Il Gattopardo (1963)

Volgens Visconti zelf is Il Gattopardo doortrokken van het gevoel van de naderende dood. Prachtige acteerprestaties, een mooie film om naar te kijken, maar ondersteboven was ik er niet van. Misschien moet je het boek gelezen hebben om de film beter te kunnen waarderen.

Het helpt misschien wel, dat kan. Maar ik heb het boek alvast niet gelezen, en ik vind de film schitterend

Mijn eerste Visconti na het schitterende 'Rocco e i suoi fratelli', en gezien de man bekend staat om zijn films "over de adel" verbaasden thema en sérieux me niet echt. Opvallend is het prachtige (maar inderdaad onopvallende) camerawerk en de sterk uitgewerkte karakters. Wie wordt niet overmand door het gevoel naar een typsiche acteursfilm te kijken, die Lancaster verdienstelijk haast in zijn eentje draagt? Maar er is gelukkig meer interessant materiaal voor handen. Het vertrekpunt was immers een aardige brok geschiedenis die de oorspronkelijke auteur in een nobele taal giet, en Visconti maakt daar dankbaar gebruik van. Bovendien leent Sicilië zich tot prachtig gecomponeerde beelden, al is onze Italiaanse meester er duidelijk één die liever de mens op de voorgrond zet dan het landschap. De combinatie van "zuiver ding" en diepmenselijke emotie is indringend, het mag gezegd zijn.

Het tempo speelt de film echter parten. Het bal had een kers op de taart moeten worden, maar wordt hopeloos lang gerokken en is in verscheidene opzichten (muzikaal, filmisch, ...) het meest saaie gedeelte van de film. Inhoudelijk komen de karakters volledig tot wasdom, maar er moet toch een meer gevarieerde manier geweest zijn om langzaam af te ronden?

Gedane zaken nemen evenwel geen keer, en al bij al mengt 'Il Gattopardo' het beste van twee werelden: een (helaas niet altijd even heldere) historische vertelling, doorspekt met de persoonlijke besognes van een man die worstelt met het ouder worden. En zo blijft Visconti toch prikkelen...

2,75*

Vormt voor mij een soort tweeluik met Death in Venice. In beide films zien we een centrale, gezaghebbende man die van binnen treurt. En het is aan de kijker om de reden voor de treurnis te expliciteren. In Il gattopardo hebben we een prins (Burt Lancaster) op Sicilië die vorstelijk en vroom leeft als op de achtergrond Garibaldi de eenheid van Italië probeert te bewerkstelligen. De adel weet het op een akkoordje te gooien met de revolutionairen, maar het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Antagonist is zijn lievelingsneef (Alain Délon), een soort son-he-never-had, die de waarden van nieuwe generatie rijken vertegenwoordigt: sluw en pragmatisch. Tijdens een lang uitgesponnen bal zien we de aftakeling van Lancaster geschieden. Veel pracht en praal, virtuoos geschoten en je zit drie uur lang in een andere wereld. Het is de achtergrond van overdadige schoonheid waar het stille verdriet dan bij afsteekt. Daar moet je wel gevoelig voor zijn en ja, dat was ik wel. Visconti’s beste? Wellicht, maar ik vond Rocco... ook zo fijn...

Vandaag hier een dvd van vastgehad waarop stond dat hij 179 minuten duurt en hier staat dat hij 185 minuten duurt. Is dat een andere versie of zo?

De ene speelduur is inclusief aftiteling en de ander zonder?

Waarschijnlijk de 4% PAL speed up.

http://www.michaeldvd.com.au/articles/PALSpeedUp/PALSpeedUp.asp

Ok, bedankt.

We were the leopards, the lions, those who take our place will be jackals and sheep, and the whole lot of us - leopards, lions, jackals and sheep - will continue to think ourselves the salt of the earth

Il Gattopardo: een 3 uur durend vorstelijk epos met Claudia Cardinale, Alain Delon en de voor mij relatief onbekende Burt Lancaster. Ik was benieuwd of het mijn aandacht de gehele tijd kon vasthouden. Nou en of!

Film komt traag op gang en kon me in het begin niet helemaal bekoren maar juist door Cardinale en Delon wordt het allemaal verschrikkelijk meeslepend. Maar de ster van de show is toch Lancaster. Hij is hier echt geweldig in als een oude man die merkt dat zijn tijd toch ten einde is en nog een laatste innerlijke strijd voert. Ik had alleen verwacht dat hij op het einde nog ging sterven.

