Ta'm e Guilass (1997)

Te huur? En je woont ergens in Brabant (of Limburg), toch?
Mocht je in de buurt komen of wonen: hij is te huur in cultvideotheek Next Page in Breda (tegenover het station, zie je zo).

Te huur net als Close-Up en The Wind will Carry Us.

Ik zag laatst een voorstukje van een van zijn films, Through the Olive Trees (1994) (Zire darakhatan zeyton), toen ik een film van Angelopoulos bekeek. Zag er zeer interessant uit! Die film staat nog niet op deze site, trouwens.
Kiarostami’s films schijnen erg poëtisch en kunstig te zijn.

Zal ze zeker eens bekijken...volgens mij hebben ze wel iets wat van de films van Paradjanov.

Zeer mooie, indrukwekkende film van Abbas Kiarostami.

Taste of Cherry is een sublieme en simpele, sobere parabel over de mogelijkheden van het leven en over de (on)mogelijkheden van het plegen tot zelfmoord. Een verstilde, intense meditatie over leven en dood, mooi poëtisch en lyrisch verteld.

Het verhaal is even simpel als tragisch: een man rijdt door de heuvelachtige buitenwijken van Teheran, op zoek naar mensen die hem kunnen helpen met een moeilijke daad. Sterk gefilmd, met lange takes waarin je vanuit het raam meekijkt naar de weg die wordt afgelegd. Traag en hypnotiserend.
De film is meer een zoektocht naar een reden om te leven, dan een zoektocht naar de dood. Deze film is diep humanistisch en filosofisch en roept vragen op, zonder antwoorden te geven. Kiarostami laat veel ruimte over voor eigen interpretaties. Als kijker kun je de stiltes en de gaten opvullen. Kiarostami bereikt dit door op sterke wijze staaltjes suggestieve cinema te vertonen.
De film bevat soms schitterende dialogen en sterk, intens en puur acteerspel. Het dubbelzinnige einde is toegevoegd om de censuur te ontwijken.
Taste of Cherry is complexer dan je op het eerste gezicht denkt. Schitterend multi-interpretabel.

Abbas Kiarostami wordt vaak een van de meest vernieuwende en vooral interessante regisseurs van deze tijd genoemd. Hij wordt, naast filmcritici, veel geroemd door enkele van de grootste regisseurs, zoals Godard en Egoyan. Wijlen Akira Kurosawa, die Kiarostami’s films “lichtgevende momenten in de filmgeschiedenis” noemde, was zelfs een van zijn grootste fans.
Kiarostami zelf noemt zijn werk herinnerend aan (dat van) onder andere Andrei Tarkovsky en Theo Angelopoulos. Niet toevallig twee van de meest spirituele, filosofische regisseurs.
Ook Robert Bresson kan als een inspiratiebron genoemd worden. Niet alleen vanwege zijn spirituele inslag, maar ook vanwege zijn manier van filmen (sober en suggestief).

Met deze film heeft Kiarostami mijn interesse absoluut gewekt, en mag hij met recht een humane, contemplatieve regisseur genoemd worden. Zijn “interactieve” cinema is zeer interessant.

Schitterende film van een te onbekende regisseur. Aanrader voor de contemplatieve filmfan.

Minimalistische kleine film. Mooie landschapsshots. Veel sterke dialoog, vrijwel geen muziek. Tussen de regels door zit wat maatschappijkritiek en filosofie, maar de film is vrij eenvoudig en gevoelig.

Prachtige acteurs ook. Het ongemakkelijke gevoel van de soldaat bijvoorbeeld was prachtig. Jammer van het einde, maar gimli's stukje hierboven verklaart het een en ander.

3.5*

De film komt traag op gang, met tot vervelends toe de beelden van(uit) de auto. Langzamerhand ontstaan prachtige dialogen, met levensechte personages en mooi acteerwerk. Inhoudelijk vind ik de film niet zo heel diep (contra gimli f). De film geeft geen antwoorden, maar roept ook geen vragen op.
Sommige shots zijn leuk gevonden, bijvoorbeeld het vallende zand op de schaduw van de hoofdpersoon.

Het einde zorgt bij mij voor een halve punt aftrek. Dan liever censuur.

3*

(Edit: toch maar weer verhoogd naar 3,5*)

Waar zit ieder van jullie toch die mooie dialogen in? Er wordt hoogstens een triestige anekdote verteld of een antipathieke semenarist voorgeschoteld, die er niet in slaagt wat meer uit te brengen dan enkele gestotterde woordjes. Het arrogante gedrag van meneer Badii irriteert ook al snel. Al bij de eerste minuten zakt de film weg in een ongeloofelijk saai landschap waar hij nooit meer uit loskomt. Natuurpracht is er ook al niet in dat Godverlaten land, en de symboliek was ofwel erg mager ofwel onbegrijpelijk.
Als kijker worden we zelf bijna levensmoe van deze futloze beslommering, en wat we eraan overhouden is een allerminst boeiende kijkervaring.
1,25*

Prachtig, omdat het zo ontzettend levensecht is. Niet een dialoog volgens de regelen der kunst, maar gewoon een gesprek (cq. ondervraging) van gewone mensen, zoals je het in het leven kan tegenkomen.

