geregisseerd door Antoine Fuqua met Bruce Willis, Monica Bellucci en Cole Hauser
Special Navy Commander Waters (Bruce Willis) heeft met zijn team een uiterst riskante missie te volbrengen in de jungle van Nigeria. Het lot van de Amerikaanse dokter Lena Kendricks, werkzaam bij Artsen Zonder Grenzen, aldaar ligt in hun handen wanneer het land verstrikt raakt in een bloederige burgeroorlog. De mooie Dr. Kendricks weigert echter de vluchtelingen achter te laten en is alleen bereid het gebied te verlaten wanneer Waters en zijn mannen "haar mensen" naar een veilige plaats dichtbij de grens brengen. Ondanks de orders om zich niet te mengen in het conflict, besluit hij toch het leven van hem en zijn team te riskeren om de vluchtelingen in veiligheid te brengen. Dit leidt tot een lange en gevaarlijke tocht door de dichte jungle.
0,5[permalink] geplaatst op 12 mei 2012, 18:01 uur
Een irritante Monica Bellucci. Dat is al een prestatie op zich, maar verre van Fuqua's grootste in dit misbaksel. Dat is de bespottelijke wijze waarop hij het steeds maar weer aangrijpend probeert te maken. Film is binnen het uur al voor het grootste deel naar de knoppen door de manier waarop Waters draait. Ja, het gaat hem aan het hart en voor wie dat nog niet duidelijk is, zegt hij het ergens verderop nog eens hardop. Het is ook moeilijk voor hem. Gevoelens. Aldus Dr. Kendricks.
Na de wending staat zo'n beetje alles in het teken van zieltjes winnen. Meninkjes van de Seals, interactie met de vluchtelingen, Those Africans are my people too!, een speech van een rebellenleider; het blijft maar doordrammen. Vooral de gebeurtenissen in het dorpje voelen vals. Alsof dat soort verschrikkingen er bij zijn gesleept om nog wat meer indruk te maken. Met uiteraard ook nog een pathetisch einde is de film niet anders te betitelen als goedkoop en stuitend effectbejag.
2,0[permalink] geplaatst op 12 mei 2012, 18:10 uur
Insignificance schreef: Een irritante Monica Bellucci. Dat is al een prestatie op zich, maar verre van Fuqua's grootste in dit misbaksel. Dat is de bespottelijke wijze waarop hij het steeds maar weer aangrijpend probeert te maken. Film is binnen het uur al voor het grootste deel naar de knoppen door de manier waarop Waters draait. Ja, het gaat hem aan het hart en voor wie dat nog niet duidelijk is, zegt hij het ergens verderop nog eens hardop. Het is ook moeilijk voor hem. Gevoelens. Aldus Dr. Kendricks.
Na de wending staat zo'n beetje alles in het teken van zieltjes winnen. Meninkjes van de Seals, interactie met de vluchtelingen, Those Africans are my people too!, een speech van een rebellenleider; het blijft maar doordrammen. Vooral de gebeurtenissen in het dorpje voelen vals. Alsof dat soort verschrikkingen er bij zijn gesleept om nog wat meer indruk te maken. Met uiteraard ook nog een pathetisch einde is de film niet anders te betitelen als goedkoop en stuitend effectbejag.
Eens. Dit zou mijn recensie zijn bij The Thin Red Law, maar dat durfde ik niet aan