Fucking Åmål (1998)

Herkenbare gevoelens op een mooie manier in beeld gebracht.

Ik vond het zonde dat dit toch wel een erg korte film was, had, als het aan mij had gelegen, nog wel een half uurtje bijgemogen. Alhoewel de film dan misschien zijn kracht verloren had.

een 8 volstaat op dit moment.

Deze film spookt de hele tijd door mijn hoofd rond, het laat me gewoon niet los.

Halve ster erbij.

Doe ik afbreuk aan de film als ik zeg dat ik hem erg grappig vond? Iets wat ik niet had verwacht na het zien van Lilja 4-ever. Voor de rest is hij me alweer erg goed bevallen: goeie sfeer, mooi in beeld gebracht en een zeer plezant taaltje. Niet te geloven trouwens dat Alexandra Dahlström op het moment dat de film werd opgenomen amper 14 jaar was

Zo, erg verrast door deze film. Echt top. Zeer goed geacteerd, mooi sfeertje dat het leven van deze tieners erg mooi weergeeft. Het camerawerk was (bijvoorbeeld bij sommigen 'zooms') wat slecht, maar soms zater er hele mooie shots bij. Het zweeds beviel mij ook wel, grappige taal, herkende toch wel wat van veel andere talen. Dit als regiedebuut, respect voor Lukas Moodysson! Topfilm!

Prachtige film over liefde, levensgeluk en de problemen van pubers, zat er helemaal in. Echt genoten van de soms ook wel grappige situaties. Weinig bijzonders qua regie, maar alles zat degelijk in elkaar en het was een bij vlagen tragisch verhaal. Net als Lilja 4-ever heel dicht bij de menselijkheid en diens gevoelens en verlangens.

Het laatste zinnetje (toen ze uit het toilet liepen) had van mij wel wat minder vulgair gemogen, hoewel ik er ook wel om moest lachen. Het had wat subtieler afgemaakt mogen worden en had ook graag nog wat beelden gezien van het verliefde stelletje. Het was wel ineens pats-boem-klaar (op de Chocomel-scene na dan). Jammer.

Ook jammer dat het putdeksel-verhaaltje niet meer terug kwam. Elin had achteraf wel wat leukere woorden met de A kunnen vinden (Agnes misschien? Amal?). Het was tijdens de film niets meer dan een flauwe gimmick. Hij had er meer mee kunnen doen. Gemiste kans.

Verder gewoon een heerlijk filmpie met een lach en een traan. Iets minder dan Lilja 4-ever, maar er kan er maar één de beste zijn.

Edit: mooiste scene was het gesprek met d'r vader die vertelde dat later alles goedkomt. Over 25 jaar zijn de populaire meisjes van nu heel gewoon en zijn de meisjes als Agnes gelukkig. Maar papa, dat is pas over 25 jaar. Dat duurt nog zo lang. Ze leeft ook nu, ze wil nu ook gelukkig zijn. Die scene kwam wel goed door bij mij. Briljant.

Prachtige film die tot aan de laatste minuut ontzettend ontroerend is.
Heb echt genoten van de puurheid in deze film, de meisjes zijn ontzettend echt, de ouders worden realistisch weergegeven en hetgeen de meisjes Agnes en Elin meemaken zorgt voor veel herkenning bij veel pubers.

Het zijn de kleine dingen die deze film mooi maken, het verdriet, maar ook de vader die altijd achter z'n mooie dochter blijft staan. Ben het niet eens met Awake78, de uit de kast/wc kom scene vond ik indrukwekkend en was eigenlijk 1 dikke fuck you naar iedereen die Agnes in het verleden heeft gepest. Heerlijk die droogheid, zo zijn er verschillende emoties die goed naar voren komen, zo is eigenlijk het laatste gesprek over de chocomelk ook een hele fijne. Alsof ze zo weer overgaan op de normale dagelijkse gang van zaken. Leuk om te zien dat het dan nog gewoon kids zijn.