Sorry dat ik je moet tegenspreken, maar de gesprekken die ik voer bestaan niet voor 100% uit banaliteiten. Zo stoort het me dat meneer Badii geen argument aanbrengt voor zijn zelfmoord-gedachte. Hij ondergaat de woordenstroom van meneer Bagheri als een pijnlijke kwelling, alsof hij maar niet kan bedenken wat zijn motieven nu ook weer waren... Het is ridicuul dat Mr. Bagheri hem dingen doet inzien, terwijl het hoofdargument is: Waarom zou ik die moerbei van jouw nog willen smaken? Wat voor zin heeft het om die zonsopgang dag in dag uit te aanschouwen? Echte levensvragen, die de film dus niet behandeld; en geen wat-is-het-leven-toch-mooi-gelul (, want dat is het niet).

En wat was dat einde nou eigenlijk

Volgens mij trekt de hoofdpersoon zich er ook niks van aan. Hij ondergaat de woordenstroom gelaten, niet omdat hij geen argumenten heeft maar omdat argumenten er niet toe doen. Tenslotte brengt het hem ook niet van zijn voornemen af.
Daarbij is het juist mooi dat het in het ongewisse blijft wat nu precies de reden is. Dit geeft diepte aan het thema. Juist daardoor gaat het hier om levensvragen: misschien is er wel geen specifieke reden.

Maar vanwaar dan dat stelletje soldaten op het einde? Wat deden zij ertoe?

Bijzonder mooie film, met een wat ontgoochelend einde.

Voor de rest ben ik het grotendeels eens met de post van gimli f hierboven.
Mooie kijk (meditatie) op de wil van het leven. De maker geeft de kijker genoeg tijd om te denken en (in mijn geval) om te genieten van de omgevingen. 3,5/4*

Indrukwekkend tot een gegeven moment maar helaas zakt de film steeds weg, Badii is een geweldige acteur en de film heeft ook zeer mooi shots van de land verder aan te merken aan de film behalve dat die op een gegeven zijn kracht verliest.

3 en half sterren

Herzien.....Kiarostami's films moet je altijd laten bezinken, bij herziening valt pas het genialiteit....puur kunst!.....4*sterren

PS:.....Gimli f...prachtige recensie.

Het thema van deze film leent zich uitermate slecht voor een einde zoals hier het geval is. Echt een let-down. Scheelt de film een half punt.

Ik weet niet of iedereen dat opviel maar ik vond het nogal frappant hoe Kiarostami zijn hoofdpersoon in dienst stelt voor het verhaal. Badii gaat namelijk in dialoog met een soldaat (leger/overheid), een priester (het geloof) en een professor (de rede). En dat toont Kiarostami in een hele interessante shot-reverse-shot techniek. Taste of Cherry is duidelijk een film die je vaker moet kijken dan één keer. Het was trouwens mijn eerste kennismaking met Kiarostami.

Hij zit in het midden van de woestijn, omringd door zand, arbeiders, graafmachines, maar hij kan niemand vinden die 20 schepjes zand op hem wil gooien - dát is ironie!

Er lijkt weinig te gebeuren in deze film, maar in de details zit net heel veel verscholen. Al het kleine heeft hier een betekenis - dat schijnen sommige kijkers niet gezien te hebben.
Kiarostami heeft vroeger jarenlang voor en met kinderen gewerkt en bewondert ze, dat komt in deze film ook duidelijk terug: hij behandelt een eenvoudige, bijna kinderlijke filosofie op een heldere manier, maar laat het aan de kijker over om de film te interpreteren.
Over het einde: dat vervreemdingseffect (je ziet de filmset, hoofdacteur steekt nog even een sigaretje op, de auto rijdt de bocht om) is juist heel bewust. Kiarostami wil er volgens mij mee zeggen: 'het is een film, je hoeft er niet mee mee te voelen, maar denk erover na'.
Verder bewonder ik hoe er met zo weinig middelen zoveel verteld wordt.

PS. Verhoeven, goed opgemerkt. Dat heeft Kiarostami natuurlijk niet zomaar gedaan.

Een heleboel technieken van Kiarostami komen voort uit omgaan met de Iraanse censuur. In meer Iraanse films komt dat terug. Veel stijlmiddelen en scenario keuzes zijn daar op terug te voeren. Het gebruik van kinderen, het documentaire karakter en het terugbrengen tot een alledaagse allegorie zijn daar voorbeelden van. Neemt niet weg dat hij er groots inslaagt deze beperkingen in zijn voordeel om te zetten - dat bevestigen julllie (Verhoeven, goongumpa) verhalen ook nog maar eens een keer.

Ten vond ik al boeiend en indrukwekkend, maar Taste of Cherry wist me echt te raken. Het is een diep humanistische en op zijn manier erg filosofische prent waarin er op een intelligente en ambivalente manier omgesprongen wordt met het delicate onderwerp zelfmoord. De personages en de dialogen mogen op het eerste zicht eenvoudig lijken, maar zijn impliciet bijzonder veelzeggend.

Dringend meer zien van Kiarostami en eventueel het alom geprezen Copie Conforme een herziening gunnen.