De film verveelt nooit echt maar zakt een klein beetje in op het einde. Namelijk met het bal op het einde. De betekenisvolle wals was wel geweldig waarin duidelijk wordt dat de oude adel moet plaats maken voor de nieuwe adel, prachtig gesymboliseerd door Cardinale en Delon maar het werd alleen veel te lang gerokken. Het effectieve einde met Lancaster die gewoon weg wandelt naar het steegje terwijl iedereen vertrekt is dan wel weer magistraal en ook een zeer mooi shot trouwens.

Mijn eerste Visconti en waarschijnlijk ook niet de laatste.
Prachtige beelden, knappe acteerprestaties en een interessant verhaal over de Italiaanse geschiedenis. Reken daarbij ook nog eens het vlotte tempo en je hebt een pareltje.

4.5*

Een gebrekkige cinematografie, pompeuze, bombastische, in mijn ogen kitscherige muziek, melige acteerprestaties, ergerlijke voice-overs (indien het inspreken van stemmen zo genoemd wordt), een verhaal dat me nergens wist te grijpen... en dat drie uur lang. Het werd een enorm lange zit, tijdens welke ronddraaien in mijn bed, staren naar het scherm zonder iets te voelen en gapen geen uitzonderingen waren - ik heb me zelden zo verveeld tijdens het kijken naar een film.

Uiteindelijk kan ik gewoonweg niet meer dan 1* kwijt aan deze ultiem saai vormgegeven film die me nergens ook maar het kleinste beetje wist te boeien. Er ligt hier ook nog een film van Fellini, maar die laat ik voorlopig maar even liggen.

Ik ben altijd huiverig voor 3 uur durende films. Vrijwel altijd kan een verhaal boeiender en compacter verteld worden dan daarvoor zo'n lange speelduur te gebruiken. Il Gattopardo is geen uitzondering op die regel vind ik. Wisselingen tussen saaie en interessantere passages kwamen dikwijls voor. Desondanks heeft deze film zijn momenten en uiteindelijk vond ik het geen straf om dit te zien, zeker niet wanneer Claudia Cardinale haar entree maakt . De cinematografie zag er ook picobello uit. Alle scenes hadden wel iets van een geeloranje-achtige gloed, dat wel aangenaam overkomt.

Dit is prachtige cinematografie. Claudia Cardinale spat van het scherm af.

afschuwelijke film! veel te traag en ontzettend saai!

Ik wilde dit jaar toch ook graag eens een film van Visconti zien, en gisteravond was het dan eindelijk zover. Op zich een gewaagde keuze, omdat de film aan de lange kant is en daarnaast kostuumdrama's lang niet altijd aan mij besteed zijn. Hoewel deze film op zich zeker niet slecht is, kreeg het negatieve op het eind toch nipt de overhand.

De film is qua verhaal op zich best aardig, maar het potieke gebeuren en de soms wat veel ogende zijlijntjes zorgden ervoor dat de aandacht soms nogal eens verslapte. Daarnaast is de film traag van tempo en deze twee genoemde zaken zorgden er bij mij voor dat de film nogal langdradig aanvoelde.

Daarnaast zijn er ook positieve punten en dat zijn vooral de acteurs. Allereerst worden de karakters goed uitgediept en daarnaast spelen zowel Burt Lancaster alsmede Alain Delon erg goed. Daarnaast blijt Claudia Cardinale altijd een schitterende verschijning, zo ook hier.

Dat neemt echter niet weg, dat de film net wat teveel minpunten heeft om echt volledig te boeien. Daarnaast ligt zoals ik al eerder aangaf dit genre me ook niet echt. Daarom toch een nipte onvoldoende voor deze film.

2,5*

Geen kostuumdrama maar een psychologische vertelling en politieke parabel die,net als het boek,nu eenmaal in 1860 speelt en daar qua aankleding nu eenmaal aandacht aan moet besteden,vooral omdat het speelt in de hoogste kringen.De film lijkt voor een hedendaags publiek wat te traag te zijn,maar dat ligt aan onze videoclip-generatie,niet aan de film zelf die overloopt van inhoud.

Wat sommigen hier beweren over matige cinematografie is absurd,als iemand wist hoe je set pieces moest construeren en in beeld brengen was het Visconti wel.Dit geldt ook voor de gevechtscene:deze is opzettelijk lauw in beeld gebracht om aan te geven dat Garibaldi in zijn expeditie op Sicilie amper op serieus verzet stuitte van de reeds verrotte feodale orde.

