Jodaeiye Nader az Simin (2011)

Wel fijn dat de film een aardige regiestijl durft te kiezen. Beetje chaotisch, met realistische dialogen en geloofwaardige verhoudingen. Desondanks is het ook weer niet heel bijzonder en anders dan andere films die zich op de acteerprestaties richten. Minder geslaagd is de belerende waas die er continu over de film hangt. Maar dat was ook wel een beetje te verwachten. Verder prima geacteerd dus, maar alleen daarmee redt je het niet.

Kleine 3*

Ik zag hier totaal geen belerende waas, juist eerder die ruimte laat om iedere karakters hun eigen motieven en idiosyncrasies te laten hebben, zonder een belerend standpunt in te nemen van 'zo moet het'. Met de conclusie dat deze film zich alleen op het acteren richt, ben ik het dan ook oneens. Ik vond het juist een hele echte, menselijke film, die ècht kijkt naar zijn personages, wat ze beweegt en hoe ze de wereld zien. Hoe ze met elkaar in conflict kunnen komen en hoe zaken kunnen escaleren door kleine dingetjes.

Je hebt de film heel anders gezien dan ik, Montorsi.

Maar: hoezo viel dat wel te verwachten? In de context van de Iraanse cinema? Ik zou die helemaal niet als belerend karakteriseren namelijk.

juist dat vond ik belerend. "Iedereen heeft zijn eigen situaties en overwegingen, ga daar goed mee om". Het is wel een beetje een grote les toch?

Saaie, trage film die zowel cinematografisch als qua plot tegenvalt.

Eens dat het een bijzondere film is, dat het plot ingenieus in elkaar zit, en dat we niet zo veel Iraanse producties zien. Bij mijn waardering van films is kijkplezier echter van doorslaggevende betekenis, en die boodt deze film simpelweg onvoldoende.

idiosyncrasies??? Wat maakt dat je uitgerekend dit woord kiest?

Vraag je nu naar beweegredenen achter de exacte woordkeuze van een bericht van drie maanden oud? Ik zou het je niet kunnen zeggen. Meest waarschijnlijke is dat ik het Nederlandse equivalent even niet kon bedenken? Moest nu inderdaad ook even nadenken voor er een woord als eigenaardigheden opborrelde, als eventuele vervanging. Zo komt ramifications ook altijd voor 'gevolgen' of 'nasleep', al vind ik daarvan de connotatie niet compleet hetzelfde, maar dat kan aan mij liggen. Hoe dan ook, soms komen dergelijke woorden als eerste naar voren.

15 jaar lang structureel teveel films kijken met louter Engelse subs, heeft er iets mee te maken, denk ik.

Het klinkt elitair en onnodig. Ik kende het woord toevallig omdat het zo nu en dan voorbij kwam tijdens mijn studie. Er was toen een studiegenoot die daadwerkelijk die woorden in de praktijk wilde gebruiken. Wij moesten daar altijd om lachen. Ik bedoel maar te zeggen...

Mag ik vragen of jij toevallig kunstgeschiedenis of kcm gedaan hebt?

Geschiedenis met 4 (film)vakken van KCM in de minorruimte, RUG (Groningen).

Scary

Dus je moet of profiler worden, of je kunt leuk googelen, appearingink!

Op een of andere manier, als ik jouw stukken lees, is het alsof ik echo's hoor van mensen die ik op kcm feestjes trof. Wollige zinnen, zeer overwogen woordkeuzes, aanmatigende visies, zeer sterke profileringsdrang. Wil niet lullig klinken hoor, ik ken je helemaal niet.

Die feestjes vonden overigens plaats in Groningen. Kleine wereld.

Ik ben nooit op een KCM feestje geweest apearingink, maar ik herken mezelf en de studenten die ik van die studie ontmoet heb niet echt in die beschrijving. Ik praat graag over film. En dat doe ik op de manier die ik zelf leuk vind (waarbij het taalgebruik vast gekleurd is door al die honderden filmboeken). Ik weet niet of ik zo ver zou gaan om het profileringsdrang te noemen, maar ik praat graag mee over de dingen die ik interssant vind. Ain't that why we're here?

