J. Edgar (2011)

Gaap wat een saaie bloedeloze exercitie was dit. Goed, de filmische kwaliteit is uitstekend, zoals je van de Clint mag verwachten. Ik heb wel mijn kleur en lichtinstellingen flink naar boven bij moeten stellen, zo duister was het beeld. Het leek wel 3 D duisternis.... zonder 3D dan.

Leo is overtuiogend, maar voor de rest is de film nauwelijks het bekijken waard. Ik ben er bijna niks wijzer geworden over de persoon van Hoover. Het blijft allemaal erg oppervlakkig.

Misschien wordt het tijd dat de Clint met pensioen gaat.

Na Invictus en Hereafter 3 matige films op rij, en dit is dan de minste.

Prachtige, ontroerende film.
Er wordt hieronder gezegd dat de relatie met Clyde Tolson wordt uitgelegd als puur platonisch, daar ben ik het niet mee eens. Goed, er wordt geen lichamelijke liefde getoond, maar de liefde tussen die twee is overduidelijk. Dat vond ik ook het meest ontroerende aan deze film, met name aan het einde.
Het was de moeder van J. Edgar die hem nadrukkelijk verbood om homo te zijn en haar goedkeuring was vreselijk belangrijk voor hem. Daardoor durfde hij zich niet te uiten naar Clyde.
Ik vond het een interessant epos, geen moment langdradig, maar zoals eerder gezegd, de liefde tussen J. Edgar en Clyde en hun ingewikkelde relatie maakte deze film mooi.
Leonardo diCaprio doet het uitstekend.

Taai.

J. Edgar had een mooie film kunnen opleveren, maar uiteindelijk is het een taaie brok geworden.
Er wordt nogal van de hak op de tak gesprongen tussen "heden" en verleden. In het verleden wordt dan af en toe een bekende passage aangehaald. Helaas worden die passages amper uitgewerkt zodat het een overhaast overzicht is.
Wat dan wel weer geslaagd is, is de innerlijke strijd van Hoover inzake zijn geaardheid. Dat had op mij als enige een beetje effect en zodoende meer aandacht verdiend.

Leonardo DiCaprio is een geval apart. Er zijn genoeg momenten waarop te zien is dat hij talent heeft, maar hij maakt het zichzelf meer dan eens moeilijker dan nodig door bv belachelijke accenten te gebruiken of zoals hier op een uiterst merkwaardige manier te praten (die intonatiesprongen??).
Armie Hammer valt net te licht uit, maar Naomi Watts maakt dat dan weer ruimschoots goed (ondanks een beperkt rolletje). De casting van Judi Dench begrijp ik niet zo goed. Uiteraard is zij een goeie actrice, maar waarom een über-Britse casten als Amerikaanse in een rolletje dat eender wie had kunnen spelen?

Ik heb bijlange nog niet alle films van Clint Eastwood (de regisseur) gezien, maar hier laat hij wat steken vallen. Niet alleen de montage is rommelig, ook de belichting is wat te donker (het filtergebruik kan me daarentegen wél bekoren).
Voorts zit de kostumering en aankleding van sets en decors wel snor. De make-up is dan weer een lachertje. Enkel de oudere versie van Watts' personage Helen Gandy is geloofwaardig. De oudere versie van Hoover en vooral Tolson zien er niet uit.

3

zijn zogezegde homoseksualiteit wordt ook gebruikt om zijn tiran gedrag te motiveren. Dat vind ik erg kort door de bocht.

Mooi gemaakte film over de begin jaren van de FBI en dan vooral over de grondlegger daarvan.
Ontzettend goed geacteerd door vooral DiCaprio en Watts, duurde even voor we doorhadden dat het toch echt DiCaprio was waarschijnlijk door zijn donkere contactlenzen en de uitstekende grime, al was de grime van zijn tegenspeler Tolsen als oude man wel slecht gedaan, het was net een masker!
Ontroerend verhaal wat betreft de relatie van Hoover met Miss Gandy en vooral met Tolsen.
Het hele verhaal laat wel zien hoe paranoïde de amerikanen waren in die tijd als het op "communisten" aankwam, ook hoe ver Hoover het doorvoerde om zijn zin te krijgen. Al met al een aangename film die je een kijkje in de keuken van de FBI in de beginjaren geeft, heb er van genoten!

Ik heb deze film alleen bekeken omdat ik een Leonardo DiCaprio fan ben en daar is ook alles mee gezegd. Geen goede film dus.

Oppervlakkige film, had zoveel meer diepgang kunnen hebben. Ik vond het personage van J. Edgar Hoover in Public Enemies meer diepgang hebben. Zonde, je had hier zo'n mooie intrigerende film van kunnen maken.

Aardig, maar ook niet meer dan dat. Qua sfeer en tijdsbeeld zit het wel goed met deze 'J. Edgar', maar het is verder allemaal zeer degelijk en niet altijd even interessant. Eastwood heeft z'n beste tijd gehad.

Misschien heeft het ermee te maken dat we steeds sprongen maken in de tijd; heen, terug, heen terug, etc. De film kent best wat aardige scénes, maar nooit een hoogtepunt. Je blijft wel kijken, maar nergens wordt het bijzonder.. op geen enkel vlak. Leonardo DiCaprio speelt zeer goed, maar dat ben ik wel van hem gewend. Ook Hammer doet het prima, al ziet die make-up er niet uit van z'n oude hasses, verder vond ik de rol van Watts er maar wat met de haren bijgesleept. Geen probleem verder.

