Fucking Åmål (1998)

Ik heb nog geeneen film gezien rond dit thema (shame on me ).

Maar er zijn zelf uit het dagdagelijkse leven verhalen die veel intressanter zijn dan dit.

Geef dan eens voorbeelden Kracht van de film zit overigens niet enkel in het verhaal, maar vooral in hoe het wordt gebracht

Maar ik heb geen voorbeelden uit films. Ik bedoel dat er in het echte leven verhalen bestaan die boeiender zijn.

Ga maar eens wat holebi-fora rond en vraag naar de leden hun persoonlijk verhaal. In vele gevallen veel boeiender en pakkender.

Vind dat allemaal argumenten uit het ongerijmde . Je hebt me nog steeds geen voorbeeld gegeven. Hoeft trouwens ook niet, want ik kan er mij wel iets bij voorstellen. Maar zoals ik daarnet ook al zei, is het vooral de manier waarop het gebracht wordt dat de film goed maakt. Er zit überhaupt niet zo veel verhaal in Fucking Amal, maar het geeft wel een mooie kijk op het leven van die holebi tieners in Zweden. Bovendien heb jij Fucking Amal nog niet gezien? Hoe kan je dan oordelen?

Heb hem wel gezien. Heb net mijn stem weg gehaald (doe ik vaker bij films), omdat ik niet exact meer weet hoe die ging.

Al kan ik het in grote lijnen wel navertellen. Niet dat er zoveel verhaal in zit natuurlijk.

Heb deze zon 10 jaar terug met school eens gezien. Ben eigenlijk wel benieuwd of ik hem tegenwoordig nog beter waardeer. Is deze film een beetje makkelijk te verkrijgen?

En verhalen die verrassender zijn binnen dit thema, het gaat niet altijd om extreem originele uitgangspunten lijkt me.

Met het grote verschil dat die verhalen dan allesbehalve realistisch zijn en puur bedoeld om de kijker te vermaken. Die daarom niet hebben wat deze film zo krachtig maakt.

Ik heb de film wel al gezien.

Op school, al een paar jaar geleden.

Er is wel wat intressanters dan:

holebi wordt verliefd op hetero + heeft het geluk dat ze die hetero kan 'bekeren'

End of story.

Gebeurt wel vaker.

Wie wat verhalen wil lezen:

http://www.weljongnietheter...

De voorbije maanden al wat aangrijpende verhalen gelezen.

- Zelfverminking door (relationele) problemen en laag zelfbeeld.

- Anorexia door (relationele) problemen.

- Jongen die zelfmoord heeft gepleegd (hele aansleep daar naartoe)

- Meisje die na huwelijk (met man) en kindjes voor een vrouw kiest

- Jongen die compleet hetero is, enkel tot vrouwen aangetrokken is, en toch relatie heeft met een andere jongen.

- ...

Dat ontken ik ook helemaal niet. Jij beweert dat je het verhaal nog in grote lijnen kan vertellen, maar dat kan je al, voordat je de film hebt gezien. Zelfs zonder er ver naast te zitten. Niettemin zijn de scènes prachtig.

een aangename film die fijn doet terugkijken naar de jeugd uit de jaren 90. Leuke outfits en al die typische kapsels enzo. Dat was genieten. Het verhaal ansich vond ik wat minder, omdat ik mezelf niet echt kon herkennen in iemand. Niet zozeer omdat ik hetero ben, maar meer omdat ik nooit een groep dergelijke vrienden heb gehad zoals Jessica en haar groeppie. Je kent de types wel, maar daar houdt het voor mij dan ook wel weer mee op. De film was dan ook voornamelijk grappig omdat hij zo verschrikkelijk 90 is. Die docu-achtige stijl van filmen vond ik een beetje karig. Het werkte in de film, sterker nog, een andere filmstijl had waarschijnlijk een slechtere film opgeleverd. Maar het is gewoon niet echt mijn ding. Errug goed acteerwerk. Eigenlijk niks op aan te merken behalve dat het gewoon niet echt mijn ding is.

fantastische film!!

Hele mooie film gespeeld door 2 meisjes met onzettend veel acteer talent!

Ze spelen beiden echt fantastisch!

Op het onderwerp na heeft de film wel een hoog Z@PPELIN gehalte maar dat doet er verder totaal niet toe.

Het hele verhaal steekt prima in elkaar en duurt bijna tekort!

Ik meende overigens Alexandra Dahlström nog te kennen van een kleine rol in GTST. Mooi meiske!

Stem 700 (4 sterren) voor Fucking Åmål!