Aanmatigend ben ik voor zover ik weet zelden tot nooit. Vind het beetje vreemd omdat zomaar te roepen over iemand die je niet kent?

Maar je hebt gelijk, ik probeer mijn woorden altijd zorgvuldig te kiezen. Lijkt me geen slechte zaak overigens. En dat klinkt misschien af en toe als een redacteur, criticus of wetenschapper. Heb ik vrede mee.

Gewoon blijven doen natuurlijk. Ik vind het een meerwaarde hebben als mensen niet alles in hapklare brokken opschrijven. Dan is het aan andere gebruikers om slecht gebruik van termen of vage verwijzingen ter discussie te stellen. Eng idee als er iets van jou als gebruiker verwacht wordt?

Voor mij klink je gewoon als John Milton. Ik mag jouw vlot geschreven commentaren graag lezen.

All hail to John Milton!

whaha... you guys..! Thanks!

Prima drama waarin regisseur Asghar Farhadi constant de positieve en negatieve kanten van alle personages aan het licht brengt. Elk personage heeft wel wat, waar je het als kijker mee eens of oneens zult zijn. Daarom deed het me ook niet zoveel allemaal. Aan de ene kant was ik wel benieuwd naar de keuze van Termeh op het einde, maar ik had wel een open einde verwacht. Ik ga als kijker niet verwachten dat dochterlief met een redelijke argumentatie komt, waarom ze voor één van de ouders kiest, na alles wat is voorgegaan. Veel had ik niet met de personages, dus het maakte mij ook niet zoveel uit eigenlijk.

Verder valt er weinig op deze prent aan te merken, al is de aanrijding (die uiteindelijk alle leugens van de zwangere hulp veroorzaakt) wel een kleine smet op een voor de rest uitermate recht door zee geregisseerd en naturel geheel. Qua acteerprestaties alle lof. Verhaaltechnisch verder prima in orde, de ene discussie na de andere - alles netjes binnen de lijntjes geregisseerd. 'A Separation' kijkt lekker weg, is best interessant en het ontbreken van muziek werkt erg goed in dit verhaal. Verder bijzonder dat die dochter een meisje van 11 jaar moet voorstellen. Dat gelooft niemand natuurlijk. Maar oké, solide voldoende voor deze prent.

Mijn zesde Iraanse film alweer en het land staat nog steeds aan kop in mijn landenklassement, met een gemiddelde van boven de 4*...

En mijn derde Farhadi en ook hij heeft bij mij als een van de weinige regisseurs een stemgemiddelde boven de 4*. Wat deze film betreft laat ik het nog even bezinken, twijfel nog of ik het van de 4,5* naar de 5* verhoog.

Enorm straffe film, van intro (knap met dat kopieerapparaat) over de "plotwendingen" tot de eindaftiteling waar je een beetje verweesd achterblijft.

Film waar ik niet zo heel veel zin in had, maar die toch reuze meegevallen is.

Mensen zoals wij… maar dan wel in Teheran! En dat maakt toch wel verschil. Het dagelijkse leven is daar al geen pretje maar door eigen toedoen verglijden de hoofdfiguren naar een ware hel. Man, man, man. De scènes op de rechtbank zijn gewoonweg schitterend. Met zoooveel figuranten die maar door beeld lopen en overal voelt het héél natuurlijk aan. Knap gedaan.

