Pather Panchali (1955)

Ik zal -als ik eraan denk als ik op zolder ben- het straks even checken.

Bedankt .

Ik heb dit ook, ja.

Nou ja, beter dan een dubbele film =)

Pather Panchali is een intieme film over een arm, Bengalees plattelandsgezin. Hoofdpersoon, wat mij betreft, is Durga, de oudere zus van Apu. Haar levenslust ondanks alles is mooi om te zien. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Pather Panchali hier op de site een tikje overschat wordt. Met name de personage-uitwerking en het sentiment doen vagelijk denken aan de boeken van W.G. van der Hulst. Wel fraai vond ik hoe gedurende de film mijn oordeel over de ouders veranderde; in tegenstelling tot sommigen hier vond ik die moeder erg vervelend, maar dat slaat aan het einde om, terwijl de sympathieke vader het dan duidelijk af heeft laten weten. Tenslotte mag de muziek niet onvermeld blijven, het belangrijkste stijlelement van Pather Panchali. Mooie, kleine film.

Ontzettend eerlijke film die erg direct en open, morele vraagstukken plaatst in een armoedige setting. De keuzes die sommige personages maken lijken erg hard en soms dom, toch krijg je geen hekel aan ze omdat ze vrij duidelijk door hun karakter en de situatie gemotiveerd worden. Onwaarschijnlijk goede vertelling dus, en de moeder is werkelijk een geweldig personage en ik kijk er al naar uit om haar in het tweede deel ook weer te zien. Je merkt dat ze veel liefde en verantwoordelijkheid voelt voor haar omgeving, maar geen grip heeft op de anderen waardoor ze soms overkomt als een nare bitch. Wat er uiteindelijk gebeurt met de oude vrouw is ook echt op het randje van het toelaatbare. En toch vergeef je het haar. Door dit soort verhaaltechnische elementen en een aantal scenes, de sterfscenes en de scene in de regen en de locomotief zit je soms echt naar existentiële magie te kijken (kan dat? ) Geweldige kleine film dus, waarvan het verbazingwekkend genoemd mag worden dat de crew en Ray zelf het film maken gedurende de opnamen hebben moeten leren. Klassieker.

Magisch realisme wellicht? Maar misschien is jouw term ook wel aardig. Kan je van harte het tweede deel van de trilogie aanraden, die vond ik minstens zo goed. Ook een film vol "existentiële magie".

Ik heb van de tweede film het eerste half uur gezien, was inderdaad prachtig. Ik ga hem snel in zijn geheel kijken.

heb ik de Apu trilogie aangeschaft, heeft AI op de dvd (de print op de dvd dus) van deel 2 duidelijk staan dat het gaat om Pather Panchali en andersom. En zo heb ik dus eerst deel 2 gezien en toen ik het doorhad, de film toch maar af gekeken en deel 1 er direct achteraan gegooid (ondanks dat ik geen tijd had).

Deel 1 komt met stip in mijn top 100. Wat een mooi stuk cinema! Een prachtig en eerlijk drama. Schitterende combinatie van een film over de Indiase samenleving en van een arm gezin. De karakters voelen echt en nogmaals eerlijk aan. Schitterend uitgewerkte echte mensen. Vooral de nuance die door heel de film zit, spreekt me bijzonder aan. De moeder is aan de ene kant bezorgd en heeft het beste met haar kinderen voor. Aan de andere kant is zij een status beluste en jaloerse feeks. De vader is enerzijds de goedheid zelve, maar tegelijkertijd toch echt een goedsul. De dochter een levensgenieter die het beste probeert te maken van haar situatie, maar ook een kleptomane.