Eigenlijk heeft de film 1 groot nadeel, hij duurt te kort. Ik kan zo wel uren kijken naar de puurheid van het leven in een film als dit. Het was dan ook een lichte teleurstelling dat na alle dramatiek de vrolijkheid tot aan de aftiteling maar zo kort duurde, je gunt Agnes zoveel meer na deze film.

Deel ze tegenwoordig niet snel meer uit, maar hier is een ruime 4,5* Vooral vanwege de drang om de film z.s.m. nog een keer te kijken.

Ja het had ook wel wat hoor (die uit de wc kom scene ), maar ik schrok ineens van het taalgebruik, omdat de rest vd film redelijk beschaafd was (in mijn herinnering).

Hij duurde inderdaad wat te kort, maar dat had ik met Lilja ook heel erg. Ook nog bij m'n recensie geschreven aldaar. Je moet het ook niet overdrijven met ellenlange gerekte scenes natuurlijk, maar zo lijkt het soms een beetje afgeraffeld. Mooie film mogen best wat langer duren.

Voor een evenzo prachtige film van deze regisseur raad ik Mammoth aan. Daarin zie je duidelijk dat Lukas M. gegroeid is en heeft wat bekendere acteurs aan zijn reportoire weten toe te voegen. Of dat altijd een voordeel is mag je zelf bepalen

Het is zo'n mooie film, ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Laat ik dan maar beginnen met één vraag: Waarom is de film in zo'n slechte kwaliteit? Met al die apparatuur van tegenwoordig, moet hier toch wat acceptabelers van te maken vallen?

Het weerhoudt Moodysson er echter niet van een prachtige film te maken. Het is geen moeilijk, ingewikkeld verhaal, het zijn geen spectaculaire beelden en de muziek is evenmin geniaal te noemen (hoewel ik Foreigner erg goed gebruikt vond). Het is allemaal zo down-to-earth en dat is wat de film zo goed maakt. Geen ingewikkelde plotwendingen en geen filofische discussies achteraf. Het is letterlijk en figuurlijk een hate it or love it-film.

Herkenbaar? Ja en nee. In details is het niet herkenbaar, maar het feit dat je als puber voor grote keuzes in je leven komt te staan, dat is zo herkenbaar. Ik vind het ook moeilijk om een treffende recensie te schrijven. De film heeft geen punten die eruit schieten en bepaalde aspecten die ik normaal aanhaal in mijn recensies gaan bij Fucking Åmål niet op. Het is een film die je moet voelen en het enige wat je kan beschrijven is dat gevoel erna.
Op de weg van voetbal naar huis en deze film denken en om een of andere reden begon ik te grijnzen (nu weer!). Dat is één van die tekens bij mij, dat een film geslaagd is en dat ik zeker een hoog cijfer moet geven. Ik kan dan ook geen minpunten ontdekken in de film.

Ik ga nog even een nachtje denken over het cijfer, maar wat ik wel weet is dat er, ondanks het cijfer, zeker groeipotentie in zit!

Kwaliteit ligt vooral aan de lowbudget camera's denk ik, vergeet niet dat dit een film uit 1998 is, een tijdperk zonder digitale camera's e.d.

1998 is redelijk recent hoor. Ik heb films gezien uit de jaren '60 die beter zijn. Meest voor de hand liggend is dat ze gewoon niet beter konden. Een budget van 900.000 is erg weinig. Maar zelfs dat zou geen excuus mogen zijn.

Dit blokkerige beeld, mag gewoon niet in een film van '98. Hoewel het aan de andere kant ook wel zijn charme had en het ook wel weer iets realistischer maakte.

Ik vind deze look van de film juist heel erg mooi, daardoor kreeg ik meer het gevoel dat het echte mensen zijn en echte gebeurtenissen. Ben zelf juist niet zo van het supergelikte beeld van tegenwoordig.

Heb er verder ook niet heel veel verstand van, maar het is pas dat je het nu zegt, het is mij totaal niet opgevallen. Je geeft het zelf ook al aan in principe. Fucking Amal is sowieso niet een film dat het van de geweldige cinematografie moet hebben.

