Il Gattopardo (1963)

Mooi verwoord, Freud
Die dansscene was inderdaad erg mooi... en zag ik daar een of andere vorm van jaloezie op Delons gezicht ?
Nu heb ik nog meer zin om de film terug te zien

Enigszins saaie en soapie vertelling dat misschien wel prachtig in beeld was gebracht maar niet echt wist te boeien. Op een gegeven moment was ik echter de draad kwijt en heb ik hem gelaten voor wat het was. 'Schitterend' gefilmd maar sommige dingen waren echt knudde (de revolutie bijvoorbeeld). 2.5

Vooral visueel erg sterk kostuumdrama. De adelkaste wordt met een veel grandeur en flair in beeld gebracht, en het Siciliaanse landschap wordt gewoonweg prachtig gefilmd. Het camerawerk is sober, maar elk shot is nagenoeg perfect gecomposeerd.

Lancaster zet een erg sterke acteerprestatie neer en zet met veel verve de innerlijke strijd van zijn personage neer. Deze innerlijke strijd is mijn inziens ook de motor van het verhaal, en het meest interessante aan de film.

4,0*

Dit is typsich zo'n film die nooit zo kijken als het geen klassieker is. Ik houd helemaal niet van kostuumdrama's en zeker niet als ze drie uur Italiaans lullen. Maar toch heb ik me geen moment vervelend. Komt waarschijnlijk door de details in beeld en sommige grappige momenten, zoals die onfris ruikende dominee die toevallig binnenkomt als Lancaster in zijn blootje staat. Tijdloos.

Mooie film! Deed me erg denken aan Novecento, mede natuurlijk door Burt Lancaster in een soortgelijke rol.

Wat is die Claudia Cardinale een lekker sensueel ding in deze film zeg! Ik zou haar zo bespringen !!!

Ook grappig om Terence Hill te zien in een bijrolletje!!!

Prachtige illustratief shot voor het thema van de film is die van de stoffige familie Salina in de kerk!

Ik heb zelden een film gezien die zich op zulke grootse wijze met schilderkunst kan meten als deze. De prachtige interieurs, maar ook de armoede, het lijkt allemaal rechtstreeks uit de 19de eeuw tot leven gewekt te worden. Vooral dat eindshot. Een verpletterend beeld. Werkelijk subliem.

Barry Lyndon is op dat gebied nog net iets sterker

die wou ik onlangs op Arte zien, maar daar vonden ze het nodig een Frans gedubde versie uit te zenden. Naar dat soort verminkingen kijk ik dus niet. Hij staat wel hoog op mijn lijstje.

Il Gattopardo wist mij op een aantal gebieden zeer te verrassen. Allereerst de schoonheid van Claudia Cardinale. Hoewel ik wel weet hoe mooi zij is, wist zij mij ook in deze film te overdonderen. Wat dat betreft past zij mooi bij Alain Delon, die ook hier weet te overtuigen.

Maar de echt grote verrassing was Burt Lancaster. Ik moet toegeven dat ik nogal sceptisch was, en na de eerste scene was ik ook niet overtuigd. Maar langzaam werd de film, vooral dankzij Lancaster, steeds meeslepender. Het hoogtepunt uit zijn acteerleven bereikt Lancaster zonder twijfel in het laatste uur van deze film, prachtig en overtuigend. Hij geeft het karakter van de prins aanzien, klasse en stijl zoals zelden op het witte doek is gedaan.

De film als geheel weet ook te overtuigen. Onder andere mooie shots en prachtige muziek zorgen ervoor dat de film de volle drie uur weet te boeien. Het is jammer dat het politieke deel in de film mij minder kan boeien, maar een perfecte film ben ik dan ook nog niet tegengekomen.

Volgens Visconti zelf is Il Gattopardo doortrokken van het gevoel van de naderende dood. Prachtige acteerprestaties, een mooie film om naar te kijken, maar ondersteboven was ik er niet van. Misschien moet je het boek gelezen hebben om de film beter te kunnen waarderen.

