My Week with Marilyn (2011)

Voor Watson hoef je het overigens niet te doen, haar rol is minimaal. Gelukkig, viel wel zwaar uit de toon bij de voortreffelijke cast.

Prima recensie van nu.nl

Ongetwijfeld.

Bekijk de film 'Don't Bother to Knock' eens. Daar zie je dat ze wel degelijk dat ze ook heel goed een dramatische rol kan neerzetten. Ik heb deze film een aantal jaren geleden gezien en was behoorlijk onder de indruk van, omdat ik haar voornamelijk kende van de min of meer komische rollen.

Al gezien en een goede dramatische rol van haar maar de kwestie is niet dat ze een dramatische rol kan neerzetten (geef ook aan dat ze dat juist heel goed kan) maar dat ze die rollen simpelweg niet kreeg. Ze wilde haar alleen als de wulpse Monroe (wat de kern van het probleem was) totdat John Huston kwam.

Ben positief verrast door de film. Had een beetje saaie film verwacht, maar ik heb erg genoten. Het was vaak erg vrolijk en grappig. En toch ook weer erg aangrijpend, ben geen grote kenner van Monroe maar wat ik heb gezien van haar vind ik erg leuk, en ze is natuurlijk wel één van de mooiste vrouwen ooit. Dus ik ben best jaloers op Colin Clark. Michelle Williams speelt Monroe heel erg goed, alleen ze is niet zo knap als Marilyn (wat natuurlijk geen schande is). En ook de rest van de cast is erg goed. De sfeer is ook erg fijn.

4*

Vrolijk en grappig? Af en toe een komische noot maar voornamelijk heeft de film een tragische ondertoon. Fijn om te zien dat de film ook bovengemiddeld wordt beoordeeld door kijkers die geen persoonlijke binding hebben met Monroe.

Anders ga je iets even als recensie aanmerken als het geen recensie is. Nu al zeggen dat ie minstens 3 sterren krijgt. Tja..

Kijk Insignificance eens. Geweldige film waarin Monroe met wat treintjes aan Einstein de relativiteitstheorie uitlegd.

Hoe's dit een recensie?

Remember boy, when it comes to women, you're never too old for humiliation

Als fervent Marilyn Monroe liefhebber was ik vanzelfsprekend enorm benieuwd naar deze film geworden. Op het eerste zicht leek Michelle Williams me nogal een rare keus maar eenmaal er promotiefoto's opdoken bleek hoe goed ze de echte finesse van Marilyn wist te benaderen. Ik werd er dan ook enorm pissig van dat de film in Nederland al was te zien maar dat ik voor de release in België nog een aantal maanden zou moeten wachten. Gelukkig ligt Antwerpen maar een dik halfuur rijden van Breda dus daarstraks om 16u30 mijn Nederlandse Cinema doop gehad en wat voor een doop is het ook geworden...

Ik heb het boek(en) van Colin Clark zelf nooit gelezen maar ik heb genoeg andere boeken over Monroe gelezen om redelijk in detail haar hele levensverhaal te kennen. Het doet me dan ook enorm deugd om te zien hoe een enorme getrouwheid hier aan te pas komt. De film concentreert zich op de periode van The Prince and the Showgirl en hoewel ik dat persoonlijk niet één van haar beste films vind, is het wel een enorm interessante periode. Het was dan ook rond deze tijd dat Marilyn met Milton Greene haar eigen productiehuis MMP (Marilyn Monroe Productions) oprichtte in de poging om haar eigen rollen te kunnen kiezen en niet alleen te worden getypecast als domme blonde bimbo. Op zich een goed idee ware het niet dat Marilyn nog altijd geplaagd werd door haar persoonlijke demonen en problemen waardoor het uiteindelijk maar bij één film is gebleven. Al deze aspecten komen dan ook (soms maar erg kort) naar voor maar elke keer weet Curtis mijn hart een keer doen overslaan. De bekende quotes, het Brothers Karamazov interview, de boeken zoals Ulysses, het aantekeningenboekje van Arthur Miller, ... Curtis weet overduidelijk waar hij mee bezig is en weet perfect de essentie van Marilyn Monroe naar voor te brengen. Hoe moet je anders de prachtige scène aan het meer uitleggen? Maar hij doet zelfs nog veel meer want hoewel ik Marilyn Monroe praktisch verafgood als actrice (maar vooral als persoon) weet ik ook dat ze haar slechte kanten had. Dat wordt hier dan ook duidelijk tentoongesteld maar tegelijkertijd worden ook haar goede kanten besproken. My Week with Marilyn is dan ook een biografie geworden die enorm eerlijk aanvoelt en dat voelt erg goed aan. Eindelijk is er een mogelijkheid voor het grote publiek om te zien hoe ze feitelijk was en ik had dan ook nooit verwacht dat er ooit een biografie ging aankomen die zich perfect meet met het beeld dat ik van de actrice heb. Het zou me dan ook ten zeerste verbazen dat er nog mensen zullen zijn die na het zien van deze film niet begrijpen hoe complex haar leven eigenlijk was maar stijfkoppen zul je altijd hebben vrees ik. In ieder geval met een gestoorde moeder en een omgeving die enorm veel van haar verwachtte was Norma Jean eigenlijk een enorm kwetsbare vrouw. Het was echter Marilyn Monroe die dit van haar kon afschudden totdat het uiteindelijk teveel werd. Let dan ook vooral op de kleine nuances zoals hoe Norma Jean in Windsor Castle compleet verandert naar Marilyn Monroe na het 'Shall I be here?' zinnetje of het toeschuiven van de vele medicatie. Ik geraak er maar niet over hoe een accuraat beeld Curtis eigenlijk van haar heeft gebracht. Prachtig gewoon.

