook niet hoe dat iemand kan ontgaan...

Ik vind dat je deze film onmogelijk kan vergelijken met Dirty Dancing zoals ik op vorige pagina's heb gelezen. Grease is en blijft pure kitsch, alles is overdreven: de manier waarop ze lopen, praten, zingen, dansen,... Het verhaal zelf stelt niets voor maar wat deze film voor mij zo leuk maakt is net die overdeven kitsch, daar kan ik wel om lachen. Een pastiche op de nozems (en hun nozemina's) uit de jaren '50 mét een discotitlesong. Moet kunnen.

Misschien doe ik de "volwaardige" kritiek geweld aan maar ik vind dit echt zo'n film die je moet plaatsen in z'n tijdsgeest. M'n oma zei me tijdens het bekijken van deze film :"Het zal wel goed eindigen want wij bekeken destijds films om ons goed te voelen." wel, ik kan deze film echt onder dat gegeven plaatsen. Een soort Breakfast at Tiffany's met een beladen onderwerp. (Natuurlijk ging dat gegegeven niet op voor elke Amerikaanse film in die jaren '60, West Side Story, om maar een voorbeeld te noemen, is anders, maar West Side Story was destijds ook een revolutionaire film, in vele opzichten.)
Beladen was het onderwerp zeker, daar hoef je alleen maar voor naar de film te kijken...
Wat ik ook wel prettig vind is dat de film stereotypen mijdt: het is ditmaal geen Redneckfamilie met een deep Southern accent, de Afro- Amerikaan komt niet regelrecht uit de 'hood'. Dat zorgt voor absurde taferelen: wat zeg je bijvoorbeeld als je zoon/dochter net datgene doet wat je hem/haar voorhield te doen, niet omdat je het meende maar gewoon omdat het zo hoort? "'t Was maar om te lachen?" En hoe absurd ben je wel als je de ideale schoonzoon afwijst omwille van z'n kleurtje dat je niet bevalt? Ik heb meermaals heel hard gelachen om deze absurditeiten.
Misschien dat ik de film ook meer kon smaken omdat het voor mij persoonlijk om een heel herkenbare situatie gaat: als Afrikaanse weet ik zelf heel goed dat mensen je niet altijd serieus nemen. Ik weet niet hoe het bij jullie in Nederland zit maar hier in België moet men toch twee keer kijken als ik vertel dat ik een universitair diploma heb. Net willen ze je vertellen dat je heel goed Nederlands spreekt en dan kom je met zoiets af. Too much! Too much! (Een vriendin van me lacht daar zelfs om: "Ik, de negerin, moet jou leren hoe die bandopnemer werkt!? ) Net daarom ben ik heel blij met Cosby-Poitierdokters want ook al vormen ze een minderheid binnen de eigen etnische groep, ze zijn er wel degelijk. En nu heb ik al wel blanke vriendjes gehad, ik vraag me toch altijd af of de ouders mij wel gaan accepteren.... Maar dat zit misschien meer in mijn hoofd....
Dit bedoel ik dus. De Afro-Amerikaanse mag ook eens in een keurig daglicht staan want het zijn niet alleen met geweerslingerende gangsters.... Er zijn genoeg acteurs te vinden die het bendelid spelen... Mag het ook eens minder stereotypisch zijn?
Verder was het acteerspel weergaloos: Poitier en Tracey waren in form maar met name Hepburn bracht een powerperformance zoals alleen de beste acteurs der aarde kunnen. Geweldig!
Ik heb dus werkelijk genoten van deze film, over het cijfer moet ik nog even nadenken maar ik vond het een goede film. Een komische situatieschets.