Wat me verder aansprak was de fijne setting van het platteland in combinatie met bloedmooie scenes. Mijn favoriet was het volgen van de snoepverkoper met de hond, gefilmd in de spiegeling van het water. Andere mooie momenten zijn de stilte voor de storm (letterlijk) in de kikkerbladen, de storm en het tragische sterfgeval zelf, de emotionele uitbarsting op het eind van de vader en moeder, de scene over de gestolen kralen en het einde waar Apu de kralen vindt en het bewijsmateriaal vernietigt, de slang die bezit neemt van het verlaten huis, de scenes met de trein (om de ruzie bij te leggen), veel scenes met die oude tante waaronder dat ze zit te zingen, ze halfdood wordt aangetroffen en de scenes waarin ze het huis wordt uitgetrapt. Kortom te veel momenten om op te noemen. Wat een feest. 4,5 sterren.

Een mooie blik op de Indiase rurale samenleving van, ja van welke tijd eigenlijk?

Een gezin probeert het hoofd boven water te houden, waarbij de focus dan weer op de ene, dan weer op de andere persoon komt te liggen. Het mag dan het eerste deel zijn in de Apu-trilogie, zijn zusje en moeder komen zeker evenveel in beeld. Wat opvalt is het benauwde en benauwende van deze mini-samenleving, en ook het routineuze waar de moeder ook bijna aan onderdoor lijkt te gaan. Erg goed acteren vond ik haar.

Paar heel mooie scenes (de treinen), maar echt bij m'n lurven pakken deed het niet echt, en ik heb het rare gevoel (dat heb je soms zo) dat dat aan mij ligt en niet aan de film. Of ik er niet helemaal bij was ofzo. Voorlopig 3*, maar zeker op de herkijklijst.

Een erg mooie film dit, zoveel is zeker na het zien van dit stukje Indiase cinema, dat het eerste deel blijkt van een trilogie.

Het is best moeilijk om hier een verhaal in te ontdekken. In feite is het meer een soort registratie het leven van een arm Indiaas gezin. Niemand is goed, niemand is slecht en elk personages heeft zo zijn of haar goede en slechte eigenschappen. Het is hier al eerder gezegd, maar de personages komen zo eerlijk en oprecht over dat je vanzelf de film in gezogen wordt. Het komt allemaal ontzettend echt over en niet gemaakt.

Elk personage heeft wel iets leuks of aparts, maar dat oude vrouwtje stal voor mij echt de show. Die geweldig karakteristieke ingevallen kop, die mond waar zowat geen tand meer inzit, en ook de manier waarop ze vaak alles gadesloeg kon ik wel waarderen. Toen op een gegeven moment de kinderen na demooie treinscène, het vrouwtje dood vinden, kreeg ik toch even een brok in mijn keel. Dat maakte best indruk, net zoals ik de tweede helft van de film net wat sterker vond dan de eerste helft. Vooral op visueel gebied zitten er dan een paar prachtige scènes in de film. Het moment dat de regen op een gegeven moment met bakken uit de hemel valt, is echt prachtig. Kurosawa kan dat ook altijd zo goed weergeven in zijn films, maar Ray doet het hier niet of nauwelijks minder dan hem.

Ja dit is een mooie kennismaking met het werk van Ray. Ik wil deel twee en drie ook wel graag zien. Ik vond het alleen jammer dat ik niet zoveel met het jongetje Apu kon. Ik vond dat juist een wat minder karakter hier, terwijl hij in de volgende delen juist een grotere rol lijkt te gaan krijgen. Maar goed, we zien wel hoe dat gaat uitpakken. Deze film heeft in ieder geval best wel indruk gemaakt.

Dikke 4,0*

Satyajit Ray liet zich inspireren door de Italianen met Pather Panchali, en bracht zowaar een Di Sica stijl drama op zijn Indisch. Het was een kwestie van tijd dat een curryworst ging meespringen op de neorealistische kar, arme sukkelaars filmen gaat ook op sitargedjengel in plaats van straatviolen. Jammer genoeg. Vergelijk het gerust met het pretpark-gevoel waar u 2 uur moet aanschuiven om op die verfrissende splash te gaan, en daarbij ellenlang geterroriseerd wordt door telkens datzelfde getokkel dat ons koortsachtig in uitheemse sferen moet brengen. Wellicht lagen hier de bedoelingen anders, maar hoedanook blijft de filmmuziek een veel te druk kabaal -dat qua gevoelswaarde totaal vloekt met de serene inhoud- die veel te opdringerig aanwezig is.

