George Harrison: Living in the Material World (2011)

Als groot Beatlefan kan dit wel eens bijzonder interessant worden. Al hoop ik alleen dat het niet uitdraait op een Shine a Light die de stempel documentaire helemaal niet verdient.

Nu in de wereld draait door

Wie is de producent van deze film?

Zie imdb George Harrison: Living in the Material World (2011) - Company credits - imdb.com

ik zie dat de eerste helft van deze film wordt a.s. zaterdag, 12 september, uitgezonden op televisie, en dan wel op BBC2 om 22:45uur
Zo te zien de eerste 95 minuten?

De tweede deel gaan ze uitzenden op zondag, 13 september, om 22:00uur

BBC Two - Arena, George Harrison: Living in the Material World, Part 1 - bbc.co.uk


"Arena broadcasts the UK television premiere of Martin Scorsese's portrait of the late George Harrison. Scorsese traces Harrison's life from his beginnings in Liverpool to becoming a world-famous musician, philanthropist and filmmaker, weaving together interviews with George and his closest friends, photographs and archive footage including live performances - much of it previously unseen....."


BBC Two - Arena, George Harrison: Living in the Material World, Part 2 - bbc.co.uk

volgens de credits op de BBC:

Producer
Olivia Harrison
Producer
Nigel Sinclair
Producer
Martin Scorsese

Director
Martin Scorsese

Pff, die 208 minuten zitten erop. Vond The Beatles altijd al niet erg opwindend en George Harrison al helemaal niet, met al dat hara krisna gedoe. Nou, daar krijg je genoeg van te zien.

Het was geen slechte documentaire, maar voor mij véél te lang, met mensen die me totaal niet interesseerden. Kan me wel andere popstars voorstellen die wat boeiender zijn.

Waarom kijk je dan uberhaupt een docu over George harrison als de man je gen zak interesseert.
Typisch voorbeeld van interessant doen..

Martin Scorsese interesseert me wel en wat er een typisch voorbeeld van interessant doen aan is ontgaat mij. Misschien moet je voortaan je persoonlijke sneren eens voor je houden...

Geheel in de stijl van de eerdere Dylan-docu No Direction Home is er nu George Harrison: Living in the Material World, die ik in het weekend in twee delen op de BBC zag. Met een speelduur 208 minuten is de splitsing wel prettig, maar aan de andere kant moet gezegd worden dat het nergens moeilijk werd om de aandacht erbij te houden en ging de tijd snel voorbij.

Deze docu is wat meer all-over-the-place dan No Direction Home. Waar die eerdere film zich beperkte tot voornamelijk de eerste jaren van Dylans carrière wordt bij Harrison zijn hele leven vanaf de ontmoeting met Lennon en McCartney tot aan zijn door in beschouwing genomen en zelfs dan worden er nog aardig wat jaren overgeslagen. Er is duidelijk veel te vertellen, maar ik heb van enkele Harrisonfans begrepen dat ze nog meer wilden zien. Nou ben ik niet in het bijzonder een Harrisonfan, dus persoonlijk miste ik niets en vond ik de focus die Scorsese koos erg fijn. Scorsese heeft er duidelijk niet voor gekozen om er slechts een overzicht van het leven van de Beatle te maken, maar om de spirituele reis van Harrison in kaart te brengen. De meeste passages die gekozen worden hebben wel iets met spiritualiteit te maken, zeker zodra de Beatlejaren (waarbij de documentaire zich nog wat meer op de groep als geheel richt) voorbij zijn. Nou is dat niet zo moeilijk bij Harrison, die bekend staat om zijn betrokkenheid bij Hare Krishna, maar ook andere momenten die gekozen zijn draaien vaak om de drang om goed te zijn, om verbonden te zijn met andere mensen en het hogere en ook de drang om de geest te verruimen (ja, ook met drugs). Dit vind je overal terug, van het concert in Bangladesh, via Harrisons terugval in zwaar drugsgebruik, tot aan zijn vreemde relaties met verschillende vrouwen en het effect die een moordaanslag op Harrison had (een moment dat tot in gruwelijk levendige details verteld wordt door Harrisons vrouw).

Gelukkig zorgt deze lijn er niet voor dat Harrison zelf als een heilige overkomt. Sterker nog, zijn soms niet al te zuivere behandeling van vrouwen komt eruit voort, evenals zijn drugsverslaving. Toch heb ik links en rechts wat kritiek gelezen dat de film misschien toch iets te positief was over Harrison als mens. Wellicht, maar zijn slechte kanten waren toch ook wel duidelijk, maar een werkelijk slecht mens was hij ook zeker niet. Meer dan in de Dylandocumentaire slaagt Scorsese er in Living in the Material World in om een menselijk portret te scheppen, alsof je Harrison langzaam maar zeker echt leert kennen. Dat ligt natuurlijk ook aan het onderwerp. Dylan lijkt graag niet begrepen te willen worden, terwijl Harrison juist een archief bewaard heeft met alles over hemzelf erin. Dat maakt voor mij juist Dylan tot een interessanter figuur, maar daar leende de vorm van Dont Look Back zich misschien beter voor. Als Scorsese-docu wint die van Harrison het. Je gaat hier meer met iemand mee op reis. En het mag ook gezegd worden: Scorsese weet als geen ander hoe hij muziek moet gebruiken om de beelden te ondersteunen. Het moment waarop bijvoorbeeld Something ingezet wordt is prachtig.
3,5*

Ook ik was blij dat die 208 minuten erop zaten en zo te lezen ben ik (wel degelijk)
de eerste Harrison fan! Net als bij Harry Nilsson veul te veul (spiritueel haha) geouwehoer
en veel te weinig muziek. Zijn eerste Beatle nummers komen uitgebreid aan de orde,
maar na All Things must pass bleef het bij fragmentjes van zijn (verdere) solocarrière...
Wel uitgebreid aandacht voor de Wilburys en de moordaanslag...
inderdaad levendig gedetailleerd verteld door zijn, overigens zwaar irritante, vrouw.

Maar dat is toch logisch? Het is immers een docu over hem, en ook dat was dus GH..

Vind het niet heel erg storend moet ik zeggen. