Che: Part One (2008)

Del Toro is zeker geknipt voor deze rol. Wel jammer dat je als kijker door deze film op afstand wordt gehouden. Na het zien van part 1 en part 2 heb ik niet echt het idee dat ik "de mens" Che beter ben gaan begrijpen. Hij blijft een enigma...

Een film waar echt niets van blijft hangen. Het gebeurt allemaal, en je kijkt ernaar. Maar geen moment werd ik meegesleept in het verhaal. De spanningsboog was een platte horizontale lijn. Deel twee hoef ik in ieder geval niet meer te zien.

Het is wel beetje langdurige verhaal, vind ik.

Na het zien van beide Che films weer twee onvoldoendes uit kunnen delen aan een stukje van het oeuvre van Soderbergh. Ik ben dus duidelijk geen fan van de man, dit wist ik op voorhand wel al maar toch wilde ik che nog een kans geven. Ik ben erg geïnteresseerd in geschiedenis dus een mooie kans om weer wat op te steken dacht ik.

Wat er de gehele film gebeurd is net niks. Eeuwenlang gezwets over een revolutie op starten doormiddel van erg saai camerawerk en slaapverwekkende dialogen. Ik snap best dat men zich wilde verdiepen in de geschiedenis van Che, maar moet het dan op zo'n saaie manier. De guerrilla oorlog voering in de bossen had ik ook meer van verwacht, maar opnieuw toont Soderbergh ons daarin oninteressant werk. Enkele mooie plaatjes, dat wel, maar voor de rest heb ik eigenlijk niets bijzonders gezien. De revolutie komt maar magertjes naar voren en de scènes zijn gewoonweg veel te kort om je echt inzicht te geven in het leven van de revolutionair en de situatie in Cuba toen. Op sommige momenten is het toch nog ergens wel interessant, en dan vooral op politiek vlak, wat op den duur zoals gezegd saaier wordt.

Del Toro geeft misschien wel zijn beste performance tot nu toe weg. Dat mag ook wel nu ik zo lees dat hij erg veel onderzoek heeft gedaan naar zijn karakter. Hij is ook de enige die er met kop en schouders uitsteekt, en dat was dan ook een genot om te mogen aanschouwen. De rest geeft een middelmatig spel weg en is dan verder ook niet gedenkwaardig.

2*

Film over het leven van de vrijheidsstrijder Che Guevara.
Interessant onderwerp, maar de kijker moet zelf hoofd- en bijzaken zien te onderscheiden. De potsierlijke Engelse voice-over met Spaans accent geeft hier en daar duiding.
Wat ik jammer vindt is dat het een nogal langdradige registratie is van een periode van guerrillastrijd in plaats van dat je wat meer inzicht krijgt in de menselijke kanten van Mr Guevara, de heren Castro en consorten.
De manier waarop het verhaal vertelt wordt - doorspekt met interviews en af en toe een voice-over zorgt dat ik het moeilijk kan volgen. Daardoor word ik niet meegesleept in het verhaal.
Twee en een half sterretje voor de moeite.

Op zich ben ik blij dat ik deze film heb gezien want je ziet echt wel goed hoe hij het beleeft zou moeten hebben en hoeveel en wat ze allemaal gedaan hebben voor die staatsgreep. Maar op een gegeven moment heb je het eerlijk gezegd wel gezien met die beelden in de jungel. Een welkome afwisseling waren de zwart wit beelden van het interview dat Guevara had.

Del Toro zette hier wel een indrukwekkende acteerprestatie neer. Alleen het duurde allemaal veel te lang waardoor het best behoorlijk langdradig en saai werd.

Het was nodig om een deftige film te maken van Che Guevara. Een film die het leven van de man in beeld brengt en meer achtergrond geeft aan het T-Shirt logo dat hij geworden was. De film die daar eerder (en beter) in geslaagd was is Diarios de Motocicleta, die vooral een jonge Guevara in beeld bracht maar minder vertelde over de Comandante onder leiding van Castro.

Het mag gezegd worden, Benicio Del Toro speelt een zeer sterke Che Gevuara en steelt wel de film. Helaas wordt dat toch wat getemperd door de regisseur die er een soms iets te neutrale documentaire van heeft gemaakt. De intentie om geen standpunt in te nemen in de politieke mening van Guevara heeft er wel voor gezorgd dat ook praktisch alle passie uit de film geperst werd. De oorlogsscènes leken wel uit Nation Geographic te komen. Haal Del Toro weg, zet er een rustige vertelstem op en je krijgt een doorsnee documentaire zonder meer.

De film duurt veel te lang en heeft pas tegen het einde wat te vertellen. Guevara wordt ook naar voor geschoven als een naam uit de geschiedenis en niet als een menselijke verzetsstrijder die gedreven door z'n motivaties deed wat hij gedaan heeft (los van het feit of zijn politieke gedachten goed goed of slecht was). Zonder Diarios de Motocicleta te zien had ik waarschijnlijk niet geweten dat hij dokter was en wat de motivatie achter z'n handelingen was. In deze film is hij reeds een guerilla aanvoerder en komen z'n motieven ook helemaal verkeerd over dan bedoeld.

Misschien hadden de 2 films van Che wat ingekort mogen worden tot 1 film en met een betere montage en regie wat flitsender gemaakt worden. Een gemiste kans, ondanks de goeie prestatie van Del Toro als het bekende figuur uit Latijns-Amerika.

