Mishima: A Life in Four Chapters (1985)

Ik zag de film voor het eerst in 1988. Moest hem gewoon zien want ik was net een boek van Mishima aan het lezen (Een zeeman verstoten door de zee) en was al jaren liefhebber van de muziek van Glass. Een juweeltje, een prachtig samenspel van beelden en muziek, op een mooie manier aangevuld door de gedachten van Yukio Mishima. En ik moet zeggen dat het nog steeds een van mijn favoriete films is, al heb ik sindsdien toch misschien wel zo'n tweeduizend titels gezien. (4,0 ****)

Inmiddels mijn beoordeling bijgesteld toch 5*

Mooiere poster hier, helaas niet toelaatbaar op de site omdat het een DVD cover is.

Fascinerende, visueel sterke, maar ook moeilijke film. Ik denk wanneer de regisseur meer aandacht had gehad voor de homoseksualiteit van Mishima, dat de film meer emoties had gehad en mijn betrokkenheid groter was geweest.

Vreemd dat er af en toe over de soundtrack geklaagd wordt, maar het zal er inderdaad aan liggen of je het voor Glass hebt of niet. Niet dat ik erg vertrouwd ben met zijn werk, maar samen met de hypergestileerde aanpak vond ik de soundtrack hét grote pluspunt aan Mishima (en zal ik de cd binnenkort zeker en vast kopen).

Mishima is een mooie kunstzinnige film, behoorlijk apart zelfs binnen het geheel van de Amerikaanse films uit de jaren '80. De keuze voor de bijzonder gestileerde decors (met fraaie kleurrijke belichting) beviel me uitstekend en wanneer de camera doorheen het decor walste op de tonen van Philip Glass was dit vaak een bescheiden audiovisueel feest. Bovendien zorgen ook enkele mooie dialogen en zinnen van Mishima's hand ervoor dat de poëzie van de film nog een graad hoger getild wordt.
Wat me weliswaar een beetje tegenstond, is dat de focus op Mishima's leven een beetje vertroebelde door op enkele van zijn bekende werken te focussen. Soms miste ik het overzicht en een écht verhaal, al vormden de gemeenschappelijke elementen tussen de verhalen wel voor een zeker overkoepelend idee van wie Mishima als persoon/auteur was. Toch genoot ik meer van de verhalen in de theaterdecors en minder van de scènes waarin Mishima zelf aanwezig was, ik weet niet of dat echt de bedoeling van de makers was.

Uiteindelijk is Mishima zeker en vast een aanrader voor elke filmliefhebber: de film oogt zeer verzorgd, is poëtisch en bij momenten (licht) diepzinnig en bovendien is de soundtrack van Philip Glass een pareltje. Een stevige 3,5* die misschien nog kan doorgroeien tot 4*.


3,5*

Een film die begint met de woorden: 'Francis Ford Coppola and George Lucas present... A Paul Schrader film', wekt toch meteen bepaalde verwachtingen. 'Mishima' is degelijk, maar lost deze verwachtingen toch niet helemaal in. Het is een vrij afstandelijke prent, die me nooit echt kon grijpen of verrassen. Wel wordt er een duidelijk beeld van de persoon Mishima geschetst en is het acteerwerk prima, evenals de Philip Glass-soundtrack.
Visueel had ik er eerlijk gezegd meer van verwacht. De stijl die gebruikt wordt voor de delen in het heden is onopvallend. De kleurrijke studiobeelden die zijn schrijfsels uitbeelden vallen wèl op, maar zelden in positieve zin. Alleen het statische zwart-wit filmwerk in de stijl van films uit de late jaren '50 / vroege jaren '60 vond ik echt geslaagd.
Schrader heeft betere dingen gedaan.