Eigenlijk wel slecht dat je zoiets weet SnakeDoc Maar had het ook al op IMDB gezien ja.

Haha ik volg het niet meer hoor Maar heb dat wel gedaan

Slecht he! Hahaha!

Maar eerlijk is eerlijk, als zij in beeld kwam dan was je ook gelijk verliefd!

Enorm mooi meisje!

Gewoon een leuke film dit. Geen hoogvlieger, geen flop. Ik vond het camerawerk wel super, er werd gefilmd alsof er geen camera bij was. Beetje rommelig, beetje schokkerig, maar dat maakte het juist interessant. Toch ga ik liever voor de film 'Get Real', iets wat in hetzelfde genre ligt. Deze heeft dan meer de opzet van een romcom, maar die film sprak me iets meer aan.

Eindelijk.. na jaren heb ik deze film weer eens gezien. Het werd tijd.

Ik denk dat deze film vooral bij biseksuele of lesbische meisjes een gemengd gevoel oproept. Natuurlijk zal er ergens een punt van herkenning zijn, dat merkte ik bij mezelf ook.. maar er zaten toch wat meer negatieve randjes aan dan ik me herinnerde. Misschien kijk ik nu 'strenger' naar deze film, ik weet het niet goed. Af en toe duurden enkele scènes me net iets te lang, of sloop er een tikkeltje oppervlakkigheid in. ''Jongens zijn zo stom, ik denk dat ik ook maar lesbisch word!'' Hoevaak ik dat niet al van vriendinnen, of van mezelf heb gehoord.. hehe.

De ontluikende lesbische geaardheid is mooi en overtuigend in beeld gebracht, en hoe hopeloos die liefde lijkt ook. Toch krijgt de film al snel een serieuzere ondertoon. Het gaat dan voornamelijk over de acceptatie van homoseksualiteit en de schaamte die dit met zich mee kan brengen. Echt zwaar wordt het nergens, het blijft bij puberale problemen, maar het blijft gevoelig. De prachtige wc-scène is daar misschien wel het mooiste voorbeeld van.

De twee aantrekkelijke actrices, Rebecca Liljeberg (Agnes) en Alexandra Dahlström (Elin), weten je van begin tot eind te boeien en te intrigeren. Zo verschillend, maar toch zo hetzelfde.. Elin is prachtig. Echt een ''femme''. Agnes daarentegen is weer wat meer ''butch'', maar dat past wel leuk bij elkaar.. Alhoewel, butch... Agnes is eerder een andro. Nouja, geef mij Elin maar, dat klinkt veel leuker bij mijn naam.

Indrukwekkend.

Nu ik deze gezien heb snap ik de link die in het filmtopic van Naissance de Puivres wordt gelegd wel. In beide gevallen gaat het om een minder aantrekkelijk meisje dat verliefd wordt op een aantrekkelijk meisje (ongelofelijk trouwens dat die Dahlström gewoon écht 13/14 was tijdens de opnames van deze film). Verder is de uitwerking toch wel heel verschillend.

Ik vond Water Lilies een stuk fijner, geweldige sfeer hangt er in die film. Niet dat ik deze slecht vond overigens, maar het mist de intensiteit die Naissance wel heeft.

Verder had ik een klein beetje moeite met het lelijke inzoomen af en toe. Met de 'grove korrel' dan weer niet, het maakte de film als het ware authentieker.

De down-to-earth uitwerking van de film is zeker wel leuk om te volgen. Elke scène ook gewoon aandachtig zitten bekijken, maar het deed me dus niet zoveel. Ongeloofwaardig is de film absoluut niet en ik wil hier dan ook nog wel een goede 3,5 aan kwijt.

Mooie film, confronterend ook. Goeie acteerprestaties

Geen idee waarom, maar ik had toch altijd een ietwat troosteloze en grauwe film in gedachten bij dit debuut van Moodysson. Maar niets blijkt minder waar. Fucking Amal is klein, lief, schattig en erg aangenaam om naar te kijken. De hele toonzetting is uitstekend en zelden valt de film in de veelvoorkomende valkuil bij dergelijke films dat het allemaal wel erg geromantiseerd of aangedikt wordt. En men snijdt (gelukkig) zo weinig mogelijk zijwegen voor subplots aan, de film blijft de hele tijd bij de kern. Maar grootste pluspunt voor de film is toch wel de voortreffelijke casting. Dahlström en Liljeberg zijn naast hele mooie dames ook nog eens voortreffelijk in hun spel. Had eerlijk gezegd nog wel heel wat meer scènes tussen dat tweetal willen zien.

Flinke 3,5 sterren.