Lancaster is zo goed dat zijn presence de rest van de cast a.h.w. wegblaast,met als uitzondering Cardinale ,al is dat puur te danken aan haar schitterende fysiek.De scene waar Angelica het eerst haar opwachting maakt en de reacties die ze bij Lancaster,Delon en the plain girl oproept is m.i. het hoogtepunt uit de film.Meer dan de weliswaar grandioos gefilmde maar toch ietwat uitgerekte balsequentie.

Mooie sfeerbeelden van Sicilie en uiteraard goede muziek van Rota.

Il Gattopardo was voor mij vooral een lange zit, met een genoeg grootse hoogtepunten, maar ook teveel momenten waarop het mij minder kon boeien. Toegegeven, verhalen over adel behoren zelden tot mijn favorieten en daarnaast wist ik ook bijzonder weinig van dit deel van de Italiaanse geschiedenis, terwijl dat soms wel handig leek te zijn. Ik kan me daarnaast ook goed voorstellen dat ik deze film geweldig gevonden zou hebben als ik hem op een groot bioscoopscherm had gezien. In ieder geval alvast eentje voor de herziening.

Want, zoals gezegd is er genoeg te genieten. Dat mensen hier matige cinematografie in kunnen herkennen is een wonder, want het is schitterend gefilmd. Schitterend bijvoorbeeld die scène in de kerk waarin iedereen op een standbeeld lijkt. En let op hoe de landschappen op de achtergrond gebruikt wordt als Lancaster samen met een mindere Don aan het jagen is. Overweldigend.

Het knappe is dat Visconti wel altijd oog blijft houden voor de personages, ondanks dat hij veel aandacht heeft moeten besteden aan de aankleding. Het zijn vooral de boeiende karakters die de film in leven houden. Lancaster evenaart hierin zijn werk in Sweet Smell of Success. Ik kon me er vooraf niets bij voorstellen: Lancaster als Italiaanse prins, maar het werkt wonderwel. Delon heb ik nooit zo levendig gezien als hier. Meestal komt hij vlak en emotieloos over (wat in Le Samouraï dan weer goed uitpakte), maar daar is hier niets van te merken. Cardinale lijkt aanvankelijk wederom slechts op haar uiterlijk gecast te zijn, zoals ik in iets teveel films ziet, maar tegen het einde mag ze bewijzen toch echt tot de betere Europese actrices van haar tijd te behoren. Romolo Valli als de pastoor is ook noemenswaardig. Het helpt deze acteurs natuurlijk dat ze geweldige personages, met geweldige dialogen hebben gekregen.

3* voor nu, maar daar zit denk ik wel meer in. Ik zal er voor in de stemming moeten zijn, maar een herziening komt er wel eens.

Terence Hill nog gespot?

Vanavond (en vannacht) te zien op de Duitse SWR TV > 23:35 uur (en herhaling om 03:05 uur)

Ik heb die er eigenlijk nooit in herkend. Toen ik de film zag kende ik hem ook nog niet zo goed maar heeft hij een grote rol? Zal er bij een herziening dan eens op letten

Nee, het is slechts een bijrolletje en hij is nog piepjong, maar als je er op let is hij is goed herkenbaar vanwege zijn helder blauwe ogen en zul je hem niet missen. Hij staat op de credits onder zijn echte naam Mario Girotti.

Zeker op visueel gebied een van de mooiste films die ik ook gezien heb.

Verhaal vertrouwt helaas op enige voorkennis over de Italiaanse eenwording.

Af en toe werd er gewoon met namen gestrooid alsof het de normaalste zaak is dat je weet wie dat zijn.

Heb ik een hekel aan, verder erg lang (hou ik eigenlijk ook niet echt van).

Wel echte glansrollen, zeer hoog niveau.

Visconti's ultieme meesterwerk

Ik weet nog dat ik een aantal jaar geleden altijd naar deze film trok in de winkels om hem te kopen. De titel sprak me enorm aan en na een lange tijd twijfelen dan toch maar gekocht. Het was mijn eerste kennismaking met Visconti, met een Italiaanse regisseur over het algemeen, maar ik was op slag verkocht. De sierlijkheid van de adel, het meeslepende verhaal, de aankleding, ... Heel dit vorstenepos zat gewoon geniaal in elkaar en het enige nadeel was de lange speelduur. Dat is ook de reden dat ik hem een aantal jaar heb laten liggen want ik had gewoon geen tijd om dit terug opnieuw te kijken doordat ik zo'n enorme kijkachterstand heb. Maar in Cinema Zuid in Antwerpen gaven ze deze op het grote scherm naar aanleiding van de verjaardag van Nino Rota, de componist van de film. Ik daar gisteravond naartoe en gewoon weer compleet weggeblazen.

