Tôkyô Monogatari (1953)

Jammer dat ik de film nog niet gezien heb, dan kon ik een nuttig(er) weder commentaar plaatsen. Wel kan ik zeggen dat ik hoogstwaarschijnlijk een totaal andere visie heb op deze film.

Voor mij zijn Ozu's films toch vooral sfeerschetsen van het kleine des levens. Erg mooi in cameraplaatsing, beschouwend van karakter. Maargoed, wanneer men hier een aflevering van The Bold & The Beautiful in wil zien, treed er toch wel zo'n smaak verschil op, dat een nuttige conversatie haast onmogelijk lijkt.

@Djelle: Het gaat om onderhuidse emoties. Onder de geplamuurde glimlach zit een inerlijke wereld van onrust, verlangen, teleurstelling etc. Deze Japanners zijn niet zo scheutig met het tonen van hun ware emoties dus drijft dat slechts af en toe naar de oppervlakte via een klein zuchtje, een blik e.d. Dat zij niet zeggen: "ik ben ontzettend teleurgesteld nu" om duidelijk te maken dat zij ontzettend teleurgesteld zijn heet subtiliteit.

Gisteren 45 minuten van deze film gekeken. Toen ben ik maar overgestapt op wat anders. Ik ben nog wel van plan hem uit te kijken, maar het beviel me totaal niet. Het in de camera kijken, zoals al eerder genoemd, vond ik ronduit lachwekkend. Die onderhuidse emoties zitten denk ik wat te diep. Het enige wat ik zie en hoor zijn simpele gezichtsuitdrukkingen en totaal oninteressant gebazel over van alles en nog wat. Ik verwacht geen actie of iets dergelijks, maar dit is was wel zo ontzettend saai..

Ik hoop maar dat de rest beter is, of dat ik er anders naar ga kijken.

Heerlijke film, ik moest in het begin even wennen aan de manier van acteren, maar na korte tijd kon ik dat al waarderen. De korte conversaties waren soms erg grappig. Dat de vader weinig emotie toont kon ik niet zo goed begrijpen, maar hij zal wel zijn redenen hebben. Er zaten tussendoor ook mooie shots tussen, zoals als het oude echtpaar langs de kust loopt. Het acteerwerk was erg subtiel en rustig, maar dat werkte goed. Ik kan het begrijpen als mensen deze film langdradig of er teveel onzinpraatjes in vinden zitten, maar ik vond het een erg mooie film.

4,5 sterren.

Na 'Good Morning' mijn tweede Ozu.

Een erg trage, maar wel mooie film. Voor de geduldige mensen onder ons, dus! Zelf had ik in het begin wel wat moeite om te achterhalen wie nou wie was en wat de precieze familiebanden nou onderling waren!

Ozu's kracht ligt in het gewone. Als je van neorealisme houdt, dan kom je volgens mij bij zijn films wel aan je trekken.

Ik snap overigens niet dat mensen Ozu (willen) vergelijken met Kurosawa?? Dat is nu echt appels met operen vergelijken; de enige overeenkomst tussen de twee is dat beiden Japans zijn!

Het is hetzelfde als pakweg Vittorio de Sica vergelijken met Sergio Leone!

Mooie, ontroerende film, die het moet hebben van haar gevoeligheid en subtiele toon. Geslaagd. Eens wat anders dan Ozu's tijdgenoot Kurosawa, maar zeker niet minder.

Oef oef, die Ozu is geen gemakkelijke regisseur. Films over (al dan niet gefrustreerde) familierelaties kunnen me altijd wel bekoren, maar hier wordt wel het uiterste gevraagd van de filmkijker qua traagheid. Wat er nou gebeurd is, kan ik nu niet echt goed navertellen. Het enige wat ik heb onthouden is het 'gejaah' van die opa.

Lekker traag tempo, maar nooit langdradig of vervelend. Het steriele, maniëristische acteren werkt bijna hypnotiserend en maakt dat de emoties bij de kijker des te schrijnender overkomen. Erg mooie film.