Ook het zogeheten portret van armoede is maar een povere plaat die tot treurens toe blijft hangen. Er wordt geklaagd dat ze zich alleen maar rijst kunnen veroorloven of geen olie hebben voor in het haar, en ook het voortdurende gesteel uit armoede is maar een weinig diepgravende rode draad die zich kan meten met Alladin. Bovendien vliegt de prent constant van de hak op de tak met meer losse eindjes dan een Belgisch regeerakkoord, waardoor meeleven met zo’n brokkelige soep nogal moeilijk wordt. Het ene moment zit je plots bij een mishandelende leraar, het andere moment krijg je die ouwe banaan met lange vingers weer op je bord. Enkel de optimistische gezinsman met luchthartige dromen wordt nog een beetje uitgewerkt, en dan nog is het niet om naar huis te schrijven.

Zo ook met de visuals. Mooie plaatjes hier en daar, helaas is de montage zodanig stuntelig en met complete afwezigheid van ritmische feeling dat het volledig de mist in gaat. Niet dat een deftige editor dit krakkemikkig stukje cinema had kunnen redden want daarvoor is de inhoud te plomp en de kermisplaat nog plomper, maar het had toch al een aspirientje gescheeld.

1*

Je eigen plaat blijft ook aardig hangen, djelle. Ludieke toon: . Meest gemakkelijke (en minst interessante) vorm van berichten op deze site. Probeer je nou eigenlijk zoveel mogelijk grappig bedoelde vergelijkingen en formuleringen in drie alinea's te persen of eerlijk een film te bespreken?

Het tweede. Ludieke toon of niet (het is nu eenmaal mijn stijl van recenseren), je kan niet zeggen dat je niet weet waar mijn kritiekpunten liggen. Muziekkeuze, muziekgebruik, inhoud, uitwerking, visueel.

En ja ik zeg het liever op een wat opgeleukte manier dan de standaard geformuleerde zinnetjes. Genoeg mensen die hier al aangegeven hebben dat erg te kunnen waarderen overigens.

Nou, dan geef ik even wat tegenwicht. Vind het helemaal niks, zal het ook niet meer lezen vanaf nu.

Ok prima. Ik zal er mijn slaap niet voor laten alleszins :').

Ha, wat een schitterende recensie weer! Zeg nou zelf, druipt de welbespraaktheid er niet waarlijk vanaf? We mogen hier op Moviemeter echt wel in onze handjes knijpen dat we gezegend zijn met zo een scherpzinnige filmcriticus als dhr. Djelle die hier weer eens mooi de vinger op de zere plek durft te leggen en ons dwalenden in de duisternis terug op het goede pad tracht te brengen. Jammer toch dat die onwetenden die de ogen maar niet durven te openen, hier ten telkenmale jammerend tegenin gaan om hun eigen geschapen, verstokte pseudo-waarheid, krampachtig in stand te proberen te houden. Maar Djelle blijft volharden in zijn gevecht tegen de bierkaai. Driewerf hoera!!

Maar waarom, Djelle, zouden wij onze tijd nog langer voldoen aan die dertien in een dozijn filmmakers zoals Ray, Fellini, Bergman etc. etc. die voor niets anders staan dan gemaskeerd popcornvermaak, opium voor de zelfverklaarde elite als onze filmcultuur tevens gezegend is met visionaire kunstenaars zoals Sylvester Stallone, Jean-Claude van Damme en Chris Columbus die tenminste werkelijk een toevoeging kunnen zijn aan onze geestelijke en spirituele ontwikkeling? Bent U, met al uw kennis, wijsheid en visie, dit platvloerse gestuntel inmiddels niet ver overstegen??

Wat een gedoe om een recensie zeg

Tja.

