Les Nuits de la Pleine Lune (1984)

Wederom een mooi beeld van de jaren '80.

Bijv.: de twee feesten die Louise bezoekt. Let op het dansen, let op de Henny Vrienten lookalike (inclusief mouwloos t-shirt). Op de extra's van de Arrow-dvd staat een interview met Rohmer (toen al een zestiger) waarin hij verelt dat hij vooraf dergelijke feesten wilde bezoeken om te kijken hoe het er op zo'n feest aan toeging (uiteindelijk waren er in die periode voorafgaande aan de film helemaal geen feesten en heeft hij het zonder 'voorkennis' moeten filmen).

Bijv.: de Vinex-locatie, één van de twee plekken waar Louise woont (in een tijd dat het alleen nog geen Vinex heette). Let op de Mondriaan-reproducties aan de muur (in de tijd dat er zelfs een wielerploeg in Mondriaan-shirts rondreed).

Wederom fantastisch inderdaad. Zijn films ogen eigenlijk "simpel", maar er zit zoveel kunstgevoel qua kleur en design achter, dat ze daardoor ook zo Authentiek eruit zien.

Prachtige locaties, weer een hoofdrolspeelster die denkt dat ze alles in de hand heeft en alles kan plannen, zoals "zij" denkt. Het was destijds de grote opleving van het feminisme. En wat een groots antwoord geeft Rohmer daarop.

Prachtig. Zelden zo'n filering gezien waarbij een relatie kapot gaat, en op zijn einde loopt. Met superherkenbare details. Grote klasse weer.

4*, maar ik denk dat die waardering bij herziening weer makkelijk omhoog kan. Er is namelijk teveel te zien, bij een eerste kijkbeurt

In stilte verliefd geworden op de mooie en kwetsbare Pascale Ogier.

Helaas is zij jong gestorven, vlak na deze film.

Als troost heb ik haar graf nog bezocht in Parijs.

Geeft de film toch extra lading.

Ik waardeer Rohmer's werk zeker. Zijn films hebben iets heerlijk relaxt. En ook deze was wel sfeervol en ik zakte eigenlijk steeds verder weg. Mijn ogen waren nog wel open, maar verder was ik wel zo’n beetje onder narcose. Op een gegeven moment was ik al een minuut of 50 aan het kijken, zonder dat er iets aansprekends was gebeurd. En ik vond de personages eigenlijk maar vervelend en zeurderig. Normaal is zo'n film dan een hele zit, waardoor ik maar naar het display van de dvd-speler zit te turen. Nu niet. Dat vind ik dan wel echt weer apart.

Waarschijnlijk komt het omdat het ook vrij sfeervol is. Het een hoge mate van realisme heeft. De universele thema's herkenbaar zijn. Zoiets. Want eigenlijk weet ik het ik het niet. Het laatste half uur of zo, is sowieso ook wat beter. Apart gevalletje, hoewel het ook eigenlijk gewoon typisch Rohmer is. 3 sterren dan maar.

Een iets mindere Rohmer die grotendeels gered wordt door de aimabele vertolking van Ogier. De voorstelling van het Parijse nachtleven leek me wel nogal ongewoon.

Een subtiele en verstandelijke film over (de mate van) vrijheid en problemen binnen een relatie waarbij de vrouw in kwestie voortdurend handelde tussen emotie en verstand. Het gebeuren speelde zich af in vier nachten gedurende vier maanden. Zij probeerde haar relatie met haar bezitterige partner te redden door, buiten de gemeenschappelijke woning, ook een eigen optrekje te hebben, maar bereikte het tegendeel. Het camerawerk was abstract en distantieerde zich als het ware van de hoofdpersonages en de kleurstelling was somber.

Zoals vaker kiest Eric Rohmer de gezellige stadsdrukte van Parijs als locatie. Zoals vaker is z'n hoofdpersonage een jonge vrouw met een eigen willetje. Ze is een vroege twintiger die nog geen definitieve keuzes wil maken, uit angst dat haar jeugd dan voorbij zal zijn. Ze heeft twee adressen en twee partners met nadruk op het platonische.

In Rémi's appartement hangen twee reproducties van Mondriaan, een met veel rood en een met veel blauw. Die primaire kleuren zijn veelvuldig aanwezig in sjaals, deuren, meubels en bloemen, vaak tegen een zwarte of witte achtergrond. Blauw zou voor het koele van Rémi en het volwassen leven kunnen staan; rood voor jeugd, passie en impulsiviteit.

De slanke Pascal Ogier is innemend en weet de dialogen over relaties leven in te blazen. Datzelfde jaar nog zou ze sterven aan een hartaanval.

