Enter the Void (2009)

Waar het naar toe wil is al vanaf de eerste minuten duidelijk, maar dat het zó'n belevenis is... De draaiende camera brengt je in een zwevende status en laat je door en over Tokyo glijden met het gevoel dat je groter bent dan de stad, geweldige ervaring.

Waanzinnige kleuren en contrasten met als hoogtepunt het Love Hotel, en het lijkt me niet voor niets dat de schakels tussen de scenes bestaan uit licht - de bron van het leven. Lekkere soundtrack ook, met name in het laatste gedeelte is die als een twee-eenheid met de beelden, van de club-scenes tot aan de ambient. Zeker geen ramp om in te blijven hangen.

Opnieuw is het ontdaan van elke subtiliteit - klap, weer het auto-ongeluk - foetus in schaaltje - expliciete seks - Noé geeft het plastisch en basaal weer, en waarom ook niet als het in wezen zo tot het leven hoort. Nadeel is dat het soms goedkoop aanvoelt en een aantal details zijn te makkelijk - zus arriveert met teddybeer zoals ze ook als kind wegging met teddybeer - waardoor het drama-aspect niet naar behoren werkt. Eenmaal in de visuele overgang lijkt dat echter van ondergeschikt belang.

Het is de ultieme trip, van destructie naar constructie. In die zin exact dezelfde route als in Irréversible en beide films eindigen met een gelukkige moeder. Wel met een wezenlijk verschil: bij Irréversible blijf je achter met een stomp in de maag vanwege het einde van leven en de ervaring van vernietiging (die je bijna persoonlijk moet doorstaan), maar Enter the Void eindigt juist met een begin van leven en ontdoet zich van de ellende (die vaak van bovenaf geregistreerd wordt). De dood als een kans op iets nieuws, een tegenhanger van het hopeloze en zwartgallige Irréversible. Zag ik het goed dat de tekst die "Alex" op de pilaar schreef I want to live in een volgend shot veelzeggend was veranderd in I want to die?

Enter the Void is een magistrale vlucht uit de realiteit met een moeilijk te duiden positieve vibe, ondanks de narigheid. En of die vlucht op te vatten is als een twee uur durende drugstrip - gevoed door het Boeddhistische boek - of als een schijnbaar echte reïncarnatie-trip, doet niets af aan de ervaring. Een hoogdravend en risicovol thema maar de audiovisuele belevenis maakt het helemaal waar.

Het is officieel: Gaspar Noé heeft een hekel aan mensen met epilepsie. Ook heeft hij een hekel aan mensen die graag een interessante film willen zien, en vooral dat valt hem aan te rekenen. Want hoewel het camerawerk echt fenomenaal is, gebeurt er tweeënhalf uur lang maar weinig dat de aandacht grijpt. Grootste mankement van de film is dat de personages niet boeiend zijn om te volgen en er überhaupt niets werkelijk interessants wordt gezegd, waardoor je dat camerawerk na een uurtje ook wel weer gezien hebt. Als Noé leert hoe hij zijn publiek emotioneel weet te betrekken zonder meteen te hoeven shockeren (zoals in Irréversible) mag hij het van mij nog eens proberen.

2,5*

Niet leuk, veel te langdradig. 2* voor de sfeer en de acteerprestaties.

was ook niet bedoeld om "leuk" te zijn.

Hier sluit ik me precies bij aan!

Meest ondergewaardeerde film ooit. Het camerawerk, de muziek, de montage, het acteerwerk, de intensiteit.. alles is fenomenaal goed aan deze film. Meest intense film ooit.

Meest ondergewaardeerd? Er zijn hier anders ook genoeg lovende commentaren te vinden.

het verhaal vind je ook fenomenaal goed ? De rest vind ik inderdaad ook fenomenaal

In de ene film speelt een bepaald aspect nu eenmaal een belangrijkere rol dan in een andere film...

Ik vind dit gevoelscinema, en vind een goed verhaal hier niet zo noodzakelijk.

Een goed verhaal is altijd belangrijk.

Argumenten als gevoelscinema is imo een regelrecht zwaktebod om andere tekortkomingen te maskeren. Want eerlijk is eerlijk verhaaltechnisch is deze film niet echt geweldig helaas.

Op zich is het verhaal niet verschrikkelijk hoor, maar het is gewoon te mager voor tweeënhalf uur, veel te mager zelfs. Ook het acteerwerk vond ik niet altijd van even hoog niveau.

Vind 'm verhaaltechnisch juist best sterk. Zowel het Boeddhistische als de flashback naar iemands leven. Het gaat tenminste ergens over. Dat kun je van alle Hollywood films, maar ook het gros van de art house cinema gaat over minder interessante materie. Vind het thematisch in ieder geval ook een van de meest aansprekende films van vorig jaar. Een reis tussen twee werelden. Prachtig toch..... Of zien wel iever een verhaaltje over twee verliefde rugzaktoeristen of een jongen die de great outdoors in trekt? Is dat dan verhalend zo verhalend sterk of bijzonder?