Goede film! Maar dit verhaal verdient een beter overzicht. Stapsgewijs ipv het knipwerk dat het is geworden. Desalniettemin een goede film met een indrukwekkend verhaal.

Zelf enkele jaren geleden een rondreis gemaakt door Cuba, dus had wel wat voorkennis.
Ben op de bekende plaatsen geweest en de sporen zijn nog te vinden, vooral in de stad Santa Clara.
Ik vond de film prima, geweldig geacteerd en de locaties waren top.

Che zijn glorieperiode

Ik heb altijd al wel een zekere fascinatie voor Che gehad. Niet perse om zijn ideeën of zijn werkwijze maar meer om de man achter de bekendste foto die er ooit van een revolutionair is gemaakt. Che was een enorm charismatisch persoon en ik heb dan ook een paar boeken gelezen (o.a. de geslaagde biografie van Jean Cormier) en de film Diarios de Motocicleta gezien in de hoop een uitsluitsel te vinden waarom Che vandaag de dag nog altijd zo enorm populair is. Soderberghs tweedelige epos leek me dan ook enorm interessant te zijn en eergisteren me eens aan het eerste deel gewaagd.

Jammer genoeg is dit niet echt een geslaagde film geworden. Soderbergh kiest ervoor om zich alleen maar te concentreren op de Che Guevara in Cuba en loopt hierdoor een hele hoop mis. Je kunt natuurlijk Diarios de Motocicleta zien als het begin van de film maar dat zou eigenlijk niet mogen. Soderbergh zegt zelf dat het privéleven van Che hem enorm weinig boeide en dat hij dit er om die reden er niet heeft in gestoken maar het resultaat is een enorm fragmentarische, voor de rest wel een correcte, film die je nergens bij het nekvel pakt. Che: Part One is uiteindelijk niet meer geworden dan een aantal losse flodders die aaneengeplakt zijn waardoor je het gevoel krijgt dat je naar een snel bijeengeraapte samenvatting van de revolutie zit te kijken. Het had allemaal beter tot zijn recht gekomen mochten we een inkijk krijgen in het hoe en waarom van de de beweegredenen van de groep waarbij Che zich aansluit. Soderbergh pakt het allemaal wel getrouw aan want wat ik me nog kan herinneren komt echt grotendeels perfect overeen (met uitzondering natuurlijk dat Che als dokter werd aangenomen en niet als soldaat) maar de film mist spanning, mist enige vorm van verhaal en dat resulteert jammer genoeg in een oppervlakkige film. Ik ben er al wel blij om dat Che niet te hard wordt verheerlijkt want hoe charismatisch en interessant hij als persoon ook was, hij heeft verkeerde keuzes gemaakt. Al vermoedt ik dat dat beter tot zijn recht gaat komen in deel 2 waar Soderbergh zich concentreert op het Bolivia fiasco. Er wordt eigenlijk ook geen enige moeite gedaan om personages degelijk te introduceren. Het is omdat ik zelf al geïnteresseerd was in deze geschiedenis maar als je als leek hieraan begint, dan ben je er volgens mij aan voor de moeite. De enige vorm van diepgang die Soderbergh dan toch nog probeert te verkrijgen is het afwisselen van de gevechten met een zwart-wit interview met Che maar dat voelt zo enorm misplaatst aan, dat ik me er eigenlijk sneller aan begon te irriteren dan dat het een aangename afwisseling was. Het hielp natuurlijk ook niet dat de film het ineens halverwege begaf en dat ik heel hoofdstuk 9 heb moeten skippen doordat de DVD daarop bleef hangen...

Ik weet nog toen ik de eerste beelden hiervan zag, dat ik echt niet kon geloven dat dit Benicio Del Toro was. Ik was hem gewoon als Jackie Boy uit Sin City maar de gelijkenis met Che was zo treffend dat ik eerst dacht dat ze oud archiefmateriaal hadden boven gehaald. Er rest me dan ook niets anders te zeggen over Del Toro dan hulde want hij speelt de rol ontzettend goed. Hij is gewoon Che in hart en nieren, zeker qua uiterlijk maar hij straalt ook datzelfde charisma en rustigheid uit. Hij steekt dan ook met kop en schouders boven de rest van de cast uit, die trouwens grotendeels mee verzuipen in de fragmentarische aanpak van Soderbergh. Personages komen en gaan (soms uit eigen beslissing en soms gaan ze simpelweg dood) maar met uitzondering van Del Toro laat niemand enige indruk achter. Film is trouwens wel mooi geschoten, daaruit blijkt de kunde van Soderbergh wel maar daar stopt het dan ook. Al blijf ik het wel een goede zet vinden dat er niet wordt gekozen om in te cashen op het succes van de bekende Che T-shirts. Die staan werkelijk juist tegenover alles wat Che ooit heeft willen bereiken en heeft bedoeld en Soderbergh beseft die gelukkig wel.

Ik had hoge verwachtingen, dat geef ik toe en misschien is het daarmee dat de neerval des te harder aankomt. Het goede aan de film is Benicio Del Toro en de niet-verheerlijking van het Che personage maar dat is dan ook het enige. De rest is fragmentarisch, warrig, moeilijk om in te komen en vooral saai. Soderbergh heeft de juiste intenties maar maakt het allemaal veel te afstandelijk om echt goed over te komen. Toch ben ik benieuwd naar deel 2.

2*