Uit Rohmers zesdelige reeks "Comédies et Proverbes" met deze keer als zegswijze, vrij vertaald "Wie twee vrouwen heeft verliest zijn ziel. Wie twee huizen heeft, zijn rede".
Een dialoogfilm eigenlijk. Louise is haar tijd vooruit, wil een perfecte relatie,... naar haar zin, wat volledige vrijheid impliceert, ongedwongen omgaan met vrienden, van welk geslacht ook, geen bemoeienissen, en komt zelfs tot het besluit dat haar partner haar in dat opzicht zelfs te veel bemint..
Heden ten dage niet meer zo ongewoon dergelijke ingesteldheid, zou ik durven denken.
Hoe dan ook aandachtig en geboeid geluisterd naar de vele gesprekken tussen de drie hoofdpersonages en de kronkeltjes in het verhaal.
Een typische Rohmer film over liefde, relatie en verleiding, heel eenvoudig eigenlijk met vooral belangstelling voor het uitfileren van de karakters en het woord.
Pascale Ogier was goed gecast voor haar rol en blinkt uit en ook een nog jonge Fabrice Luchini, ondertussen toch uitgegroeid tot een vaste all-round-waarde in de Franse cinema.

Geen reet aan, toch uitgekeken omdat het wellicht beter zou worden. Niet, dus.

Als tijdsbeeld goed natuurlijk. De mannen zijn ook heel eigenaardig, die fladderen maar om de hoofdpersoon heen. Jonge vrouw met wie je je ook niet kan identificeren (kinderstemmetje), dus zwaar overschat deze film, niet onaardig. Het hoogtepunt zou dan in het café zijn, bij volle maan....tuurlijk....

Inderdaad, stomvervelende film.

Alleen interessant als je houdt van domme irritante vrouwtjes met een junkielichaam en daar anderhalf uur naar wil kijken onder het excuus van een fraai tijdsbeeld of feminisme, terwijl we daar toch echt niet meer zo mee bezig waren in die tijd.

Bla bla bla, alles wordt tot in den treure besproken in deze film. Een jonge vrouw die nog geen idee heeft hoe het echte leven is en daarbij erg onzeker overkomt (ze laat zich bijvoorbeeld door een vriend Octaaf vertellen wat ze wel dan niet moet doen). Dan nog eens een einde dat je van mijlenver aan ziet komen. Nee, hier had ik toch veel meer van verwacht.

Mensen praten en lopen wat rond. Soms wordt er ook gedanst. Een echt verhaal is er niet (het gaat in feite helemaal nergens over) en toch zat ik 100 minuten lang geboeid te kijken. Rohmer heeft de kunst om van niets iets te maken tot in de puntjes gecultiveerd.

In Comédies et Proverbes kiest de regisseur consequent voor vrouwelijke hoofdfiguren, meestal personages met “karakter”. Ook Louise is behoorlijk eigenzinnig, op het koppige af, maar Pascale Ogier acteert met zó veel charme dat je al haar maniertjes met plezier door de vingers ziet. Sterke rol ook van Fabrice Luchini als de zelfbewuste Parijse snob Octave.

En ondertussen blijft dat themanummer in mijn hoofd hangen. 3,5*

Interessante thematiek, met goed uitgewerkte dialogen, ook al is de uitvoering wat houterig. Met uitzondering van de rol van Luchini, die een heerlijk verwaande snob neerzet.

Visueel zijn er leuke accenten, maar er is ook veel nadrukkelijk droog en grauw gehouden. Een stuk minder zonnig dan Rohmer's Pauline à la Plage (1983) van een jaar eerder. Opvallend om Marne La Vallée in opbouw te zien, de 'nouvelle ville' c.q. banlieue die later de thuisbasis van Euro Disneyland zou worden. Iets kleurrijker zijn de 80's kleding, interieurs en de feestjes. Die laatste met exclusieve muziek van Elli + Jacno, lekker plaats- en tijdsgebonden ook.

Down by Law (1986) is aan haar opgedragen blijkbaar.

Le Rayon Vert was destijds een erg sterke kennismaking met Eric Rohmer. Ma Nuit chez Maud en La Collectionneuse vielen daarna stevig tegen, omdat het allemaal minder naturel en geloofwaardig aanvoelde. Rohmer kiest in deze film gelukkig terug voor de erg realistische en naturelle aanpak.

Louise is een jonge vrouw die van haar vrijheid geniet die haar tweede appartement haar biedt, waarvan haar vriend voorlopig geen weet heeft. Ik houd wel van dit soort kleine, realistische films en zeker als ze op de juiste naturelle manier gebracht worden. Louise moet als jonge vrouw keuzes maken hoe ze verder wilt leven, hoe ze wilt omgaan met haar relatie en haar vrijheid om met andere mensen om te gaan.

Het voelt allemaal zo realistisch en alledaags aan en op geen enkel moment komt het geforceerd over en dat is een grote verdienste van Pascale Ogier. Ze speelt haar rol op een erg naturelle en charmante manier dat ze mij volledig wist in te pakken. De rol van Octave vond ik ook wel een toegevoegde waarde hebben, die telkens uit de friendzone probeerde te raken. De scènes tussen hem en Louise waren zeker de moeite waard.

Een leuk extraatje die de film te bieden heeft, is het tijdsbeeld van de jaren ‘80 van Parijs die Rohmer hier schetst. De feestjes zijn ontzettend leuk om te volgen en de interieuren brengen dan weer een soort rust in de film.

Na twee zwakkere films van Rohmer gezien te hebben, dacht ik dat Le Rayon Vert een toevalstreffer was, maar met deze film bewijst hij mijn ongelijk.

4*