Dead Man Walking (1995)

De eenvoud van een drama dat zo prachtig uitgewerkt werd én vertolkt door Sarandon en Penn. En dat voor een meer dan 2 uur durende film waarvan je het basisverhaal zo kent en toch meegroeit in het verhaal. Voor hetzelfde kon het helemaal eentonig zijn. Want je hoeft enkel mee te leven. Niet te denken omdat het verhaal gewoon voor je uitloopt.
Prachtig en emotioneel zonder franjes.
Een wijselijk verhaal waarin de Amerikaanse wet voor de doodstraf een menselijk karakter krijgt. Tranen vanzelfssprekend want je wordt voortdurend in de hoopscènes meegesleurd. Een beetje nadeel voor diegenen die een bril dragen.
Toch is deze film regelmatig, hoe tragisch ook, doorspekt met vleugjes humor.
Criminaliteit, godsdienst, liefde en menselijkheid geven in deze film mekaar de hand. Prachtig.
Ook al verdient de film een 5 maar omdat ik niet helemaal inhoudelijk akkoord ben een 4,5 plus.

This is not a person. This is an animal.

Ik heb Dead Man Walking voor twee redenen opgenomen. Ten eerste omdat gevangenissenfilms me wel altijd weten te boeien, The Shawshank Redemption en Escape From Alcatraz zijn dan ook twee van mijn favoriete films. Alhoewel, deze film niets te maken heeft met het gevangenissenleven zelf, maar qua plot eerder te vergelijken valt met The Green Mile. De tweede reden was de naam van de regisseur. Tim Robbins zal ik voor de rest van mijn leven herinneren als Andy Dufresne, maar ik wou ook eens weten wat hij waard is als regisseur.

Qua uitgangspunt is de vergelijking met The Green Mile dan ook snel gemaakt. Een man wordt veroordeeld tot de doodstraf voor de moord op twee tieners en ondertussen blijft hij beweren dat hij onschuldig is. Zelfs de namen van de twee slachtoffers (Percy en Delacroix) klonken me zeer bekend in de oren. Van Percy was ik vrijwel meteen zeker, namelijk dat klein opdondertje van een cipier, maar ook Delacroix de fransman met de muis kon ik me vrij snel voor de geest halen. Waarschijnlijk hebben zowel Tim Robbins en Stephen King hun inspiratie vanuit hetzelfde boek gehaald, want zoveel toeval lijkt me nogal sterk. Soit, veel maakt het niet uit, want deze film is een ferme tegenvaller geworden. Het grote mankement van deze film is dat ze op geen enkel moment aangrijpend wordt, zoals men wel beweerd. Als het de bedoeling was om begrip en medeleven te krijgen met Matthew, dan is Tim Robbins daar jammer genoeg in gefaald. Zelfs het einde van de film, waar hij alles opbiecht tegen de zuster en de executie wisten me allerminst te raken. Neem daarbij ook nog eens de oersaaie dialogen tussen Matthew en zuster Prejean en je krijgt een slappe vertoning. Als er een woord is die ik nog niet heb gebruikt en zeer toepasselijk is voor deze film, dan is dat voorspelbaarheid. Vanaf het moment dat de zuster partij kiest voor Matthew, was het al meteen duidelijk hoe de rest van het verhaal zou verlopen. Eerst gaan ze proberen om in beroep te gaan en alsnog zijn onschuld te bewijzen en vervolgens raakt de zuster gevangen tussen twee vuren. Om tenslotte te eindigen met een executie die eigenlijk nooit te vermijden was.

De enige reden waarom ik deze film geen minimumscore geef, is dankzij een degelijke cast. Alhoewel, enkel Penn wist te overtuigen en zorgt daarmee voor een net niet - minimumscore. De rol van crimineel is echt op zijn lijf geschreven en hij komt zeer overtuigend over. Penn is sowieso een acteur die van elke rol wel iets weet te maken, en nu dus ook. Enkel bij zijn personage heb ik toch zo mijn twijfels. Ik vraag me af of het de bedoeling was van Robbins om de kijker de kant van Matthew te laten kiezen, en zo de kijker te doen inzien dat de doodstraf eigenlijk verkeerd is. Want in dat geval ben ik na het kijken van deze film nog meer voor de doodstraf. Heel de film lang krijg je enkel de slechte dingen van hem te zien, zoals zijn rassenhaat en zijn sympathie voor Hitler, waardoor hij van mij, hoe sneller hoe liever geëxecuteerd mocht worden. Oké, op het einde van de film toont hij toch berouw en bekent hij alles, waardoor je toch iets van zijn menselijke kant ontdekt, maar mijn sympathie kreeg hij in ieder geval niet. Desondanks goede prestatie van Penn, wat niet echt van Susan Sarandon kan gezegd worden. Ik heb haar eigenlijk nooit een goede actrice gevonden en ik denk ook niet dat ik na deze film van mening ga veranderen. Hoe dat ze hiervoor een Oscar heeft gewonnen is voor mij één groot raadsel, waarschijnlijk was de concurrentie ook al niet veel soeps. Misschien heb ik me gewoon te veel geërgerd aan haar personage dan aan haarzelf, want een zuster die het opneemt voor een moordenaar en een verkrachter is gewoon te absurd. Ik zou bijna vergeten dat ook Jack Black hier een rolletje had, maar dat was ook niets meer dan een niemendalletje.

Tja, buiten een goede Sean Penn valt er in deze film weinig of haast niets te beleven. Enorm voorspelbaar verhaal dat me op geen enkel ogenblik wist te beroeren met daar bovenop nog eens erg vervelende dialogen. De eerste kennismaking met Tim Robbins als regisseur had ik me geheel anders voorgesteld.

1.5*