Stardust Memories (1980)

Ik heb deze film nog niet gezien, maar ik heb er een stukje van gezien in de docu "Woody Allen: A Life in Film". Am I wrong of lijkt dit verhaal wel heel verdacht veel op Smultronstället? Het zou makkelijk kunnen natuurlijk aangezien Allen groot fan was van Bergman.

Knap gemaakte, maar iets te neurotische Allen, met een hoop verwijzingen naar 81/2. 3*

Sympathieke Woody Allen film.
De 8 1/2 knipoog is duidelijk. Erg mooi is de scene in het begin van de film in die treinwagon.
De film kent verbluffende visuals, met name in de scenes die letterlijk naar 8 1/2 verwijzen. Het plot is wat magertjes, maar de film pretendeert op dat gebied ook niet meer te zijn dan a weekend in the life of Woody Allen. De vele soorten opdringere fans zijn grappig.
Het laatste half uur zakt de film wat in, dat is jammer.
Ik vind het niet zo vreemd dat Allen dit als een van z'n favoriete films beschouwt, hij speelt in deze film met een aantal prachtige dames waarmee hij romantische verwikkelingen heeft...

Is deze DVD in Nederland te krijgen met ned. ondertitels?
Wie weet dat?

Het gemiddelde van 3.00 is voor mij onbegrijpbaar, wat is dit een bloedmooi stukje cinema, de film is grappig,ontroerend en behandelt de absolute filosofische waarheid existentialisme op een unieke wijze, waarschijnlijk Allen's beste film!!

Een dikke 4,5* voorlopig.

Dan plaats je geen stem, want de film met Bogart en Casablanca was Play It Again, Sam. Het lijkt me in ieder geval stug dat Allen dat in deze film zou herhalen.

#5 in mijn lijst van favoriete Woody Allen films (ik heb ze allemaal gezien). Zoals bekend werd hij voor deze film geinspireerd door Fellini, maar het is toch een typische Woody film. Samen met "Another Woman" (1988) de meest onderschatte film uit zijn carriere.

Werkelijk ongelooflijk. Allen flikt 't weer. Dit is de 17e film die ik van hem zag en de 14e die ik met een 4/5 of hoger waardeer. 14 stuks, daar komt geen enkele andere regisseur in de buurt volgens mij. Deze man kan echt weinig fout doen bij mij, zo lijkt het. En wat een grandioze film is ook dit weer zeg. Een ode aan Fellini's 8½ die het origineel bijna overtreft. Net zo chaotisch, even stuurloos en daarin even doeltreffend. De subtiele grapjes en verwijzingen vliegen je om de oren. Nu eens hilarisch en vol zelfspot (De alien die Sandy vertelt dat-ie z'n films wel leuk vindt, "especially your early funny ones"), dan weer diep ontroerend (De scène waarin Sandy aan de ontbijttafel minutenlang naar Dorrie kijkt terwijl ze de krant leest, prachtig ondersteund door Louis Armstrongs Stardust). Een film met ballen, een film met heel erg veel verbeeldingskracht, en een film die geen moment verveelt. Dit is nog eens cinema. Puur genieten!

Vinden jullie dit ook een mooiere poster?

http://cineast.kr/data/file/psd_caption/991892839_3325b...

Zo ja, iemand die handig is in het verwijderen van de vouwranden die nog zichtbaar zijn?

Afgelopen jaar heb ik Woody Allens jaren '70-films in chronologische volgorde bekeken en toevallig komt dat mooi uit met het zien van Stardust Memories. Ik dacht namelijk dat dit een hoog autobiografisch gehalte had: de beste man begon met (slapstick)komedies en eindigde de jaren '70 met serieuzere drama's. Allen ontkent overigens gek genoeg dat dit met hem te doen heeft, maar vindt het wel een van zijn beste films. Ikzelf vond het één van de zwakkere.
Wellicht komt dat doordat ik ook niet zo'n fan ben van de vage loszanderige Italiaanse films. Het had wel zijn aardige momenten desondanks, maar ik zou dit alleen aanraden aan de diehard-Woody-fans.

Toch minder komisch dan ik me meende te herinneren, hoewel ie me dan wel weer een pak meer kon ontroeren dan bij een eerste visie. Stardust Memories vind ik, visueel eveneens, dan ook een stuk poëtischer in vergelijking met het gros van de Woody Allens.

Begrijp me niet verkeerd, er passeren best een aantal grappige momenten de revue, maar ze zijn dunner gezaaid in vergelijking met bijvoorbeeld een Annie Hall.

Net daarom misschien iets minder dan ik had gedacht, maar niettemin één van de sterkhouders uit Allens oeuvre.

Weer een heerlijke mopperende Woody Allen zoals als ik hem het liefste zie.
Het begin van de film is echt leuk in elkaar gezet en je hebt het idee even naar een heel ander soort film te kijken, later in de film werden voor mij de echte beelden van de film en de beelden van de films van het personage van woody soms wat verwarrend, omdat ik niemand anders hier over hoor komt het denk ik omdat ik gewoon erg moe was onder het kijken.
Voor nu dus nog even 3,5 sterren, maar binnenkort kijk ik deze film nog een keer om hem in een wakkere toestand beter te kunnen volgen

Typische Allen die een beetje schommelt tussen zijn meesterwerken Annie Hall en Manhattan, maar nergens in de buurt van dag niveau komt. Toch weer een leuke komedie met Allen's gezeur en zijn levensvragen, een onnavolgbare structuur, talloze relaties en een aantal hele leuke en slimme scènes. Waar de zwart-wit beelden bij Manhattan melancholiek oproepte, het ophief naar een tragikomisch meesterwerk, werkt het hier niet zo goed. Ja hij zit weer met veel Woody Allen-problemen, maar ondanks zijn nihilistische trekjes en pessimistische opvattingen, blijft deze film een stuk luchtiger en zou kleur gepast zijn. Allen is af en toe weer erg scherp en grappig, maar Stardust Memories is helaas een niemendalletje geworden door zijn grote werken eromheen. Het blijft echter een prima Woody Allen film, en die scoren altijd redelijk hoog bij mij.