(offtopic)

Mweh, het eerste deel van de Apu-trilogie is niet echt weggelegd voor mij. Het is een neorealistische film over een arm gezin in India. Het komt over alsof de mensen aldaar erg smerig en strontvervelend zijn. Vooral dat laatste irriteerde me op een gegeven moment: die moeder is alleen maar aan het bitchen tegen haar dochter, de vader een domme opportunist en Apu zelf? Die staat er bij en kijkt er naar, zijn rol was maar beperkt en daardoor ook niet zo boeiend? Misschien dat de andere tweede delen daar verandering in brengen? Echt zin om die te zien, heb ik echter niet...

Vanavond de (voorlopig) laatste kans om deze film in de bioscoop te zien: om 19 uur in EYE.

Damn daar was ik graag bij geweest.....

schitterende film, waarvan ik vermoed dat hij bij repeated viewings inderdaad nog wel eens zou kunnen stijgen, aan de uitstekende recensies op pagina 1 heb ik verder weinig toe te voegen op dit moment. Ik hoop dat Criterion deze films ooit uitbrengt!

Film die helemaal in mijn straatje ligt. Observerende film van gewone mensen die gewone dingen meemaken en met het juiste tempo waardoor de film nergens verveelt. Dat is boeiend en als geheel ook een mooi inkijkje in het leven van arme Indiërs. Daarnaast ook goed gespeeld zonder overdreven melodramatiek. En het oudje stal de show. Ook merk je dat de regisseur vol leuke en goede ideeën zat. Vooral dat shot dat weerspiegelt in het water is geweldig. In alles is dit een film die de afgelopen 10 jaar gemaakt had kunnen zijn, maar dit is een product uit de jaren 50. Bijzonder. Ik kan hier eigenlijk niks negatiefs over zeggen, enkel dat de film me de volle speelduur niet echt helemaal greep. Daarom geen absolute topscore maar 4,0*.

Treurig dat er tussen die twee berichten van mij waar zo'n lange tijd tussen zit, maar één berichtje is verschenen. Deze film verdient beduidend meer aandacht dan dat.

De 9/10 gaat naar 9,4... Een meesterwerk.

Het verhaal is misschien niet zo bijzonder, een vrij typisch melodrama met honger en ziekte, maar Pather Panchali ziet er schitterend uit en is prachtig muzikaal omlijst. Ik geef niet zo veel om sitar muziek (ik ken hooguit wat westerse songs met sitar en die skip ik meestal) maar hier komt het toch mooi samen. Ook die trommels en monotone fluitjes kon ik waarderen trouwens. Thematisch behoorlijk verwant aan Mother India, maar dit is toch wel een klasse beter.

Niet mijn ding.

Wie Indië en Bollywood vernoemd wordt door de betere filmfan steeds naar de films van Satyajit Ray verwezen. Hét ijkpunt van de Indische klassieke cinema. Na de laatste jaren toch wat Indisch werk gezien te hebben, deze klassieker ook maar eens een kans gegeven.

De link met het Italiaanse neo-realisme werd al meerdere keren gemaakt, ik kan die goed volgen. De focus op een arm gezinnetje dat te kampen heeft met een moeilijk leven. Veel tragiek, aangedikt drama en weinig ademruimte voor de kleinere momenten. Het is mijn ding niet zo.

Net zo met deze film. Een verloren mooi geschoten scene ten spijt wist deze film mij compleet niet te raken. Personages die me helemaal niks deden, muziek die vaak wat te schel doorklinkt en een opeenstapeling van dramatische scenes die na verloop van tijd vooral gingen vervelen. Dit soort cinema is nooit echt mijn ding geweest, maar ik lijk er met de jaren allergischer voor te worden.

1.0*

Ooit werd ik met een zorgvuldig geselecteerd groepje vrienden Nederlands kampioen pubquiz. Ooit had ik Pather Panchali (hoog) in mijn top tien. En ik hou van muziek, met nu en dan audiofiele neigingen; dus ik ken Norah Jones.

Hoe is het in vredesnaam mogelijk, triviagek als ik ben, om er nu pas achter te komen dat Norah Jones de dochter is van Ravi Shankar!?