Maar het zou oneerlijk zijn om alles aan Curtis en het boek van Collins te wijten want een cast doet bij dit soort films enorm veel. Met Michelle Williams heb je een actrice die misschien qua gezicht niet meteen op Marilyn Monroe lijkt maar verdomme, het lijkt wel alsof de geest van de echte Marilyn in haar zit. Wat een ge-ni-ale performance zet ze hier neer! Het heerlijk hese stemmetje, de verleidelijke knipoog, het enorm hoge sex-appeal zonder ordinair over te komen, ... maar het is vooral de breekbaarheid die je bijna doet breken. Die Golden Globe was al enorm dik verdiend en ik hoop dat ze het Oscar beeldje ook mee naar huis mag nemen. Hoe goed Streep ook is als Thatcher, dit is een performance van een lifetime. Onvoorstelbaar hoe ze de rol vertolkt... En alsof dat nog niet genoeg is komt er nog een geniale Kenneth Branagh aan te pas. Toegegeven, Laurence Olivier komt hier af en toe wel iets te goed uit de doeken naar mijn zin maar de performance van Branagh is werkelijk spot on. Het is een tijd geleden dat ik The Prince and the Showgirl nog heb gezien maar de momenten dat ze de film zogezegd aan het filmen zijn is het verschil amper te merken. Nog zo iemand dat de perfecte belichaming is, is Dougray Scott die de rol van Arthur Miller (haar derde echtgenoot) vertolkt. Qua uiterlijk een perfecte match maar ook de manier van doen is uitmuntend. Voor de rol van Emma Watson moet je hier trouwens niet speciaal voor gaan zitten. Het is een leuk rolletje maar ze heeft vrij weinig screentime. Soit, het verbaast me in ieder geval hoe enorm sterk de mensen zijn gecast die zo dicht bij Marilyn stonden. Milton Greene en Paula Strassberg zijn geen onbekenden als je je wat bezig houdt betreffende Monroe maar Dominic Cooper en Zoë Wanamaker zitten er zo knal op dat het zelfs griezelig wordt. Ik vergeet waarschijnlijk nog een paar rollen en dat is zeker en vast niet expres maar het wordt gewoon teveel om op te noemen.

Zelfs een aantal uur later blijf ik compleet overdonderd. Michelle Williams is de perfecte belichaming van Marilyn (die opening met Heat Wave!) maar ook de rest van de cast is perfect gecast. Als enorme Marilyn Monroe fan is dit gewoon een godsgeschenk doordat er eindelijk eens een correct beeld wordt geschept van de actrice. Onvoorstelbaar gewoon, ik weet nu al dat dit sowieso in de persoonlijke top 3 van 2012 zal terecht komen. Ik geef nu eenmaal geen 5* vanaf de eerste keer (ik wacht altijd een herziening af) maar die zit er sowieso aan te komen.

Dikke 4.5*

. En de volgende Norma Jeane/marilyn fan die dit ziet voor wat het is. Mooie review en natuurlijk roerend eens. Wel flauw hoor die 4,5*, je weet dat het een kwestie van tijd is .

Wat een prachtige recensie Zo moeilijk om nog te wachten tot aankomend weekend. Ik ben erg benieuwd hoe Marilyn word weergegeven in deze film. Maar zo te horen komt dat helemaal goed. De verwachtingen worden steeds hoger!

@Watts: ik ben inderdaad serieus aan het twijfelen om dit te verhogen naar 5* maar een nachtje slapen zal duidelijkheid brengen. Nooit verwacht dat de film zo enorm goed ging zijn, nog bedankt trouwens voor de tip van Chassé cinema want daar ben ik hem gaan zien

@Rianneke: thanx! Het is weer een serieuze lap tekst geworden maar het kwam er allemaal enorm vlot uit. Ik begrijp het erg goed dat je erg moeilijk kunt wachten, ik ben tenslotte zelf ook naar een ander land gereden

You're welcome. Kom daar ook wel graag.

