Ma Nuit chez Maud (1969)

Een hoog gehalte waarvan?

Erg mooie film van Eric Rohmer inderdaad.

Rohmer, een lid van de Nouvelle Vague, was misschien niet zo bekend als Godard en Truffaut en zijn films zijn helaas wat moeilijk verkrijgbaar, maar Ma Nuit chez Maud is een mooi staaltje Franse cinema.

Sfeervol, naturel gefilmd en geacteerd, warm, subtiel en gevoelig, en bovenal herkenbaar in zijn alledaagsheid. De film, de derde in een reeks van zes films over moraliteit, handelt over de vrije wil en het vermogen van de mens om zijn lot te kiezen, ondanks de externe invloeden op een mensenleven.
Er wordt veel gepraat en gediscussieerd over met name Pascal's filosofieën (de theorie van waarschijnlijkheid en kansberekening), maar het theoretische wordt erg treffend in een alledaagse praktijk geplaatst.

Ma Nuit chez Maud, een van de beter bekende films van Rohmer, heeft een uitstekend script en bevat ook nog eens een mooie fotografie.

Uitstekende typisch Franse film over de liefde en over het verschil tussen kiezen met je hart en met je verstand.

Prachtig afgeronde film.
Mooie beelden, heel sfeervol, maar die ellenlange discussies over geloof kunnen me echt niet bekoren.
Kwestie van desinteresse.

Woody Allens films worden zo heel af en toe wel eens vergeleken met die van Eric Rohmer, waarschijnlijk vanwege de nadruk op dialogen. Daarom dacht ik dat een film van Rohmer mij wel zou moeten liggen. Dat klopt ook wel, al val ik bij mijn eerste poging, Ma Nuit chez Maud, niet meteen stijl achterover.

Ik had vooral moeite met het begin en het einde. Voordat het een en ander op gang komt wordt er eerst ongeloofelijk lang gesproken over het werk van een schrijver waar ik nooit iets van of over gelezen heb: Pascal. Daar kon ik dan ook gewoon totaal niets mee. Het einde vond ik dan weer wat ongeloofwaardig. Ik weet niet zeker of het Rohmers bedoeling was (dat kan achteraf gezien eigenlijk heel goed), maar ik vond dat er geen chemie zal tussen Jean-Paul en de vrouw waarmee hij uiteindelijk trouwt. Die romance begon nog wel aardig, maar hun laatste paar scènes gaven een wat geforceerd gevoel.

Gelukkig is er een lang middenstuk: het moment waar de titel naar verwijst. Die is wel erg sterk. Niet op de laatste plaats dankzij de diepe, maar toch aangename dialogen. Opvallend is ook dat de teksten weinig benadrukken of uitleggen, maar meer op subtiele wijze karakters uitdiepen. Op zichzelf is dat niets unieks, zelfs een Quentin Tarantino doet het, maar Rohmer schrijft zo hier wel op bijzonder hoog niveau. En hij heeft acteurs die het kunnen dragen.De twee hoofdrollen van het middenstuk zijn gewoon steengoed.

Het is niet alleen een dialoogfilm overigens. De sfeer is ook bijzonder aangenaam. Het is niet het mooiste wat ooit op film vastgelegd is, maar Rohmer weet de winterse setting hier iets vreemd warms te geven. Mooie, zachte beelden van de sneeuw met name.

3,5* Ik ga zeker meer van Rohmer zien al staat hij vooralsnog niet heel hoog op mijn lijstje van regisseurs die veel aandacht van mij verdienen.