Vooraf wist ik niet echt wat ik hiervan moest verwachten, maar dit is toch wel een verrassend fijne film. Komt allemaal realistisch over en ik denk dan ook dat de meeste mensen wel wat herkenbare situaties of personages uit zijn eigen jeugd in deze film kan terugvinden.

Er wordt prima geacteerd, en dan niet alleen door de twee hoofdrolspeelsters, maar door de hele cast. Vooral Alexandra Dahlström vind ik erg goed en zij zet met Elin een leuk personage neer. Zowel Elin als Agnes hebben in de loop van de film hun sympathieke en minder sympathieke momenten, hierdoor zijn ze ook echt en menselijk. Maar Agnes gaat op een gegeven moment wel echt over de schreef met het uitschelden van het verlamde meisje. Dat was echt nergens voor nodig. Hoe rot je je ook voelt, zoiets doe je gewoon niet. Hierdoor had ik in het verdere verloop van de film ook moeite om sympathie op te brengen voor Agnes.

Beste scènes vond ik de scène in de auto als ze elkaar kussen met het liedje I want to know what love is op de achtergrond. En dan natuurlijk het moment wanneer de vader van Agnes haar vertelt dat het later allemaal zal veranderen en dat het niet belangrijk is hoe populair je op school bent. De man heeft natuurlijk gelijk, maar daar heeft een jeugdig meisje geen boodschap aan, zij wil nu ook gelukkig zijn. Ja, dat vond ik toch wel een mooie dialoog.

Met het einde van de film is eigenlijk niet echt veel mis, maar ik had misschien wel liever een einde gezien waarin het slecht afliep. Toch kan ik goed leven met dit happy end. Deze Fucking Åmål had wat mij betreft nog een half uur langer mogen duren, want de tijd vloog voorbij en het is zeker wel een aangename film om te kijken.

Inderdaad een vrij aangename film om te kijken.

Fijne film die me elke keer weer met een brede glimlach en een warm gevoel achterlaat.

De kracht van deze film zit hem in zn realisme. Niks geromantiseerd (well misschien een beetje) maar verder is het lekker rauw en gaat de film niet de stress van het jong zijn uit de weg.

Fucking Amal blijft tof hoe vaak ik hem ook kijk.

De laatste film die ik na één kijkbeurt gelijk in mijn top 10 had gedaan. Maar dit bleek terecht. Vanavond herzien en het blijft een ijzersterke film.

Hele fijne film die schittert in eenvoudigheid,

Want er is eigenlijk niets bijzonders aan. En in die zin is de film juist weer bijzonder in zijn onbijzonderheid. Want hoe vaak zie je een treffend verhaaltje als dit op zo'n simpele manier verfilmd? Hoe veel sentiment wordt er in de mainstream cinema bovenop geschept?

Ondanks, of misschien juist dankzij, de eenvoudigheid waarmee het geheel in beeld wordt gebracht blijft het verhaal erg hangen. De personages die worden geschetst zijn herkenbaar, clichés misschien wel, maar daardoor ook o zo levensecht. Elin lijkt na deze film rechtstreeks American Beauty ingewandeld te zijn want die typetjes komen echt onwaarschijnlijk veel met elkaar overeen. Altijd maar roepen hoe mooi ze niet zijn, bang om gewoon te zijn en altijd willen opvallen.

Universele puberale thema´s komen in deze film aan bod. Schaamte, anders zijn, niet geaccepteerd worden en uitkomen voor het feit dat je ''anders'' bent. Ik denk voor iedereen wel herkenbare thema's. Geen bijzondere thema's, dat wel, maar dat maakt niet uit. Je krijgt gewoon een band met de film en dan maakt het vrij weinig uit of thema's als deze al niet honderden keren verfilmd zijn. De personages komen tot leven en hun eigenschappen kunnen door de kijker zelf aangevuld worden. Denk bijvoorbeeld aan dat ''vriendje'' van Elin, duidelijk een jongen die ook worstelt met zichzelf en zijn omgeving. Daar wordt niet dieper op ingegaan, maar puur door subtiel die worsteling in beeld te brengen komt het personage tot leven.

Ja, heerlijke film. Denk er nu nog met plezier aan terug, en dan kan het me echt niets schelen dat dit niet vernieuwend is, niet spectaculair of wat dan ook. Ik ben vooral blij dat deze film zich in mijn geheugen genesteld heeft. 4.5*

Had ik je nu deze maar getipt.

Ik dacht: snel kijken voordat Chevy hem me tipt Heb hem trouwens naar aanleiding van jouw top 10 aangeschaft