Ik heb me er verder ook niet echt aan gestoord. Aan het begin dacht ik nog even dat ik een CAM had of iets dergelijks, maar dat kan gewoon niet. Een CAM van een film uit '98 anno 2010?

Dat is ook deels Moodysson's handelsmerk: dat korrelige en eenvoudige in en uit gezoom, tenminste in z'n eerdere films. Ik vind het juist enorm charmant en op de een of andere manier draagt het ook bij aan de directheid en de warmte die het uitstraalt...

Het doet me trouwens deugt om al die positieve reacties hier te lezen!

Tsjah, doodnormaal bij een goede film

Dit is gewoon de beste (romantische) dramafilm die ik ooit gezien heb. Bijna een plichtmatige 5,0*. Prachtige film die ik zeker nog een aantal keer zal kijken!

Helemaal mee eens. Reconstruction van Christopher Boe heeft overigens diezelfde grove korrel en ook daar vond ik het erg geslaagd.

Ik vond hem daarintegen nogal saai, ongeloofwaardig en low-budget.
Je hebt het gevoel dat je op een goedkope soap zit te kijken

Low-budget? Ja, niet dat er wat mis mee is. Saai? Kan. Ongeloofwaardig? Nee, hier kan ik niet in mee. Het is een vreselijk realistische film en daarom ook zo goed.

Er zijn nogthans veel interessanter verhalen over dit thema. Ik begrijp de commotie rond deze film ook niet echt.

Doel je op Naissance des Pieuvres? Moet ik ook nog eens bekijken...

Ik heb nog geeneen film gezien rond dit thema (shame on me ).

Maar er zijn zelf uit het dagdagelijkse leven verhalen die veel intressanter zijn dan dit.

Geef dan eens voorbeelden Kracht van de film zit overigens niet enkel in het verhaal, maar vooral in hoe het wordt gebracht

Maar ik heb geen voorbeelden uit films. Ik bedoel dat er in het echte leven verhalen bestaan die boeiender zijn.
Ga maar eens wat holebi-fora rond en vraag naar de leden hun persoonlijk verhaal. In vele gevallen veel boeiender en pakkender.

Vind dat allemaal argumenten uit het ongerijmde . Je hebt me nog steeds geen voorbeeld gegeven. Hoeft trouwens ook niet, want ik kan er mij wel iets bij voorstellen. Maar zoals ik daarnet ook al zei, is het vooral de manier waarop het gebracht wordt dat de film goed maakt. Er zit überhaupt niet zo veel verhaal in Fucking Amal, maar het geeft wel een mooie kijk op het leven van die holebi tieners in Zweden. Bovendien heb jij Fucking Amal nog niet gezien? Hoe kan je dan oordelen?

Heb hem wel gezien. Heb net mijn stem weg gehaald (doe ik vaker bij films), omdat ik niet exact meer weet hoe die ging.

Al kan ik het in grote lijnen wel navertellen. Niet dat er zoveel verhaal in zit natuurlijk.

Heb deze zon 10 jaar terug met school eens gezien. Ben eigenlijk wel benieuwd of ik hem tegenwoordig nog beter waardeer. Is deze film een beetje makkelijk te verkrijgen?

Jazeker. Op bol.com alleen staan er al 2 verschillende versies te koop.

In grote lijnen is het verhaal dan ook al te vertellen, voordat je de film überhaupt hebt gezien. Het gaat vooral om de sfeer. Maar eigenlijk... Welk verhaal is beter dan het verhaal van het leven zelf? Geen filmverhaal, maar een echt verhaal.

Ik zou zeggen: kom maar op met die verhalen.

En verhalen die verrassender zijn binnen dit thema, het gaat niet altijd om extreem originele uitgangspunten lijkt me.

Met het grote verschil dat die verhalen dan allesbehalve realistisch zijn en puur bedoeld om de kijker te vermaken. Die daarom niet hebben wat deze film zo krachtig maakt.