Waar moet je ook beginnen bij zo'n film als deze, een film waar echt alles tot in de puntjes is verzorgd? Ik denk het beste bij de visuele pracht die Visconti zich hier weer eigen maakt. Visconti zelf was geboren in een rijke adellijke familie, één van de rijkste uit het gebied, dus ik veronderstel dat hij maar al te goed wist hoe hij een adellijke familie moest portretteren. Er zit natuurlijk nog wel een verschil tussen het weten en het effectief doen en daar zit voor mij het verschil met andere films in zijn soort want de aankleding is werkelijk magistraal te noemen. Echt alles is tot in de puntjes verzorgd en we krijgen hiermee een blik in een zeldzame wereld. De setting van het kasteel ziet er verbluffend uit maar het zijn vooral de vele kostuums, jurken en galabals die dit echt tot een mooi geheel maken. Il Gattopardo gaat voornamelijk over een periode in het leven van de adel maar de manier waarop het allemaal wordt weergegeven is subliem. De film zit dan ook bomvol memorabele scènes waarvan de dans tussen Fabrizio en Angelica simpelweg het hoogtepunt is. Een scène waar zoveel symboliek uitstraalt dat het bijna gewoon niet te bevatten is. Fabrizio die overduidelijk helemaal opleeft wanneer hij danst maar daarna bijna direct terug in de vergetelheid terecht komt. Visconti weet hiermee perfect het einde van een periode weer te geven. Het laatste shot waar we Fabrizio gewoon zien weglopen, iedereen achterlatend maar wetende dat het allemaal in goede handen terecht is gekomen, is gewoon perfectie in al zijn eenvoud.

Ik weet dat ik vroeger (ondertussen al weer 2.5 jaar geleden!) de film nogal moeilijk te vatten vond. Ik had last met de verschillende personen en het begin vond ik maar traag op gang komen. Heel de balscène duurde me ook iets te lang maar daaruit blijkt hoe hard je soms van mening kunt veranderen want nu was er geen sprake van verveling. Vanaf de eerste momenten dat de film op gang komt, zit je meteen in de film om nooit meer losgelaten te worden. Visconti kiest ervoor om historische gebeurtenissen af te wisselen met de dramatiek van het leven van de adel en dit zorgt voor genoeg variatie in het verhaal. De dikke 3 uur vliegen voorbij en voor je het weet zit je aan de aftitieling. Jammer want dit had voor mijn part nog wel wat langer mogen doorgaan. In ieder geval, hoeveel symboliek er ook in de beelden zit, er zit sowieso even veel in de verhaallijn. Het is moeilijk uit te leggen maar elke dialoog lijkt precies perfect geschreven om een bepaalde scène te rechtvaardigen. Ik heb het boek nooit gelezen maar misschien moet ik er wel eens achter gaan. De film zit dan ook bomvol met quotes die zelfs vandaag de dag nog perfect zin zouden maken. Het is ook de eerste keer dat het me opvalt dat er zoveel humor in de film verweven zit. Natuurlijk geen schaterlach humor maar, wederom, in de dialogen zitten er een aantal leuke vondsten. Vooral in de vorm van de gesprekken tussen Fabrizio en de pater zitten wel een paar grinnikmomenten. Ik ben eigenlijk benieuwd geworden naar de, bijna legendarische genoemde, versie van 205 minuten die zogezegd in Italië op video zou zijn verschenen. Visconti zelf prefereerde de versie van 187 maar toch, ik ben benieuwd.