De 4 hoofdrollen doen het schitterend, met name de benadeelde man in het bijzonder. Vervelende, aggressieve etterbak die er onderweg wél in slaagt sympathie op te wekken. Klasse.
Diens vrouw was dan weer (niet als rol, wel als figuur) helemaal om gek te worden en ook verhaaltechnisch bleef ik wat op mijn honger zitten: hoe slaagt een vrouw erin om op religieuze gronden (broodnodig) geld te willen weigeren, terwijl ze ondertussen wel een man, vader en zoon van, in de gevangenis wil liegen?
Ook bij Simin (wat een onaards mooie vrouw, trouwens) ergerde ik me dat ze blijkbaar 100 % geloof hechtte aan het verhaal van de vrouw ("waarom heb je haar geslagen?" terwijl hij haar alleen maar bij de arm uit de deur uit werkte) tegenover haar man. Tot mijn eega er slim op wees dat het misschien aan de vertaling lag, waar een werkwoord dat misschien net iets anders betekent ook 'slagen' vertaald kan worden.
Uiteindelijk lijken de de 'rijkeren' er toch iets beter uit te komen, met een iets hogere morele standaard. Als puntje bij paaltje komt, blijkt de met de Koran zwaaiende 'boerenkinkel' zijn principes opzij te willen schuiven en ook diens kwezelachtige vrouw speelt het niet zo netjes en is toch de oorzaak van alle ellende.

A Separation laat uiteindelijk nog best wat indruk achter. Je moet je absoluut even inleven in een compleet andere wereld om enig begrip te krijgen voor de acties van de verschillende personen, maar dat maakt het juist zo mooi. Verder zit er een stevig tempo in en worden de verschillende karakters goed neergezet. De titel dekt misschien niet helemaal de lading, ik vond dat de stroeve verhouding tussen Nader en Simin regelmatig ondersneeuwde in het conflict met de huishoudijke hulp. Het eindshot zet wat dat betreft gelukkig een krachtig statement neer.

Eigenlijk echt wel een topfilm die terecht bejubeld wordt. Het is wel een film die in mijn straatje valt, en ik werd van de eerste minuut tot de laatste in het verhaal meegezogen. Ik kon me verrassend genoeg goed inleven in het verhaal. Verhaaltechnisch ook gewoon absoluut top, de speelduur vliegt voorbij door de vele inhoud en dat ondanks dat het schijnbaar om een duw ging!. Een conflict gegrepen uit het dagelijks leven in een niet voor de hand liggend land. Dit alles werd versterkt door de realistisch neergezette omgeving en de natuurlijk aanvoelende dialogen. Het viel me ook niet op dat er geen muziek in de film zat. Ook dat vond ik straf.

Mooi indringend drama, en direct ook mijn eerste kennismaking met Iraanse cinema. Voor mij heeft het een enorme meerwaarde als film dimensies van cultuur zichtbaar en tastbaar maakt - precies dat gebeurt in A Seperation. Ontbrekende muziek (tot de aftiteling) en wisselende cameraperspectieven dwingen je nog meer op verschillende niveaus met de personages mee te denken, wier overwegingen grotendeels door hun religieuze opvattingen en sociale posities worden bepaald. Doordat de nadruk steeds meer komt te liggen op het verhaal van de miskraam blijft de gespannen relatie tussen Nader en Simin wat onderbelicht. Centraal staat duidelijk het idee van conflict en ook - straf gefilmd - de uitwerking die zo'n situatie kan hebben op de betrokken kinderen.

De eerste Iraanse film die ik zie en meteen een uitstekende binnenkomer. Vanaf minuut één boeit deze film en zelfs tijdens de aftiteling, de film loopt dan als het ware nog door, bleef ik geboeid kijken.

Het sterke punt van deze film is het acteerwerk gecombineerd met een uitstekend script.

De film kent als het ware vier hoofdrolspelers, bestaande uit twee stellen, die onenigheid krijgen en het loopt hoe langer hoe meer uit de klauwen. Het maffe is dat er eigenlijk geen schuldigen zijn aan te wijzen, maar dat er alleen maar slachtoffers zijn.

Er wordt geweldig geacteerd, gelukkig maar want zonder goede acteurs zou dit een waardeloze film zijn. Uiteraard kende ik er geen een van maar er zou geen Hollywood acteur zijn die dit zou verbeteren.

Zoals ik aan het begin ook al vermeldde boeide de film van begin tot eind en ken ik dan ook vier dikke sterren toe.

Absolute aanrader!

