Hard Day's Night, A (1964)

The Beatles

Wereldberoemd, deze langbehaarde knakkers, en dat moest toch érgens vandaan komen. Uit nieuwsgierigheid heb ik daarom een paar jaar geleden papa's cd's maar eens beluisterd, en sindsdien ben ik Beatle in hart en nieren (niet in haren overigens). Hey Jude. Deze film, een samenkomen van 2 van de dingen die mij zielsgelukkig maken (Beatles+film) moest er een keer aan geloven. Vrijdagavond was het zover.

Nu is het natuurlijk altijd spannend hoe zoiets het doet. Ik verwachtte eigenlijk half een goedkoop pamflet om de mania te exploiteren, in plaats van kwalitatief vuurwerk, en misschien had ik wel gelijk. Feit is sowieso dat A Hard Day's Night in zijn tijd een stuk meer teweeg zal hebben gebracht dan hij nu doet. Waar het om draait zijn The Beatles, en meer eigenlijk niet. Zonder zijn 4 hoofdrolspelers was het een veel mindere film geweest, ook al was de muziek nog precies hetzelfde geweest.
Er is namelijk iets vreemds aan de hand bij deze film. Hij lijkt heel weinig te bieden te hebben, en toch blijft het een interessante kijkervaring. De móet wel komen doordat je de Fab Four ziet spelen, die oh zo geweldige en onbereikbare Beatles, niet? De humor is absurd, vaak niet eens grappig, de liedjes die worden gespeeld zijn niet eens live maar precies de studio-versies en zijn volledig functie-loos in het verhaal, en de plot stelt niks voor. Paul, Ringo, George en natuurlijk John acteren het geheel verder wel aardig, ook al lopen veel dialogen niet echt door een gebrekkige montage. Het is wel te zien dat deze kerels op elkaar ingespeeld zijn.

A Hard Day's Night is duidelijk meer vorm dan inhoud. Het zal ook wel die vorm zijn die zo interessant blijft. Het camerawerk van de film is namelijk werkelijk van-je-stoel-liftend zo mooi. Ik stond te kijken. Ruim 40 jaar oud, deze film! De muziek helpt ook wel. Studioversies of niet, gemakkelijk vermaak of niet: het blijven heerlijke songs, al ben ik groter fan van The Beatles na 1967. Hun beheersing van de instrumenten is tof om te zien, en de uitzinnige reacties van het publiek zijn, hoe overdreven en zichzelf herhalend ook, grappig. Wel viel het me op hoe weinig verwijzingen naar The Beatles erin zitten. Toegegeven, je moet wel zo stom als een varken zijn wil je niet weten dat deze 4 meesters de beruchte band zijn, maar áls je het niet zou weten kom je er pas aan het einde achter.

Maargoed. Het plot is niks, de humor slechts bij vlagen hilarisch maar in ieder geval uniek en daarom blijvend interessant, het uiterlijk van de film schitterend en voor iedere Beatle-fan krijgt de film sowieso meerwaarde. Vermakelijk, vreemd en boeiend inéén. Het bekijken ook nu nog waard.

Maar al met al had er meer uit een film met The Beatles gehaald kunnen worden.

3* (I'll pretend that I'm kissing the lips I am missing ...)

In die tijd was je voor de Beatles of The Rolling Stones. Na het zien (destijds) van deze film stond mijn besluit vast.......ik was voor de Stones. Neemt niet weg dat ik deze muziek wel iets beter kan waarderen dan vroeger. De film opzich is gewoon slap. 1½* voor de muziek.

Zeker weten van niet. The Beatles met Mozart vergelijken is hetzelfde als deze film "A Hard Day's Night" met "Amadeus" vergelijken, wat dus onzinnig is. Ik denk dat er over 200 jaar niemand meer van de Beatles gehoord heeft, maar terecht wel van de tijdloze muziek van Mozart en Bach.

Nogal flauwe film uit de tijd dat The Beatles nogal flauwe muziek maakten.