Visueel verbluffend mooi, verhaaltechnisch enorm sterk en dan schiet er nog een enorm sterke cast over. Ik ken Burt Lancaster alleen maar van zijn rol in Vera Cruz, waar hij de meest onnatuurlijke witte tanden ooit heeft maar dat valt hier gelukkig niet zo hard op. Soit, er zit 9 jaar tussen de twee films maar je zou bijna niet zeggen dat het hier om dezelfde acteur gaat. Lancaster is gewoon zo geniaal in de rol van Fabrizio dat je je niet kunt voorstellen dat hij de rol bijna niet had gehad. De eerste keus ging naar Nikolai Cherkasov maar die werd te oud voor de rol gevonden. Daarna ging de rol naar Laurence Olivier maar de producers wilden een acteur met een box-office op het moment dus Olivier werd ook niet gekozen. Uiteindelijk moest de Visconti kiezen tussen Anthony Quinn, Spencer Tracy en Lancaster en doordat die laatste de regisseur had geïmponeerd door zijn rol in Judgement at Nuremberg, werd Lancaster gekozen. Een keuze die perfect werkte want Lancaster is simpelweg geniaal als de hoogste van de adellijke familie, de prins. Hij overtreft zich vele malen ten opzichte van Vera Cruz, Visconti wou zelfs Lancaster eerst compleet afschrijven doordat hij geen cowboy in zijn film wou. Het ironische is dan weer dat hij een bijrol aan Mario Girotti had gegeven die later bekend zou worden als Terence Hill. Deze zou 4 jaar later kennis maken met Bud Spencer in de western God Forgives ... I Don't! en zou een deel worden van een historisch duo. Enorm leuk trouwens om Hill hierin te zien verschijnen en hij acteert ook op een hoog niveau. Hij is er lastig uit te halen maar de felblauwe ogen doen toch enorm veel. Met Lancaster heeft Il Gattopardo al een uitstekende acteur maar ook bij de vrouwen moet daar niet voor worden ondergedaan, daar zorgde Claudia Cardinale wel voor. De bloedmooie actrice wordt weliswaar gedubt, al is in sommige scènes haar echte stem te horen en dit tezamen met die heerlijk bulderende lach van haar, maar ze is hier misschien nog net iets beter dan in die andere klassieker waarin ze in meespeelt, C'era Una Volta il West. De piepjonge Alain Delon is trouwens ook wel enorm de moeite waard, vooral in samenspel met de twee bovenstaande. Mijn vader was altijd enorme fan van hem en ik kan niets anders dan dit beamen. Ik heb hem tot nu toe in 2 rollen gezien, deze en dat andere Visconti meesterwerk (Rocco e i Suoi Fratelli) en in beide rollen is hij gewoon uitstekend. Il Gattopardo steunt voornamelijk op deze driepoot qua verhaal maar dat neemt niet weg dat er in de bijrollen ook niets is te beleven. Verre van want de vele figuranten weten perfect wat ze moeten doen. Voornamelijk te zien in de vele massascènes tijdens het bal en dergelijke. Niemand staat daar gewoon te staan maar iedereen is in beweging en dit zorgt voor perfecte beelden.

Il Gattopardo is in één woord een meesterwerk. Visueel is het een verbluffend magistraal spektakel, qua verhaal is het geweldig meeslepend en de cast acteert op zo'n ontzettend hoog niveau dat je zelfs begint te twijfelen of het wel degelijk acteurs zijn. De uitstekende muziek van Nino Rota is tenslotte nog de kers op de taart. De genialiteit spat van het scherm af en na zo'n 9 films van Visconti te hebben gezien betwijfel ik of hij dit niveau ooit nog heeft gehaald. Hij komt vaak genoeg enorm dik in de buurt (Rocco en Le Notti Biance onder andere) maar nergens wordt het zo'n heerlijk meeslepend geheel. Il Gattopardo is een meesterlijke film, het is niet anders te omschrijven.

5*

Heb ik niets aan toe te voegen, Metalfist. Misschien één woord dat jij nog niet hebt gebruikt, gewoon superieur, op elk gebied... En dan te bedenken dat deze film een halve eeuw oud is...

Ook al gelden al deze superlatieven zeker ook voor de cast en de acteerprestaties, toch durf ik achteraf gezien een stoutmoedig vraagje stellen: zou het niet nóg knapper geweest zijn met een echt Italiaanse principe en Tancrede? Maar meer dan 5 sterren kun je toch niet geven...

Deze film had ik al een tijdje in mijn kast staan en omdat het vanwege het mistige weer echt een dag was om binnen te blijven heb ik de dvd van deze overbekende en alom gelouwerde film van Visconti maar weer eens in mijn dvd speler gelegd.

