Et Maintenant, On Va Où? (2011)

A-film brengt de film mei 2012 uit in de bioscoop.

Een toppr van een film. Een echte aanrader.

De toegangskaarten voor de speciale voorpremiere op 8 maart 2012, zijn te koop via: Filmhuis Den Haag - Speciale Programma's - filmhuisdenhaag.nl

Leuke trailer! Gaat op de lijst.

"Geen scherpzinnige zedenles, maar een escapistische (= de neiging om de werkelijkheid te ontvluchten; ik wist het ook niet en heb het opgezocht) feelgoodfilm", las ik. Een soort van muzikale sprookjeskomedie of -parabel waarin nogal wat zaken aan de orde komen, zoals conflicten over religie, het burgeroorlogverleden in Libanon en kritiek op het machogedrag van de mannelijke landgenoten van Nadine Labaki. De regiseur verzuipt er dan ook in: onder het motto dat de wereld beter af zou zijn met vrouwen aan het roer (wanneer ik aan Thatcher denk, een enigszins naïeve gedachte), ontstaan er steeds minidrama-achtige en clichématige situaties, die er mede toe bijdragen dat een aantal verhaallijnen niet tot nauwelijks zijn uitgewerkt. De beelden zien er zonder meer poëtisch uit.

Meneer Bungel schreef:

(quote)

[wijsneusmodus on]Denk maar het Engelse 'escape' (Escape from Alcatrazz, etc.)[wijsneusmodus off]

Hartstikke leuk hoor, Meneer Bungel... een dergelijke quote kan ik echt waarderen.

Maar zeg nou eerlijk, dat zijn toch geen woorden!

Ik vind het wel een leuk woord; escapisme. En nu vergeet je 'm vast nooit meer!

In hoeveel moslimlanden staan er vrouwen aan het roer? Nul. De enige vrouwelijke president in een moslimland was Benazir Bhutto in Pakistan, die ze dan ook om zeep geholpen hebben. Dus ja, nogal makkelijk om dit motto als naief van de tafel te vegen.

De film laat op zich aardig zien dat de vrouwen de stille kracht zijn, maar zowel als drama en vooral als komedie stelt het helaas weinig voor.

2,5*

Zowel Turkije als Indonesie hebben een vrouwelijke premier en president gehad. Datzelfde geld voor Kosovo, Kirgyzié en Senegal. Bangladesh heeft op dit moment een vrouwelijke premier en dat is de tweede. Zelfs Iran en Syrié hebben vrouwen als vice-president gehad. Vrouwenrechten zijn in veel moslimlanden een groot probleem, maar vrouwen aan het roer is er veel minder zeldzaam dan je stelt.

Jammer en een gemiste kans

het was geen 'vlees noch vis'ik had toch liever hier een mooi drama van gezien in plaats van een luchtig niemandsdalletje.

Best een aardige film met een lach en een traan. Een aantal prachtige shots en de muziek maken het geheel af.

Leuke, goed bedachte komedie waarin de draak gestoken wordt met de strijd tussen christenen en moslims. Af en toe neemt het verhaal een kortstondige, dramatische wending.

Niet zo leuk als Labaki's debuutfilm Sukkar banat (2007), maar alleszins genietbaar en af en toe hilarisch. Deed me een beetje denken aan La Source des femmes (2011) van Radu Mihaileanu, maar die is nog een stuk leuker.

"Hoe kunnen we de conflicten vermijden die ons verplichten onze mannen te begraven". Dit lijkt zowat het thema van deze film die begint met een schitterende openingsscène, erg betekenisvol voor de film.

Zekerlijk goed bedoeld, met humor naast drama, maar in zijn geheel, toch zeker in het middenstuk toch wat te veel kabbelend, maar steeds de terugkerende tegenstelling tussen de houding van de vrouw en de man in het Midden-Oosten.

Is het waar dat de acteurs geen professionelen zijn, dan zeker een dikke pluim voor deze mensen.

Een hele sfeervolle film, waarbij het niet direct duidelijk wordt welke kant het opgaat. Mooie beelden, waarbij er soms een onbehagelijk gevoel ontstaat vanwege de vergelijking met de materiële (!) rijkdom hier. Uiteindelijk moet de vrede weer van de kant van de vrouwen komen. Met medewerking van plaatselijke imam en predikant. De titel wordt zeer laat in de film duidelijk. Het thema blijft helaas actueel.

Labaki’s debuut Caramel (2007) en deze film liggen al lang op de kijkstapel, maar het kwam er steeds niet van. Uiteindelijk zag ik Capharnaüm (2018) als eerste, en hoewel niet iedereen daar evenveel over te spreken was, beviel die mij heel goed. En dat geld voor deze ook, ik heb me vanaf de mooie openingsscène goed vermaakt. Mooi gefilmd en een fijne score van Mouzanar (meneer Labaki, lees ik). Where Do We Go Now snijdt de zware thema’s van oorlog en religieuze twisten aan zonder te zwaar op de hand te worden, door er de nodige luchtige momenten en wat comic relief in te stoppen.

Caramel binnenkort ook maar eens kijken. Geen vervelende vrouw om naar te kijken, overigens.

3,5*