The Lovely Bones (2009)

moet eerlijk toegeven, dat ik deze film toch een van mijn favorieten is.
de sfeer en de soundtrack in deze film is geniaal.
Stanley Tucci als moordenaar is perfect. ( jammer dat hij daar geen oscar voor kreeg )

vooral het nummer Song to the siren, kippenvel.

Mooie film zeg

De eerste keer dat ik de film zag, ben ik op de helft van de film wat anders gaan doen. Vond er totaal niets aan. Maar toch bleven er bepaalde stukken van de film in mijn hoofd hangen waardoor ik toch de moeite heb genomen de film nog eens te kijken. Deze keer wist de film mij wel te boeien.
Niet een van de beste films en ook wel wat langdradig, soms wat saai en vooral frustrerend, maar de film is wel mooi gemaakt en het acteerwerk is ook goed.

Zeer mooie film, helaas niet af kunnen kijken omdat me hetzelfde als de vader is overkomen en het voor mij niet zo dromerig afliep. Zelfs haar naam is het zelfde pfff

Kampsie1: Sterkte, meer kan ik niet zeggen...

dank je, ze was 12, voor altijd in mijn hart

Mijn zus werd geboren..... Paar dagen later werd ze ons ontnomen, m'n ouders een litteken voor de rest van hun leven...nu ruim 39 jaar geleden. Ik heb nooit de kans gekregen om haar te leren kennen maar toch mis ik haar, klinkt raar ik weet het. Ik zou willen weten hoe ze zou zijn, eruit zien, karakter en zoveel meer.
Zeker als jouw dochtertje 12 was...en de manier waarop dit is heel moeilijk.
Een onbeschrijflijk gevoel...

Ik vind deze film echt heel mooi gemaakt, steeds afwisselend qua uiterlijk en sfeer en daarom heel boeiend van begin tot eind. Niet vaak bleef ik zo aan de buis gekluisterd.
Niets heeft mij gestoord, acteren was goed, mooie beelden, prima geluid, etc.
Wat komt er niet aan bod? Het betreft menselijke relaties, angst, pijn, liefde, haat, passie, geen empathie hebben, wel empathie hebben, doorzettingsvermogen, onmacht, loslaten ....
Op een of andere manier raakt deze film mij en past zowel het onderwerp als de uitvoering bij mij,
vandaar mijn hoge waardering.

Begon aardig, maar kon me uiteindelijk niet bekoren.
Bordkartonnen karakters, geen verhaal en slechts visuele spiritualiteit. Qua ideeen kan ik in deze film niets interessants ontdekken. Ook het einde vond ik teleurstellend.

Ik zie deze film als cinematografisch oninteressante show-off, met name de scene van de neurotische oma die het huishouden runt als 'grappige' noot kon ik totaal niet plaatsen of waarderen.

Een meeslepende film. Iemand is pas echt dood als hij niet meer herinnnerd wordt. Of misschien iets preciezer: iemand is pas dood als de dood verwerkt is, een plaats heeft gekregen in je dagelijkse bestaan. Dat is waar het naar mijn mening in de film om draait. Het verblijf van Suzan in de tussenwereld staat daar symbool voor. Zolang als de nabestaanden nog bezig zijn om het verlies van het meisje te verwerken (door zich terug te trekken: de moeder, door obsessief naar de moordenaar te blijven zoeken: de vader, door de dood van haar zusje niet te aanvaarden: de zus) blijft Suzie in de tussenwereld. Al naar gelang de herinneringen hefiger worden -prachtig verbeeld door de dorre, opbloeiende tuinroos in de hand van de vader- komt Suzie bijna letterlijk dichterbij. Een prachtige verbeelding van de emotie die het verlies van het kind met zich meebrengt. Zelfs haar kleine broertje voelt haar af en toe in zijn nabijheid. Noem het verlangen, noem het verlies. Het bijna slot van de film waarin de moordenaar sterft door toeval -daar houd ik het op- is de afrekening met het klassieke einde van een film over een sierial killer: hij wordt niet gepakt zoals in de meeste amerikaanse who-don-it's maar sterft een onverwachte dood die "iedereen" kan overkomen. De magistrale minutenlange durende thriller wanneer de moordenaaar de safe met daarin de lovely bones laat verdwijnen en daarmee in feite de herinnering definitief begraaft is treffend gekozen. Het nawoord van Suzie waarin zij iedereen een lang en gelukkig leven toewenst maakt het spirituele aspect in de film weer luchtig. Zo zie ik ook de rol van Suzan Sarandon die een bijna slapstick-achtige rol in de film vervult: neem het leven niet al te serieus maar ga zorgvuldig om met de mensen waar je om geeft en met je herinneringen. Een bewaarfilm.