Over de film verder; de enthousisaste reakties van de users op dit topic deel ik helaas niet en dat ligt vooral aan het laatste uur dat ik ontzettend saai vond wat helemaal lag aan het overbodige zeer lang uitgetrokken bal. Tien minuten voor dit kitscherige bal was meer dan genoeg geweest in deze film die maar liefst drie uur duurde. Op een gegeven moment kon ik mijn aandacht er ook niet meer bij houden. Heel jammer want de film begon juist heel goed. Hoogtepunt in het eerste uitstekende uur waren voor mij de scènes van de straatgevechten in Palermo tussen de roodhemden van Garibaldi en de keizerlijke troepen van het Koninkrijk Napels. Een mooi stukje geschiedenis wat bovendien grotendeels nog klopte ook. Verder waren uiteraard zeer mooi de scènes van Alain Delon met de beeldschone Claudia Cardinale. Ook de landschappen van Sicilië - ik ben er zelf een keer geweest - oogden schitterend.

Kort samengevat;

Deze film heb ik ervaren als een film die voor mijn gevoel - ondanks de door mij genoemde positieve punten - veel te lang duurde wat voor een groot deel lag aan nogal wat overbodige scènes die veel te lang uitgesponnen werden. Twee uur was meer dan genoeg geweest voor dit kostuumdrama. Dat deze film van mij toch nog een ruime voldoende krijgt is vanwege het uitstekende eerste uur én nogmaals de beeldschone Claudia Cardinale, misschien wel de mooiste actrice uit de geschiedenis van de Italiaanse cinema.

3,5* na herziening.

En dan toch de maximale score.......

Viel mij ook al op. Misschien had die 5,0* wel een 0,5* moeten zijn en heeft Don Leone zich eenvoudigweg vergist.

Deze film duurt drie uur. Er zijn mooie films gemaakt die drie uur duren, maar die films hebben meestal een plot. Il Gattopardo volgt het leven van Prins Fabrizio, gespeeld door Burt Lancaster. Het is 1860 tijdens de eenwording van Italië, het is revolutie, oude machten worden vervangen door nieuwe, en Burt Lancaster heeft het er moeilijk mee. Tachtig procent van de film gaat over deze geschiedkundige veranderingen en de innerlijke strijd die Fabrizio daarmee voert. Eigenlijk is de strijd niet zo innerlijk, want Burt Lancaster is vooral aan het woord om uit te leggen dat dit niet goed is voor het land, dat het vroeger beter was en het in de toekomst alleen maar slechter zal worden. Ik vind dit niet bijzonder interessant of sympathiek.

Wanneer ik bijna in slaap ben gevallen, begint bovenstaande segment. Een gala dat bijna een uur van de film in beslag neemt. Ik hou van gala's - iedereen ziet er mooi uit, doet z'n best en er gaan dingen mis. Op dit moment houdt Burt Lancaster eindelijk z'n mond en zie je hem langzaam afbrokkelen. Claudia Cardinale verschijnt ten tonele; steelt de show en redt de film. Alles hiervoor was rationeel en afstandelijk, maar nu komt er emotie in het spel. De dans die Burt Lancaster en Claudia Cardinale delen is een prachtig, intens moment. Ik hing met mijn lippen aan het scherm. Maar de aanloop is zo tergend saai en vervelend dat ik dit niet aan andere mensen zal aanraden. Il Gattopardo is alsof je een gesloten pistachenootje probeert op te eten - te veel toestand voor een bescheiden traktatie.

De aristocraten worden gepersonifieerd door prins Don Fabrizio Salina, briljant gespeeld door Burt Lancaster. Hij speelt met veel schwung de man van middelbare leeftijd die weet dat zijn tijd voorbij is en met weemoed terugkijkt.

Dertien jaar later zou Lancaster terugkeren in een soortgelijke rol in Novecento.

Hoogtepunt van Il Gattopardo is de balscene aan het einde waarin Don Fabrizio Salina danst met de mooie Angelica Sedara (Claudia Cardinale).

Hier wordt niet alleen de zwanenzang van de Siciliaanse aristocratie verbeeldt, maar ook de zwanenzang van de man die de onomkeerbaarheid van het leven heeft leren kennen.

Terwijl de grootgrondbezitter Alfredo Berlinghieri in Novecento zichzelf verhangt om zijn einde als oude man niet mee te hoeven maken, verdwijnt prins Don Fabrizio Salina in Il Gattopardo langzaam uit beeld. Hij lost op als een schim uit het verleden. Na hem komen de jakhalzen.

Ik begrijp de verwijzing naar Novecento, maar vond Il Gattopardo toch nog een stuk puurder, volmaakter...

Welke lengte heeft de Nederlandse dvd?