En het toeval is nog groter, want eerder vanavond keek ik even wat ik gemist had bij label Mercury KX en daar kwam ik een album tegen van Anoushka Shankar, die het eerste nummer met Norah Jones zong. Minder toevallig dan ik aanvankelijk dacht...

Deze klassieker, me al jaren geleden aangeraden door John Milton die hier ook de helft van de meest recente berichten heeft geschreven, dan toch eindelijk eens bekeken. En zo enthousiast als John Milton ben ik bepaald niet, al is dit gelukkig wél een heel ander soort film dan de meeste Indiase films die ik gezien heb. Pather Panchali schurkt veel meer tegen het (Italiaanse) neorealisme aan, met een intiem portret van het lief en leed van een arm gezin in India. Maar hoewel het zeker wel interessant is om een inkijkje te krijgen in het Indiase platteland van 70 jaar geleden, vond ik het ook weer niet heel boeiend. De rondscharrelende kinderen, het kleine leed, de armoede, de manier waarop de familie het hoofd boven water probeert te houden, het wordt fraai en ingetogen gefilmd maar het wist me niet echt bij de lurven te grijpen. Ook omdat ik de personages toch wat vlak vond. Ooit zal ik de vervolgen ook nog wel eens gaan kijken, maar voorlopig nog even niet.

Het heeft lang geduurd eerdat ik deze klassieker zag. En dat is maar goed ook want vroeger had ik weinig op met dit soort traag sociaal drama over een straatarm Indisch gezin.

Tegenwoordig heb ik meer geduld voor en interesse in dit soort films. We volgen het straatarme gezin en zien de moeder worstelen met de opvoeding van haar twee kinderen en de immer afwezige vader. Ik heb ook het idee dat er in 65 jaar tijd weinig veranderd is, afgezien van dat elk arm gezin nu over een tv en internet beschikt en zo dagelijks geconfronteerd wordt met de rijkdom van anderen. Geen vooruitgang als je het mij vraagt.

De film schets verder een bijzonder beeld en komt zeer authentiek over. Het ziet er ook prachtig uit op blu ray. Het eind is hartverscheurend.

Blij dat ik zo lang gewacht heb en blij dat ik m nu wel gezien heb. Op naar de andere twee delen uit de Apu triologie van Criterion.

4*

Eerste en beste deel van de trilogie. Mooi maar tegelijk schrijnend portret van een kansarmoede ergens op het Indiase platteland. Sfeervol en cinematografisch sterk ondersteund met een passende lokale soundtrack.

Op zich gebeurt er niet zo heel veel, maar het gevoel en het doel van de film zit goed. Armoede en honger, de wil om te overleven komt goed tot uiting. Geen dramaporno of te sentimenteel, maar net genoeg om indruk te maken.

Prima personages, maar dat omaatje kwam er inderdaad het best uit met die karakteristieke kop zonder tanden, maar met een blik om alles gezien te hebben. Oprechte film waarbij alle personages sereen overkomen met hun kwaliteiten en gebreken. Geen meesterwerk wat mij betreft, maar zeker meer dan degelijk.

Het is even inkomen, het eerste half uur dacht ik vooral What's all the fuss about? Maar langzaam maar zeker komen de personages meer tot leven en ga je met ze meeleven. Ik vond de dochter het meest interessant. Hoe ze tegen haar "schattige" broertje moet opboksen en volgens haar moeder weinig goed kan doen, maar uiteindelijk alleen maar het beste voor heeft met iedereen en (zover mogelijk) een onbezorgd leven probeert te leiden. Haar dood kwam dan ook aardig hard binnen bij me.

De scènes zijn kort, wat zorgt voor een aardig tempo en een fijn ritme. De film geeft een mooi inkijkje in het "gewone" leven van arme Indiërs in de vorige eeuw. Mooi ondersteund door de soundtrack met (uiteraard) veel gebruik van de sitar.

Gisteravond op 3,5* gezet, maar de film blijft bij me rondspoken. Halfje erbij. Prachtige film.