Enige paralellen met Ikiru zijn toch wel te ontdekken; dezelfde traagheid, onderhuidse emoties, verdraaide familiebanden en natuurlijk gedoe rond een sterfbed.

Okay, fair enough, zou kunnen (ik heb Ikiru niet gezien). Maar de gehele oeuvres van beide regisseurs lopen toch behoorlijk uiteen!

Mee eens.

En dan klopt jou vergelijking toch ook wel want Clint Eastwood heeft al eens onder de regie van de Sica gestaan

Het eerste uur was amper door te komen. Ellenlange gesprekken over koetjes en kalfjes in een tergent laag tempo. Maar gaandeweg werden de onderlinge relaties in de familie steeds duidelijker en interessanter. Sterk punt van de film is dat de thema's over alledaagse zaken gaan en het nergens écht de diepte in gaat. Hierdoor komen de personages en emoties realistisch over en liet het einde me niet ongeroerd. 3.5*

Hoewel de 35MM Copie aan de wensen overliet. Krassen, krassen en nog eens krassen. Slecht geluid en veel ruis! Keek ik er nu dwars doorheen. Wat een prachtig ontroerende kijk op een (normale) familie. Gedateerd? Nergens!

Deze film kreeg afgelopen jaar drie prachtige eerbetonen. 35 Rhums, Tokyo Sonato en Still Walking. Aanraders!

Yasujiro Ozu is filmmaker die mij waarschijnlijk wel ligt. Dat komt mede door de kalme vooral rustige aanpak. Mensen kun het traag noemen. Maar ik noem het eerder respect voor het onderwerp. In deze film: de familie.

....en Kirschblüten - Hanami

Nog niet gezien maar die staat op het lijstje om gezien te worden.

Gisteren gezien en genoten van deze met weemoed overgoten klassieker. Opvallend dat het thema van de film nog steeds actueel is. Het zou ook vandaag kunnen gebeuren. Ook de editing was van hoog niveau, mooi tempo en vaak snelle tijdsprongen.
Deze film komt uit 1953 maar doet geen moment verouderd aan.

Prachtig drama, subtiel opgebouwd, tijdloos en erg aangrijpend. Traag? Absoluut niet, maar je moet wel weten hoe je ernaar moet kijken. Elk moment opletten: de kleinste handelingen en dialoogjes zijn essentieel, maar wel op een heel subtiele manier. Soms stiekem ook heel erg geestig.
Kijken naar gewone, echte mensen - het verveelt mij nooit.

Van Tôkyô Monogatari was ik niet zo gecharmeerd en dat heeft vooral te maken met het acteerwerk. Ik ben me er volledig van bewust dat men in Azie de emoties minder toont en ze zelfs vooral onderdrukt maar dat zorgt er niet voor dat ik gevoelsmatig mee kan gaan in dat constante gegrijns. De blikken voelen namelijk voor mij als totaal A-synchroon en er ontstaat een drama waar ik vrij weinig mee kan. De plaatjes zijn mooi maar ze blijven wel heel lang staan. Nee, niet echt mijn type film.

Wat mij betreft zijn die ingetogen gevoelsexplosies tig keer subtieler dan emotionele uitbarstingen of zichtbare emoties. En ze kunnen zelfs malen aandoenlijker overkomen. De onderliggende emotie verkies ik in dit geval boven de getoonde emotie.

Een behoorlijk trage Japanse film uit de jaren vijftig, waar deze keer eens geen Samoerais in voorkomen, die vrij weinig muziek bevat en die eigenlijk heel simpel rechttoe rechtaan is, zou ik dat leuk vinden? Het antwoord is volmondig JA! Dit is mijn eerste Ozu, maar het smaakt nu al zeker naar meer, want ondanks de lengte en de traagheid van de film heb ik er echt van genoten.

Het is voor mij echt zo’n typische film, waar ik aan het begin even aan moest wennen, door de setting, het vrolijke gepraat en nog wat andere zaken. Naarmate de film vordert werd ik als het ware steeds meer de film ingezogen. De personages komen dan steeds meer tot leven, krijgen de nodige diepgang mee en worden uiteindelijk echte mensen, waardoor de film voor mij steeds beter en beter werd. Ik had op een gegeven moment enorm veel respect voor de oude vader. Zo sympathiek en positief als hij telkens wist over te blijven komen tussen alle ellende door was bewonderenswaardig. Ik gunde hem dan als het ware ook zijn aangeschoten avondje met die oude vriend.