3,5*

Na 5 jaar herzien, en wat voor een herziening!
Stardust Memories is min of meer Woody Allen's eigen vrije bewerking van Fellini's 8½, met veel humor en Bergman invloeden.
Het verhaal mag dan vrij eenvoudig zijn, maar elke scene is een juweel.
De scenes zijn met zeer veel contrast gefilmd en doen bijna surrealistisch aan.
De werkelijkheid lijkt een lange droom die niet op houdt, waaraan niet te ontsnappen is en waar haast geen invloed op uit te oefenen is.
Bijzonder mooi gestileerd. Niet toevallig ook dankzij de cameraman die ook Annie Hall en met name Manhattan fraai in beeld bracht.
De openingsscene is prachtig. Woody Allen die in de trein zit met alleen maar bedroefde en gedeprimeerde mensen, ziet dat hij in de verkeerde trein zit. Hij wil naar de trein met lachende en plezier makende mensen. Deze scene is zwanger van de symboliek en meesterlijk in beeld gebracht.
Erg mooie rol van Charlotte Rampling; mysterieus en ongrijpbaar.
Films over mensen die aan zichzelf, aan hun relaties en het bestaan twijfelen zijn er veel - en Woody Allen heeft er patent op - maar deze is toch heel bijzonder.
De vorm en de inhoud zijn hier complementair. Luchtige scenes worden afgewisseld met scenes die filosofische diepgang hebben, zonder al te zwaar op de hand te worden.
Het einde is van grote schoonheid; Woody Allen die na afloop van het festival in de immense lege zaal zijn zonnebril ophaalt die hij vergeten was en nog een tijdje staart naar het witte filmdoek. Vervolgens loopt hij de zaal uit en doven langzaam de lichten.

Van 3/5 naar 4,5/5, precies wat mij overkwam toen ik 8 1/2 voor de tweede keer zag. Toeval?

Haha

Fellini ligt me gewoon wat minder, maar een herziening van 8½ ligt zeker in het verschiet.

As one great Hollywood producer said: 'Too much reality is not what the people want'

Nu net ook deze film voor de tweede keer gezien en wat een prachtig en diepgaand stukje cinema is dit toch. Prachtige beginscene waar hij bij al die saaie mensen op de trein zit en ziet dat er ook een andere trein gaat vertrekken met allemaal feestende en blije mensen, hij wil veel liever op de andere trein zitten. Maar dan nadien zou het toch niet veel uitgemaakt hebben want de twee treinen bereiken toch gewoon dezelfde eindbestemming: een vuilnisbelt Wat een zinvol leven!

Bij deze openingscene had ik weer helemaal zin in deze film! En die zin werd beloond, want alle scenes waren goed, de scenes met zijn gekke, depressieve en humeurige ex die eigenlijk zijn enige echte liefde is geweest, but she's just to crazy to handle waren top en ook de scenes met zijn opdringerige fans waren ook allemaal heel bizar en natuurlijk dus ook grappig op een bizarre manier. De vreemdste fan was dan toch wel die vrouw die plotseling in zijn bed lag , Heel de film door was het dus genieten voor mij.

Ik vond het niet echt een typische Allen film, de film bevatte veel andere humor dan normaal, meer zwarte humor. Het einde (voorafgegaan door een prachtige scene op een bijeenkomst waar alle mensen wachten op UFO's en waar ook Sandy Bates (Woody Allen) naar the meaning of life zoekt is ook fenomenaal, over deze zou ik al een hele recensie willen schrijven, maar dat ga ik nu niet doen ). Terug naar het einde dus: Het einde was ook egt geweldig als hij dan in de trein zit met isobel en hij zegt dat hij het einde van de film gaat veranderen en dat de trein wel naar een gelukkige plaats gaat gaan omdat de mensen elkaar liefhebben. Als kers op de taart kust hij dan hevig met isobel (voor een 'perfect' einde). Maar Isobel zegt wel dat het te sentimenteel is en niet realistisch. Zeer mooie scene. Prachtig ook hoe hij dan alleen overblijft in de cinema nadat zijn film is vertoond, een veelzeggend en mooi einde.
Deze film zat dus vol geweldige stukken, en hetgeen wat ik nooit zal vergeten en wat ik ook het meest hilarisch vond was toch wel: de vraag van de hollywood-producers om zijn filmeinde, de vuilnisbelt waar iedereen uiteindelijk betekenisloos terechtkomt, te veranderen in een 'jazz-heaven', omdat het publiek het grappiger zou vinden! Die scene van in die jazz-heaven was dan ook echt geweldig.

Deze films staat dus op de tweede plaats van mijn favoriete regisseur na Crimes and Misdemeanors (nr. 7 in mijn top 10) en ik zal hem nog vele malen bekijken.
Gewoonweg prachtige film.

Ik ben een echte Woody Allen fan en heb alles in mijn bezit en alles gezien.
Echter, deze film boeide me wat minder. ik kan daar geen verklaring voor geven, want ik ga af op mijn gevoel.
De film pakte me niet, terwijl tal van andere films van Woody Allen voor mij meer emotionele waarde hebben. (Annie Hall, Manhattan, Hannah and her sisters en de serieuze werken zoals September, Interiors).
Maar omdat films van Woody Allen altijd boven het gemiddelde uitsteken, waardeer ik deze met een 3.5*