Inderdaad een enorme verrassing. Verwachtte eerst meer van Blonde totdat ik het werk van Clark had gelezen en de foto's van Williams ten tonele verschenen. Echt de ultieme verfilming voor de fan, kunnen die onwaarheden die nu bijna 50 jaar later nog de ronde gaan eindelijk ontkracht worden voor de niet Marilyn liefhebber.

Ik had exact hetzelfde gevoel met Blonde maar het was ook pas bij mij toen de foto's verschenen dat het kwartje viel. Ben in ieder geval enorm blij dat er eens naar een deftige verfilming kan worden doorverwezen want voor de rest is het nog niet veel soeps geweest.

Klopt. Eindelijk een verfilming met high production value. Het waren voorheen voornamelijk van die tv films. Of zoals Curtis aangaf is dit een film die Marilyn als mens eer aan wil doen en niet misbruik wil maken van de tragiek rond Marilyn.

Zéér memorabele scène inderdaad!

interessant, de scheiding norma jeane/marilyn is duidelijk. Mooi sfeertje werd er ook gecreeërd. Mooie fotografie. Michelle acteerde erg goed en kwam zeer geloofwaardig over. Williams leek in bepaalde scences fysiek ook erg veel op marilyn maar in andere juist weer niet. Dat was jammer. Vond verder sommige scenes net iets te aangedikt (plotselinge naaktscenes). Kan me niet voorstellen dat dat op waarheid berust.

Ik denk dat Clarke op sommige momenten de boel wel wat aangedikt heeft in zijn diaries.

goede en leuke film over Marilyn Monroe met een Michelle Williams die echt ongelogelijk goed speelt..

De film zelf verteld het intressante verhaal van Colin die zijn eigen week met Marilyn Monroe heeft op de filmset van the prince and the showgirl..de manier waarop Michelle Williams gestalte geeft aan Monroe is echter de reden om deze film te gaan zien. het verhaal is leuk en intressant..ook de rest van de cast is zeer goed maar Williams heeft zelfs mijn hoge verwachtingen van haar rol nog overtroffen. echt enorm sterk.

wat ik aan de film zelf sterk vond is dat Marilyn de ster en Marilyn het mens beiden sterk naar voren konden komen..aan de ene kant is ze gewoon de rol van Marilyn aan het spelen terwijl er veel meer aan de hand is..wat de meesten wel allang wisten. maar dit word erg goed naar voren gebracht...de tragische zijde van het sterrendom word goed belicht..maar door deze extremen is ze wel geworden wie ze nog steeds is..een legende.dat Marilyn veel medicatie gebruikte en soms gewoon gek werd word sterk overgebracht en ik vind de film dan ook wel meer dan alleen een sterke performance. leuk dat Emma Watson erin speelt maar echt veelzeggend is het niet..

ik heb het boek niet gelezen en geloof best dat er dingen wat 'filmisch' gemaakt zijn..maar het maakt een sterke film met erg mooie beelden en een geweldige Monroe.
Michelle Williams steelt de show..ik bedoel alleen de eerste scene is al zo ongelofelijk goed...jammer dat ze de oscar er niet voor zal winnen.zou zéér terecht zijn geweest. Mooie film met ook imo een goede art direction en de score was ook goed. bijrollen waren goed gecast..de Hoofdrol wat minder..want ik vind dat Colin de hoofdrol is en niet Marilyn..maar goed..niet dat ze een bijrol is..het gaat om hem en haar en zij staat in deze film op eenzame hoogte..

Als Marilyn fan iets te voorbarig geweest met de top 10 notering (enthousiasme neemt wel vaker de overhand), hersteld en C'era Una terug.

Mooie film, Heb eigenlijk nooit geweten hoe fragiel Marilyn Monroe kon zijn. Ik had met momenten echt medelijden met haar.