Het helpt misschien wel, dat kan. Maar ik heb het boek alvast niet gelezen, en ik vind de film schitterend

Mijn eerste Visconti na het schitterende 'Rocco e i suoi fratelli', en gezien de man bekend staat om zijn films "over de adel" verbaasden thema en sérieux me niet echt. Opvallend is het prachtige (maar inderdaad onopvallende) camerawerk en de sterk uitgewerkte karakters. Wie wordt niet overmand door het gevoel naar een typsiche acteursfilm te kijken, die Lancaster verdienstelijk haast in zijn eentje draagt? Maar er is gelukkig meer interessant materiaal voor handen. Het vertrekpunt was immers een aardige brok geschiedenis die de oorspronkelijke auteur in een nobele taal giet, en Visconti maakt daar dankbaar gebruik van. Bovendien leent Sicilië zich tot prachtig gecomponeerde beelden, al is onze Italiaanse meester er duidelijk één die liever de mens op de voorgrond zet dan het landschap. De combinatie van "zuiver ding" en diepmenselijke emotie is indringend, het mag gezegd zijn.

Het tempo speelt de film echter parten. Het bal had een kers op de taart moeten worden, maar wordt hopeloos lang gerokken en is in verscheidene opzichten (muzikaal, filmisch, ...) het meest saaie gedeelte van de film. Inhoudelijk komen de karakters volledig tot wasdom, maar er moet toch een meer gevarieerde manier geweest zijn om langzaam af te ronden?
Gedane zaken nemen evenwel geen keer, en al bij al mengt 'Il Gattopardo' het beste van twee werelden: een (helaas niet altijd even heldere) historische vertelling, doorspekt met de persoonlijke besognes van een man die worstelt met het ouder worden. En zo blijft Visconti toch prikkelen...
2,75*

De ene speelduur is inclusief aftiteling en de ander zonder?

We were the leopards, the lions, those who take our place will be jackals and sheep, and the whole lot of us - leopards, lions, jackals and sheep - will continue to think ourselves the salt of the earth

Il Gattopardo: een 3 uur durend vorstelijk epos met Claudia Cardinale, Alain Delon en de voor mij relatief onbekende Burt Lancaster. Ik was benieuwd of het mijn aandacht de gehele tijd kon vasthouden. Nou en of!

Film komt traag op gang en kon me in het begin niet helemaal bekoren maar juist door Cardinale en Delon wordt het allemaal verschrikkelijk meeslepend. Maar de ster van de show is toch Lancaster. Hij is hier echt geweldig in als een oude man die merkt dat zijn tijd toch ten einde is en nog een laatste innerlijke strijd voert. Ik had alleen verwacht dat hij op het einde nog ging sterven.

De film verveelt nooit echt maar zakt een klein beetje in op het einde. Namelijk met het bal op het einde. De betekenisvolle wals was wel geweldig waarin duidelijk wordt dat de oude adel moet plaats maken voor de nieuwe adel, prachtig gesymboliseerd door Cardinale en Delon maar het werd alleen veel te lang gerokken. Het effectieve einde met Lancaster die gewoon weg wandelt naar het steegje terwijl iedereen vertrekt is dan wel weer magistraal en ook een zeer mooi shot trouwens.

Mijn eerste Visconti en waarschijnlijk ook niet de laatste.
Prachtige beelden, knappe acteerprestaties en een interessant verhaal over de Italiaanse geschiedenis. Reken daarbij ook nog eens het vlotte tempo en je hebt een pareltje.

4.5*

Een gebrekkige cinematografie, pompeuze, bombastische, in mijn ogen kitscherige muziek, melige acteerprestaties, ergerlijke voice-overs (indien het inspreken van stemmen zo genoemd wordt), een verhaal dat me nergens wist te grijpen... en dat drie uur lang. Het werd een enorm lange zit, tijdens welke ronddraaien in mijn bed, staren naar het scherm zonder iets te voelen en gapen geen uitzonderingen waren - ik heb me zelden zo verveeld tijdens het kijken naar een film.

Uiteindelijk kan ik gewoonweg niet meer dan 1* kwijt aan deze ultiem saai vormgegeven film die me nergens ook maar het kleinste beetje wist te boeien. Er ligt hier ook nog een film van Fellini, maar die laat ik voorlopig maar even liggen.

Ik ben altijd huiverig voor 3 uur durende films. Vrijwel altijd kan een verhaal boeiender en compacter verteld worden dan daarvoor zo'n lange speelduur te gebruiken. Il Gattopardo is geen uitzondering op die regel vind ik. Wisselingen tussen saaie en interessantere passages kwamen dikwijls voor. Desondanks heeft deze film zijn momenten en uiteindelijk vond ik het geen straf om dit te zien, zeker niet wanneer Claudia Cardinale haar entree maakt . De cinematografie zag er ook picobello uit. Alle scenes hadden wel iets van een geeloranje-achtige gloed, dat wel aangenaam overkomt.