Zou ook niet weten waarom het verhaaltechnisch nog beter of meer zou moeten zijn. De 'aardse' dingen die van belang zijn komen aan bod - auto ongeluk, dood, geboorte, ruzie liefde blabla - maar gelukkig juist niet onnodig complex of afgewogen, of een heel gedegen achtergrondverhaal van de hoofdpersoon of een twist of weet ik veel wat, lijkt me ook totaal niet passen in een film over een kerel die een reincarnatie / drugstrip beleeft

Mwah, ik vind het vrij zwakjes eerlijk gezegd. Grootste gedeelte van deze film bestaat uit eindeloze herhalingsoefeningen met gloeilampen etc. Het verhaal was op zich aardig geweest als er minimaal 1 uur was weggesneden. Thematisch vind ik deze film trouwens ook best interessant, had deze niet voor niets gekozen als mijn eerste film voor Noe.

Sommige van de beste films kennen een extreem simpel verhaal (Jaws, Alien) maar in die films is het vervolgens tot in de perfectie uitgewerkt, kan ik van deze film niet zeggen.

Jaja, dat zeg je nu

Is inderdaad meer hopen dan weten .

Maar juist de hele reis richting het licht (of de wedergeboorte) waar men zijn leven herbeleeft cq. overdenkt vraagt niet om haast, maar om reflectie. Dat is iets waar je juist alle tijd voor moet nemen. De wens tot duurefficientie is daarom absurd (in ieder geval in strijd met de thematiek). FIlm had eerder een uur langer mogen duren. Op het grensgebied van leven en dood is er immers geen tijd.

Nee ben ik het niet mee eens. Je geeft zelf al aan dat tijd er niet toe zou moeten doen. Een film die (verhaaltechnisch) goed in elkaar zit kan een boodschap in een compacter tijdsbestek (heeft niets met haast te maken) net zo goed en sterk brengen of als het dan wel 3 uur moet duren er ook daadwerkelijk iets interessants van maken.

Ik zie hier vooral veel film zonder echt toegevoegde waarde. Slechts het begin en het einde konden mij bekoren hier de rest was vulling.

Mee eens. Eigenlijk zou van deze film een shortened version moeten komen in plaats van een extended version. Het eerste deel van de film blijft natuurlijk fenomenaal.

Absoluut en het Love Hotel ook. Ik denk dat een verkorte versie minimaal 1 volle ster hoger zou scoren bij mij.

Maar het gaat hier ook a priori niet om een verhaal te vertellen conform een dramatisch efficientie principe. Persoonlijk heb ik tijdens de film een enkele scene als een herhaling beleeft. Daar waar dezelfde gebeurtenis een tweede of derde keer aan bod kwam, was dat vanuit een ander perspectief. Juist erg belangrijk om goed te kunnen reflecteren. Het is ook niet de minste beslissing van je 'leven' om het over te doen of achter je te laten.... Lijkt me daarom ook vanuit dramaturgisch oogpunt essentieel om zaken meermaals te overdenken.

Ben ik trouwens de enige die het ook beschouwt als een zwaar hallucinante dmt drugstrip waarin hij reïncarneert. Oftewel een 'meta-trip'... zie daar een sublieme verhaaltechniek

Wellicht in het echte leven Reinbo maar dit is film, fictie dus

Dat zaken meermaals overdacht worden prima maar nogmaals ik ervaarde hier dat gevoel helemaal niet. Slechts eindeloze herhalingen die niets meet toevoegen. Ik bedoel wat werd jij nog wijzer van de 5e keer dat meneer in een gloeilamp verdween? Sorry hoor maar zo boeiend uitgewerkt vond ik het allemaal niet, ik had het naar 2x echt wel gezien.

doe er dan in een film die 3 uur duurt ook daadwerkelijk iets interessants mee. Laat mij dan ook nadenken en neem mij dan mee in die vreselijk moeilijke beslissing, geef mij als kijker een nieuw inzicht, een verassing...

maar die kunnen als 2,5 uur aanvoelen

Juist de wens tot een verrassing is een onzinnige, het is natuurlijk enkel bevestiging. Zou wel erg vreemd zijn als je bij het overdenken van je eigen leven bij de derde keer voor een verrassing komt te staan. Het is geen thriller die het zou moeten hebben van een plottwistje. Maar een boeddistisch naturalistisch betoog. En nee, de 5e keer dat hij de gloeilamp in ging was ik volledig in rust. Genoot van de deelneming. Een bijzondere ervaring.

Dat bedoel ik niet. Geen verassing in de zin van een plottwist (dat zou vrij onnozel zijn hier) maar een verassing in de zin van; "He, dit heb ik nog niet eerder zo ervaren/gezien/overdacht. Wat een verassend nieuw inzicht geeft deze film me".

De film gaf wat dat betreft toch steeds iets meer prijs. We leerden gedurende het eerste deel de personages kennen, tijdens het tweede (meekijk deel) hun verhoudingen kennen en het derde deel

Bracht de apotheose van de hergeboorte... Ik zie echt niet hoe dat anders zou moeten.

Makkelijk, 1 uur eruit en je had net zo veel geweten over de personages (die daarnaast niet uitzonderlijk boeiend of diepgravend waren imho).