Letters from Iwo Jima (2006)

Prima verhaal, vond hem beter dan Flag of our fathers.
Aardig om het WW2 verhaal eens vanuit een andere hoek te zien.
Spannend en uitstekende sfeerbeeld

De Japanners was voorgehouden dat de Amerikanen barbaren waren die hen zouden martelen en hun vrouwen en kinderen zouden vermoorden. Dan maar niet in hun handen komen. Een beetje zoals de angst van de Duitse bevolking voor de Russen. De scene waarbij men de brief van de ondervraagde soldaat leest, laat zien hoe verbaasd men is wat de Amerikanen bezig houdt en dat het gewoon mensen zijn.

Dan heb jij geen verstand van de geschiedenis. Want Japan was altijd een soort god voor Japanners waarvoor je je leven voor op zou moeten geven als dat nodig zou zijn. Ook liepen ze letterlijk door vuur om hun familie op het vaste land te redden, tenminste dat dachten ze. Ik vind dat Eastwood juist een goede en realistische film neer heeft gezet, vanaf een Amerikaans perspectief zouden Japanners als hersenloze maniakken neergezet worden, en dat is hier juist niet het geval.

Interessante film, die de kant van de 'tegenstander' beter belicht.
Ik ben deze film gaan kijken na The Pacific, omdat het hetzelfde team is die het produceert.

Allereerst ben ik blij dat men goed de tijd heeft genomen om het beeld achter de oorlog heeft laten zien. Vooral de indoctrine van de Japanners, die een soort van gehersenspoeld worden door hun officieren, is erg interessant om te zien. Het is nogal lastig om voor te stellen wat de Japanners allemaal doen voor hun vaderland, maar deze erecode wordt mooi duidelijk gemaakt door Clint Eastwood. Er zijn zelfs bepaalde momenten in de film die me echt ontroeren, want deze film rust helemaal niet op zijn actie momenten.
Letters From Iwo Jima zijn sterkste momenten zijn de gesprekken tussen de soldaten, waar de kijker bewust wordt van de motivatie van zijn acties.
Al met al een hele goede oorlogsfilm die het niet moet hebben van zijn pief paf poef momenten, maar erg ontroerend en de oorlog achter de soldaten goed weergeeft.

@Parvus: als jij vind dat de Japanners als hersenloos worden afgebeeld, moet je nog eens goed kijken. Deze film probeert dat beeld, dat in al die andere oorlogsfilms en series als The Pacific, wordt neergezet juist te ontkrachten. Na het zien van deze film kan ik me veel beter voorstellen waarom de Japanners vochten tot hun dood.

Ik viel in slaap maar die verschikkelijke ontploffingen maakten me steeds wakker! Ik heb steeds meer en meer problemen met de films van Clint Eastwood. Ik vind ze te suikerig. Ik heb steeds de indruk dat Clint vooral wil dat we zijn karakters sympathiek vinden. Hij spendeert er te veel aandacht aan en na een tijdje werkt dat op de heupen.

Geweldige film, zal dringend Flags of our Fathers eens moeten zien!

Japanners worden in vele - lees: Amerikaanse - oorlogsfilms als brute woestelingen afgeschilderd. Daar valt wat voor te zeggen: Nanking, unit 731 en de jappenkampen zijn beruchte voorbeelden die het bovenstaande onderstrepen. Men moet echter niet vergeten dat Japanners ook mensen zijn. Zoals een Amerikaans personage in de recente oorlogsserie The Pacific zegt: "God created Japs too, right?" En dat wordt in Letters from Iwo Jima goed naar voren gebracht. De film kent talloze personages die zich wel laten leiden door hun militaristische ideologie met alle rampzalige gevolgen van dien. Los daarvan is Letters een sterke film die op alle vlakken hoog scoort. Misschien iets aan de lange kant, maar verder een interessante film die een zijde belicht die we nog maar zelden gezien hebben.