Het is 't allemaal nét niet en wat braaf.. volgens mij heeft een verhaal over J. Edgar Hoover veel meer te bieden dan wat Eastwood ons ''schenkt''. Gran Torino had de perfecte afsluiter geweest voor zijn carrière, maar goede oude Clint kan maar geen afscheid nemen van het vak. Wat wel begrijpelijk is.

Vooraf dacht ik dat het verhaal weinig interessant zou zijn. Bovendien wist ik echt niets over de persoon.


De film lijkt wel een klassieke terugblik-film te worden: Een oude man vertelt over z’n leven, en aan de hand van flash-back’s krijgen we de hele film voor de kiezen. Maar plots is het alsof Eastwood zich temidden de film bedacht, en daarom de man die de biograaf moest spelen de laan uit stuurde.
We blijven dan nog wel flashbacks krijgen, afgewisseld met ‘nieuwe’ beelden, maar zonder dat het over komt alsof J. Edgar het hele verhaal zit te vertellen.
Daardoor wordt het allemaal nog iets ingewikkelder (Rommeliger?).
Soms zijn die tijdsovergangen leuk gedaan (Hij staat als jonge man op het balkon, en stapt als oude naar binnen), maar soms heb je zoiets als: ‘Waar zijn we nu weer?’. Dat de film ook in het verhaal van de hak op de tak springt helpt er niet veel aan.

En dat heeft er misschien met te maken dat er (te) veel zaken aan bod komen. Door de film heen krijg je soms de indruk dat Eastwood echt alles in deze film wou krijgen. Maar wanneer de film teneinde is krijg je de indruk dat je eigenlijk maar weinig weet over wat J. Edgar nu echt deed. Alles tussen pakweg 1935 en 1960 ontbreekt. Alsof WO2, de Korea-oorlog en de koude oorlog niet interessant genoeg zijn. En wat met zijn vermeende maffia-connecties?
Bovendien vind ik hetgeen dat aan bod komt in het ‘heden’ (jaren 60) zeer weinig uitgewerkt is. (Het gedoe rond de Kennedy’s, Marthin Luther King, ... …)


Daarentegen is de Lindbergh-zaak lang uitgespannen. Alsof Eastwood ooit een film wou maken over deze zaak, maar beseft dat hij daar nooit zal toekomen, en daarom het maar aan bod laat komen in deze film.
Maar is dat een nadeel? Helemaal niet. Want dit verhaal is ook echt een film apart waard. Ik vond het zeer interessant om te zien hoe de FBI zichzelf ombouwde van een veredeld politiekorps, naar een geheime dienst die semi-wetenschappelijke analyse gebruikt om tot de dader te komen.

Doordat dit verhaal samen met het persoonlijke karakter van J. Edgar de bovenhand krijgen in de film, is de film van begin tot einde de moeite om te volgen. Wanneer men meerdere zaken zou belichten waarin J. Edgar zou betrokken zijn verhoog je ook het risico dat de film te veel als een opsomming zou overkomen, en grandioos saai zou worden.

Laten we het er op houden dat de film te kort is om alles over J. Edgar te vertellen.


Doordat men zodanig met het tijdsverloop knoeit, kan men eigenlijk mooi naar een climax gaan in het homo-verhaaltje. Ik ben vaak zeer kritisch tegenover films die nog snel even een homo-verhaal in de film draaien als excuus-truck, maar ik vind het verhaal in deze film zeer aangrijpend en realistisch neergezet. Vond het bij vlagen veel beter gedaan dan de films die zich als homofilm profileren (Brokeback Mountain en toestanden).

Eergisteren zat ik nog Di Caprio af te breken als ‘bleitmuil’. Toegegeven, hij trekt ook hier met momenten het typische Leonardo-smoeltje, al erger ik me er hier helemaal niet aan. (Of is zijn kop gewoon geschikt voor deze film?). Bovendien vind ik het wel knap gedaan hoe hij er ook als bejaarde man realistisch blijft uitzien.

Ook de andere acteurs doen het uitstekend. Al moet je toegeven dat het verhaal vooral rond J. Edgar, en in mindere mate rond Tolson draait. Men kon misschien nog net iets meer de rol van Helen uitwerken, want na een kwartiertje werd ze al snel naar de achtergrond verwezen, en krijgen we nog weinig over haar te weten.


Tenslotte nog 1 minpuntje. Ik zie dat ik er bij Hereafter ook al over gevallen ben: De film is te donker. Is Eastwood bang om kunstlicht te gebruiken, of hoe zit het? Het heeft niets kunstzinnigs, en is vaak zelfs zeer ergerlijk en storend. Gelieve de volgende keer bepaalde scéne's ook duidelijk in beeld te brengen, Clint


Intense en interessante film, maar met wat tekortkomingen.

3,5*

Ontroerend en Mooi gemaakte film over de begin jaren van de FBI en dan vooral over de grondlegger daarvan. af en toe wel
En goed geacteerd door Leonardo Dicaprio en Armie Hammer

Teleurstellende film. De rollen van Hoover en Tolson als grijsaards zijn ondermaats. De film mist spanning en diepgang. Nauwelijks te geloven dat Clint Eastwood de regie in handen had. 2,5*.