Bij J. Edgar en The Iron Lady, twee biopics die ik recent zag, stoorde ik me aan de structuur waarin een oude versie van het hoofdpersonage terug kijkt op zijn leven en zo het hele levensverhaal verteld wordt. De beste aanpak voor een biopic is toch vaak een korte periode uit het leven van het beoogde persoon te pakken en hem of haar daarin proberen te vangen. Daarvoor verdient My Week with Marilyn alvast een pluspunt. Helaas wordt er dan wel weer gekozen voor een andere cliché-aanpak voor biopics: het perspectief van een buitenstaander. Dit is Colin Clarks verhaal geworden en de Marilyn Monroe die we hier zien is onvermijdelijk Colin Clarks Marilyn Monroe. De periode waarin we haar zien is goed, maar ik had denk ik liever een film gehad die dicht bij Monroe zelf was gebleven. Nu heeft het me iets teveel van een jongensavontuurtje waarin de jonge vent stiekem een relatie heeft met het ultieme sekssymbool. Persoonlijk zou het me totaal niets verbazen als Colin Clark gewoon alles, of in ieder geval het grootste deel verzonnen heeft. Dat hij pas na het succes van het eerste boek een tweede boek heeft geschreven en daar beweerd heeft intiem met Monroe geweest te zijn is al genoeg redenen om geen woord dat hij geschreven heeft te geloven (al geef ik toe de boeken niet gelezen te hebben). De film wordt dan ook het portret van een jongen die de enige is die Monroe begrijpt en waarvoor Monroe uiteindelijk een hoop liefde en respect koestert, alsof hij het enige lichtpuntje is tijdens een van haar moeilijkste periodes. Jaja, het zal wel.

Zelfs al is het waar dan is het niet bepaald de interessantste manier om het te vertellen. De film is erg luchtig geworden. Monroe's problemen hier waren serieus en de film ontkent dit niet, maar er wordt toch vaak te snel teruggegaan naar het jongensavontuur, naar komische tussenstukken en de vrolijke kleurtjes die iets Technicolor-achtigs hadden. My Week with Marilyn maakt wel duidelijk dat Monroe een complexe persoonlijkheid had, maar maakt het niet invoelbaar. Michelle Williams weet een goed portret neer te zetten van een onzeker, verkeerd ingeschatte, naïeve en bezitterig afhankelijke vrouw die wat al te gemakkelijk in de rol van sexy bimbo weet te vervallen, tot haar eigen nadeel. Ik had vooraf mijn twijfels over Williams in deze rol, ondanks dat ik haar een goede actrice vind, maar ze wist me uiteindelijk wel te overtuigen, zonder dat ze me meesleepte. Daar is het de film niet voor. Stiekem vond ik ook Kenneth Branagh wat pakkender als Olivier. Niet alleen weet hij Olivier naar mijn gevoel qua mimiek perfect te vangen (vooral tijdens de Shakespearestukjes zag ik werkelijk de Olivier van Richard III en Hamlet), maar hij wist ook het conflict in Olivier (enorm ego met bijbehorende onuitputtelijke arrogantie, maar intelligent genoeg om dat zelf te beseffen) boeiend en invoelbaar te maken. Toegegeven, het is een minder groot conflict dan dat er in Monroe heerste, maar niettemin sterk gedaan. Sterke minirol van Dench overigens.

Een slechte film vond ik het niet zozeer, eerder niet de ultieme film over Monroe die het had kunnen zijn. Als jongensavontuurtje is het best vermakelijk en het is ten alle tijden boeiend. Ik moet er ook bij zeggen dat de film het niet mee heeft zitten dat hij ongeloofelijk veel lijkt op Me and Orson Welles. Natuurlijk zijn Welles en Monroe niet met elkaar te vergelijken, maar de films lijken qua structuur en qua ontwikkeling en perspectief van de mannelijke hoofdrol (Zac Efron en Eddie Redmayne) enorm op elkaar.
3*

Ja, dat vond ik ook. Waarom is dit een film over een jongen die haar hand vasthield? Waarom begint en eindigt de film met deze jongen, in plaats van met Marilyn zelf? Het is niet haar verhaal, maar het zijne. En dat vind ik jammer, want we zien Marilyn Monroe nog steeds niet in volle diepte op het scherm. Ook in deze film is ze (ironisch genoeg) enkel de kers, de charme. Net zoals in haar hele leven.

Monroe is een product van de geschiedenis (net zoals wij allemaal), maar ze leefde ook als iets dat was 'geproduceerd'. En met deze film is ze nu ook een product van onze verbeelding: Marilyn Monroe is het (nog steeds) niet waard om centraal te staan, zonder gesensualiseerd te worden. Hedendaagse filmmakers zouden beter moeten weten, en de macht van vrouwelijke aantrekkingskracht als iets diepers (en waardig voor het dragen van een verhaallijn) niet moeten onderschatten.

Aan de andere kant: dit geen lief en eenvoudig verhaaltje. Williams is een ontzettend getalenteerde actrice, ze verafgoodt Monroe openlijk en zet haar neer zoals ze was: geobjectiveerd met entertainmentwaarde, maar 'undercover' veel donkerder, verkeerd begrepen en ook gebroken. Iets waarmee haar karakter als een dagelijkse realiteit worstelde (wat haar zo fascinerend en triest maakt).