Voor mij was deze film een prent die tot de nok toe gevuld was met kleine, geforceerde drama'tjes die het geheel het karakter van een mega-drama moesten geven. Dat werkte niet. Het werkte me op de zenuwen, al die 'dilemmatjes' van de rolspelers die zo fraai mogelijk in beeld moesten worden gebracht. Het gaf me de indruk dat Eastwood enorm zijn best deed om 'de boel ook eens door spleetogen heen te bekijken', begrip te kweken voor de Japanners en zelfs wat sympathie. Geen probleem met 'de boel van de andere kant bekijken' als het maar een beetje gedoceerd gebeurt. Nu was het voor mij meer een soort standaard-gevoelige oorlogsfilm waarin voor de andere kant werd gekozen en de karakteristieken van die andere kant werden beschouwd. Niet verkeerd, maar wel als dit op zo'n over the-top manier gebeurt. Jammer, want het gegeven van het verhaal was interessant. De film kon ook flink korter. Snijd er een paar van die persoonlijke drama's uit, werk de resterende beter uit en besteed minder aandacht aan het vele schieten en ontploffen. Dat zou de film ten goede zijn gekomen, denk ik.

Best redeljike oorlogsfilm die zowel gefilmd wordt vanaf de Amerikaanse kant, als die van de Japanners. De bunker komt steeds dichterbij, je ziet dat ze in het nauw worden gedreven die spleetogen. Toch wel een beetje jammer, je kunt al voorspellen hoe dit gaat aflopen, al zo'n halfuur voor het einde. De actie is goed, emoties die worden toegevoegd ook prima. Al was het soms wat traag, in de 140 minuten, toch gaan de duimen omhoog voor Eastwood. Good job.

- 3,5 -

Goede oorlogsfilm die het verhaal van een totaal andere kant verteld. Het is ook een totaal andere film als Flags of Our Fathers. Normaal gesproken worden Japanners in Amerikaanse oorlogsfilm als brute woesteling afgebeeld. Maar deze film laat zien dat ook hun mensen zijn. Wat me opviel is dat de japanners de oorlog in gingen met het idee dat ze zoiezo zouden sterven. Zie je ook als de hele groep zelfmoord pleegd nadat ze 'verslagen' waren. Voor hun is dat de enige manier om eervol te sterven. Opgeroepen worden voor de oorlog staat dus bijna gelijk aan sterven. Ze gingen met een hele andere instelling de oorlog in. Ze vochten hard voor hun keizer, die als een soort god wordt afgeschildert. Zeer interessante film die de oorlog vanuit de andere kant laat zien.

Een mooie film, nu eens beschreven van de andere kant dan de amerikanen.
Ook hier blijkt dat ze de zelfde gevoelens en problemen met de oorlog hebben als de amerikanen.

TOP

Kan me toch niet geheel aan de indruk onttrekken dat het Amerikaanse stempel toch wel erg doordrukt in Letters from Iwo Jima. Bekeken vanuit het Japanse kamp, maar ook daar lag een Westers brilletje klaar. Met name het karakter van Kuribayashi is nogal gevormd door zijn Amerikaanse jaren. Misschien in het echt ook wel, dat kan natuurlijk, daarvoor ken ik de materie rondom deze generaal niet goed genoeg.

Verder weinig verheffend, zeker qua intensiteit viel het wat tegen. Geen slechte film van ome Clint en het gegeven is allicht prijzenswaardig, maar de film zelf vond ik maar zo-zo.

2,5*.

Uitstekende film en dat terwijl ik Flags of our Fathers nog niet heb gezien. Op Blu Ray krijg je zeer veel extra's te zien met name de historie. Dat was best moeilijk want weinigen hebben de strijd overleefd. Er is gekozen voor echt sprekende Japanners dus geen Amerikaanse Japanners. Dialogen zijn goed en interessant. Ook de menselijke kant wordt goed belicht. Vond niet dat er een Westers tintje in de film zat, de Generaal had alleen een tijdje in Amerika gewoond en was olympisch sporter. Maar dat kan. Brieven zijn ook gevonden, slechts enkele personages zijn toegevoegd. De film is zelfs nog helemaal gecontroleerd op de Japanse taal. Op sommige momenten deed de film me een beetje denken aan Der Untergang maar dan vanuit Duits perspectief. Al met al een prima film die zeker niet verveeld.

sterke oorlogsfilm, sterk drama beter dan flags maar goed vergelijken is niet echt handig, vond dit gewoon een sterke film maar geen meesterwerk

Goede film. Maar ik vond hem veel te langdradig. Hij kon toch veel beter. Verhaal was goed. de actie kon vele beter.