Als deze film je goed bevallen is, martijn011, dan kan ik jou zeker Darbareye Elly (2009) van dezelfde regisseur aanraden, vanwege het onovertroffen acteerwerk van de hele cast, van groot tot klein.

Bedankt voor de tip, ik ga de film opzoeken!

A Separation

Schitterende film. Farhadi stelt nooit teleur, en ook nu legt hij weer de communicatieve en emotionele tekortkomingen van de mens haarscherp bloot. Vier mensen die door een samenloop van omstandigheden elkaar in de haren vliegen, vier mensen die niet over hun eigen schaduw heen willen stappen, en vier mensen die uiteindelijk alle vier als verliezers uit de strijd komen.

Met de Iranese wetten en gebruiken die als donkere wolk en scherprechter fungeren. Man/vrouw, seculariteit, de rol van God, het rechtssysteem, arm/rijk etc. Alles speelt een rol in de beslissingen van de personages. De vier acteurs spelen allemaal uitstekend, maar vooral Maadi steekt er echt bovenuit. En in zijn scènes met Hatami (die zijn vrouw speelt) voel je de liefde, maar ook de woede en hopeloosheid omdat liefde alleen niet genoeg lijkt. Schitterend geïllustreerd in die laatste fabelachtige scene. Let ook op de blikken die de twee dochters elkaar geven gedurende de film. Van hulpeloosheid naar haat (zeker bij de dochter van de werkster), het laat op ijzingwekkende wijze zien wat voor invloed het gedrag van de ouders op de kinderen heeft.

Mooie film vol dilemma's, die extra interessant is vanwege de voor mij vreemde Iraanse cultuur - en daardoor soms ook lastiger te begrijpen. Eer en schuld werken daar net even anders dan bij ons, waardoor ik er soms moeite mee heb mij in personages te verplaatsen. Hartstikke leerzaam dus, en nog vermakelijk ook. Alleen sommige scènes bij de rechter vond ik tamelijk vervelend, dat deed me soms aan de Rijdende Rechter denken, of bij wat ik mij voorstel bij de Rijdende Rechter, want dat soort meuk kijk ik natuurlijk niet. Wat denken jullie wel?

Voor een iraanse film is dit zeker een goede film. De film heeft eigenlijk twee belangrijke verhalen. Het eerste is dat de vrouw bij haar man weg wil. Het tweede verhaal is dat de man verdacht wordt van het veroorzaken van een miskraam bij zijn hulp. Dat eerste verhaal is vooral de kapstok waar deze film op gebouwd is. Het tweede verhaal krijgt echter de meeste aandacht. En met dat verhaal lijkt deze film vooral op een ellenlange aflevering van "de rijdende rechter". Inclusief de bewijsvoering en het bekvechten tussen de twee partijen. Maar wel met een verhaal dat veel te veel wordt uitgesponnen en uitgekauwd. En daarmee gaat de film op een gegeven moment erg vervelen. En dat terwijl het in de basis best een aardige film is.

Zeker de moeite waard. hoewel de hoge waardering op IMDB en hier wel wat overdreven zijn. De eerste drie kwartier gebeurd er eigenlijk niets bijzonders, Behalve de afwijkende setting wordt er op zeer trage, gezapige wijze getracht enige karakterisering toe te passen. Als hierna echter de ellende losbarst wordt het een menselijk, herkenbaar verhaal waar je midden inzit. Deed me qua opzet denken aan zoiets gedenkwaardigs als House of Sand and Fog, ook zo een treffende story waarin gewone mensen door een in den beginne kleine gebeurtenis geconfronteerd worden met een niet meer te doorbreken vicieuze cirkel, waar bij de uiteindelijk uitkomst niemand gelukkiger van wordt. Goed geacteerd door allen, hoewel de twee mannen overkomen als twee echte eikels, heb me dan ook flink aan hen zitten te ergeren. Ze liegen, bedriegen en gebruiken vrouw en kinderen voor eigen egoïstische doeleinden. Geen kerels om van te houden, had dan ook te doen met hun gezinsleden die gelukkig heel wat eerbaarder waren .