Ik wilde dit jaar toch ook graag eens een film van Visconti zien, en gisteravond was het dan eindelijk zover. Op zich een gewaagde keuze, omdat de film aan de lange kant is en daarnaast kostuumdrama's lang niet altijd aan mij besteed zijn. Hoewel deze film op zich zeker niet slecht is, kreeg het negatieve op het eind toch nipt de overhand.

De film is qua verhaal op zich best aardig, maar het potieke gebeuren en de soms wat veel ogende zijlijntjes zorgden ervoor dat de aandacht soms nogal eens verslapte. Daarnaast is de film traag van tempo en deze twee genoemde zaken zorgden er bij mij voor dat de film nogal langdradig aanvoelde.

Daarnaast zijn er ook positieve punten en dat zijn vooral de acteurs. Allereerst worden de karakters goed uitgediept en daarnaast spelen zowel Burt Lancaster alsmede Alain Delon erg goed. Daarnaast blijt Claudia Cardinale altijd een schitterende verschijning, zo ook hier.

Dat neemt echter niet weg, dat de film net wat teveel minpunten heeft om echt volledig te boeien. Daarnaast ligt zoals ik al eerder aangaf dit genre me ook niet echt. Daarom toch een nipte onvoldoende voor deze film.

2,5*

Il Gattopardo was voor mij vooral een lange zit, met een genoeg grootse hoogtepunten, maar ook teveel momenten waarop het mij minder kon boeien. Toegegeven, verhalen over adel behoren zelden tot mijn favorieten en daarnaast wist ik ook bijzonder weinig van dit deel van de Italiaanse geschiedenis, terwijl dat soms wel handig leek te zijn. Ik kan me daarnaast ook goed voorstellen dat ik deze film geweldig gevonden zou hebben als ik hem op een groot bioscoopscherm had gezien. In ieder geval alvast eentje voor de herziening.

Want, zoals gezegd is er genoeg te genieten. Dat mensen hier matige cinematografie in kunnen herkennen is een wonder, want het is schitterend gefilmd. Schitterend bijvoorbeeld die scène in de kerk waarin iedereen op een standbeeld lijkt. En let op hoe de landschappen op de achtergrond gebruikt wordt als Lancaster samen met een mindere Don aan het jagen is. Overweldigend.

Het knappe is dat Visconti wel altijd oog blijft houden voor de personages, ondanks dat hij veel aandacht heeft moeten besteden aan de aankleding. Het zijn vooral de boeiende karakters die de film in leven houden. Lancaster evenaart hierin zijn werk in Sweet Smell of Success. Ik kon me er vooraf niets bij voorstellen: Lancaster als Italiaanse prins, maar het werkt wonderwel. Delon heb ik nooit zo levendig gezien als hier. Meestal komt hij vlak en emotieloos over (wat in Le Samouraï dan weer goed uitpakte), maar daar is hier niets van te merken. Cardinale lijkt aanvankelijk wederom slechts op haar uiterlijk gecast te zijn, zoals ik in iets teveel films ziet, maar tegen het einde mag ze bewijzen toch echt tot de betere Europese actrices van haar tijd te behoren. Romolo Valli als de pastoor is ook noemenswaardig. Het helpt deze acteurs natuurlijk dat ze geweldige personages, met geweldige dialogen hebben gekregen.

3* voor nu, maar daar zit denk ik wel meer in. Ik zal er voor in de stemming moeten zijn, maar een herziening komt er wel eens.

Terence Hill nog gespot?

Vanavond (en vannacht) te zien op de Duitse SWR TV > 23:35 uur (en herhaling om 03:05 uur)

Ik heb die er eigenlijk nooit in herkend. Toen ik de film zag kende ik hem ook nog niet zo goed maar heeft hij een grote rol? Zal er bij een herziening dan eens op letten

Nee, het is slechts een bijrolletje en hij is nog piepjong, maar als je er op let is hij is goed herkenbaar vanwege zijn helder blauwe ogen en zul je hem niet missen. Hij staat op de credits onder zijn echte naam Mario Girotti.