Geweldige film, een complete verrassing voor mij. Wat een sfeer, wat een dialogen, wat een diepgang, wat een geweldige vermenging van de theoretische discussie (zoals gimli f zegt) met de geënsceneerde praktijk, en wat een mooie vrouwen

In één adem uitgekeken, omvergeblazen door de intensiteit. Buitengewone vermelding voor de lange scene in Mauds appartement, met dialogen waarbij de camera overwegend gericht was op degene die niet aan het woord was. Ongeëvenaarde sfeer.
Het einde vormde door de steeds korter durende scenes enigszins een stijlbreuk naar mijn idee. Daarnaast zou men de filosofische lading van de dialogen (met Olaf K.)als een nadeel kunnen zien, echter ik vond deze zozeer geïntegreerd met het plot en de keuzes waarvoor de hoofdpersoon werd gesteld dat dit totaal geen bezwaar was, sterker nog, voor mij was het juist een perfecte symbiose. Ik houd het voorlopig op 4 zeer ruime sterren.
Misschien volgt nog eens een uitgebreider reactie, maar hier moet ik in elk geval meer van zien.

Heerlijk rustige film ...

Hm, nogal jammer van het einde. Compleet overbodige sprong in de tijd die de film meer in de weg zit dan helpt. Geen idee waarom Rohmer dat niet achterwege heeft gelaten.

Gelukkig is de rest van de film wel erg goed. Interessante personages, boeiende dialogen, en vooral een erg sterk middenstuk op Maud's kamer dat de film moeiteloos draagt. Fijne regisseur, die Rohmer. Benieuwd naar de overige 'Moral Tales'.

Pure praatfilm van Rohmer. Veel Pascal vooral. De dialogen zijn daardoor wat minder natuurlijk dan in Le Rayon Vert, wat jammer is. Verder is Ma Nuit chez Maud continu interessant maar werd het nooit echt intens. Daarvoor lijkt het me toch te theoretisch allemaal. Het einde echter vond ik eigenlijk wél sterk; hier wordt (eindelijk) een keuze uit gevoel gemaakt. Zonder dat zou de film wat zinloos zijn geweest. Ik kom uit op 3,5 ster.

bijzonder gedateerde film over het geloof, met name het katholieke en het vagevuur.

Wordt deze film eigenlijk ook tot de Nouvelle Vague gerekend? In dat geval is het wat mij betreft zowat de meest solide Nouvelle Vague-film die ik voorlopig gezien heb: strak script, sterke acteerprestaties (toch van de twee hoofdrolspelers), mooi gefilmd en geen al te slordige montage. Je zou haast denken dat het geen Nouvelle Vague is, aangezien de film behoorlijk conventioneel is. Het intellectuele kantje wordt dan weer allesbehalve geschuwd, met uitvoerige discussies over Pascal die bij momenten een snobistisch aura rond zich heen krijgen. Ondanks het feit dat het goed te volgen is en dat de acteurs het heel geloofwaardig spelen, had ik op sommige momenten wel de reflex waarbij ik dacht: "moet het weer de Franse (pseudo)-intellectuele toer opgaan?" Maar goed, grosso modo was er eigenlijk niets waar ik me écht aan stoorde bij "Ma Nuiz chez Maud".

Sterker nog, ik heb het wel voor dit soort Franse praatfilms. De kern van de film, hoe iemand zijn leven wil leiden en of dit leven beteugeld ("geketend") dient te worden door bepaalde dogma's/overtuigingen, was overigens erg interessant en, zoals reeds gezegd, zeer overtuigend gebracht door de acteurs. Net zoals iedereen vond ik de scène op Mauds appartement de sterkste van de hele film. Wat hierna volgde, werd jammer genoeg nooit zo sterk en voelde - zoals Arnie ook vond - aan als een stijlbreuk. Vooral de laatste scène was, ondanks mooi an sich, een tikkeltje overbodig. Wat mij betreft had de film mogen eindigen na de scène op het appartement, eventueel aangevuld met een tweetal korte scènes. Dit omdat het laatste deel dus niet bijster veel leek toe te voegen.

Ma Nuit Chez Maud is een zeer mooie Franse film die een mooi en belangrijk thema behandelt. De film oogt erg verzorgd, wat het kijkplezier in vergelijking met bepaalde films van Rohmers stijl/tijdsgenoten natuurlijk bevordert. Voorlopig nog nét geen 4*, maar toch een erg overtuigde 3,5*.


3,5*


P.S.: Ik vind het altijd lullig als ik de verschijning van een actrice in de verf wil zetten, maar wat was Françoise Fabian prachtig in deze film