Ik vond het een prima film verteld vanuit het oogpunt van de Japanners. Jammer is wel dat deze door een amerikaan gemaakt is

Zoals der Untergang door Duitsers is gemaakt, zou eigenlijk deze film door de Japanse film makers gemaakt moeten worden. Maar dit is een kleinigheidje

Wat ik wel leuk vond is dat Fag of our fathers en Letters from Iwo Jima met elkaar verbonden waren. In Flag zag je een Amerikaanse soldaat verdwijnen in een grot en hij werd even later in dezelfde grot dood gevonden worden door zijn kameraden.

In Letters zie je dan weer die zelfde soldaat in die grot vermoord worden door de Japanners

Al met al een prima film.
Ik vond dit een betere film dan Flag met dat gezeik om die warbonds te kopen.
Het zal allemaal wel.

Erg matig.. Het enige positieve is dat de shots van de omgevingen en de gevechten er beter uit zien als in zijn tegenhanger Flags of our Fathers.. De rest is super langdradig, ook gebeurt er vrij weinig naar mijn idee. Het is erg saai en het verhaal is daardoor moeilijk te volgen, daarin vond ik de andere beter. Deze alleen gekeken op aanraden van een collega, maar is me erg tegengevallen. Komt misschien omdat je dit snel probeert te vergelijken met films als Saving Private Ryan, wat in het genre oorlog natuurlijk de beste zijn..

Clint Eastwood is bij mij persoonlijk hard op weg om een imago op te bouwen van wat Onderhond al mooi verwoorden.



Erg fijn om deze quote te vinden want dit gevoel heb ik eigenlijk bij alle films van Clint die ik tot nu toe gezien heb. Daar doet helaas letters From Iwo Jima niks voor onder, ondanks de prachtige cover blijft deze film een érg ingekakt zooitje wat nooit van de grond af komt. De oorzaak is vrij simpel en dat is dat de hele film een gruwelijk laag tempo hanteerd en dat de karakters iedere vorm van inspiratie mist, helpt zéker niet mee. Het verrast me overigens wel dat Clint geen Amerikaanse schrijver voor deze film heeft ingehuurt, (Wel Amerikaanse achtergrond) want deze film ademt meer Amerikaanse lucht dan Japanse. Ik moet wel een kantekening plaatsen dat ik niet vanuit mijn slaapkamer kan oordelen over de karakters van de Japanners in de 2de oorlog,maar het helpt natuurlijk niet in het voordeel dat een Amerikaan een film gáát regiseren over een oorlog tegen Amerika in de 2de wereldoorlog. ik zou zeggen laat een Japanner films als deze over hun geschiedenis/cultuur regiseren want zij weten het beste hoe de cultuur van de Japanners in elkaar steekt ( Klein voorbeeldje Untergang)


Gelukkig is er op gebied van cinematografie wel genoeg te ontdekken dankzij de sterke gebruik van kleuren-filters wordt er in de film genoeg sfeer gecreëerd om het allemaal toch nog wat dragelijk te maken, want als je je opmaakt voor grootschalige oorlog scéne's kom je er bedrogen uit, want deze film richt zich meer op de karakter ontwikkelingen wat de soldaten doormaken in zo'n oorlog. Vooral het moraal. : 'Soldaten zijn net zo goed mensen noch komen ze uit Amerika of Japan' stéékt er pijnlijk boven-uit.

Clint heeft me wéér niet kunnen overtuigen als regiseur

In welke vorm is deze film dan pro Amerika?

Uitstekende oorlogsfilm die samen met Flags Of Our Fathers een tweeluik vormt over de slag op Iwo Jima, deze keer vanuit het perspectief van de Japanse soldaten. Van een echt verhaal is geen sprake, maar meer een redelijk indringend verslag van de gebeurtenissen op het eiland. De opbouw is een stuk duidelijker dan in Flags of Our Fathers, en ook interessant om de verschillende mentaliteit te zien tussen de Amerikaanse en Japanse soldaten. Traag, maar wel mooi. En dat er in de originele taal wordt gesproken is ook zeker een pluspunt.