Ook de manier waarop ze in de film met elkaar omgingen was mooi om te zien. Vele zaken waren enorm teleurstellend voor iedereen en je kon soms duidelijk zien dat ze niet gelukkig waren, maar ze hielden het voor zich en blijven lachen en positief praten richting de anderen. Het hoogtepunt was voor mij het reeds genoemde gesprek tussen Kyoko en Noriko, waar ik letterlijk en figuurlijk ook even stil van werd. Een enorm indrukwekkende scène was dat, die in al zijn eenvoud duidelijk de kern en boodschap van deze film samenvat en naar voren brengt.

Ondanks dat de film behoorlijk oud is, is het geen tijd hebben wegens drukte eigenlijk van alle tijden en dus is de film hierin nog behoorlijk modern. Een erg mooie film dus, die in de toekomst misschien nog zou kunnen doorgroeien naar de maximumscore.

4,5*

Alhoewel Ozu's films wat repetitief lijken (thematiek, filmstijl en acteurs komen vaak overeen), is het telkens genieten. Ook dit was weer zo raak, welgemeend en totaal niet oppervlakkig (om nog even naar djelle te steken). Hier worden dingen beschouwd die direct betrekking lijken te hebben op mijn persoonsleven en/maar toch hun 'abstracte' kracht blijven behouden. Fantastische, elegante cinema.

Na bijna drie jaar was ik er dan eindelijk klaar voor. Heb de film opnieuw een kans gegund, en wel meteen op blu-ray. Blijkbaar is het verstandig om eerst wat meer klassieke Japanse cinema achter de kiezen te hebben alvorens deze film te zien. Of mijn smaak is nogal veranderd. Want wat heb ik me hierop verkeken. Moet ook zeggen dat ik er met een positievere instelling voor ben gaan zitten...

Dit keer heb ik echt ontzettend kunnen genieten van deze Ozu. Natuurlijk, de film duurt meer dan twee uur en wat gebeurt er nu eigenlijk? Toch weet Tokyo Story niet vermoeiend te werken maar juist ontspannend. Ik kan me geen moment herinneren dat de camera beweegt, en hoewel de film zich nagenoeg alleen maar binnenshuis afspeelt zijn er genoeg mooie plaatjes te zien. De boodschap van de film is overduidelijk maar wordt mooi gebracht. Prachtig familiedrama dat nergens doorslaat met overdreven melodramatische scenes. De emoties blijven subtiel, of zijn er in het geval van sommigen nauwelijks. Ozu neemt overal flink de tijd voor en laat de camera in veel shots net even wat langer draaien. Dit pakt veelal erg goed uit. Ontroerende en rustgevende film.

4.0*

De kracht van deze film zit 'm in het laatste half uur - de dood van Tomi en de rouwverwerking - dat mij enorm raakte toen ik deze film voor de eerste keer zag. Doch nu ik deze film vanmorgen voor de 2e keer heb bekeken kan ik toch niet anders zeggen dat de aanloop daar naar toe nu niet bepaald boeiend is. Het interessants vond ik de beelden van Japan, van het vissersplaatsje en vooral het Tokyo anno 1953, dat de Japanners - zo lijkt het - toch weer in een rekordtijd hebben opgebouwd na de verwoestende bombardementen in de 2e Wereldoorlog. Het verhaal zelf deed mij dus niet meer zo veel. Misschien heb ik mij toen ik deze film voor de eerste keer zag te veel laten beïnvloeden door de zeer lovende recensie in het boek "1001 Films, de meest spraakmakende films aller tijden", waarin deze film van Ozu als een meesterwerk werd beschreven. Ik kan die mening helaas niet delen en deze film maakt voor mij vandaag na herziening daarom ook een flinke duikeling in waardering.

3,5* na herziening.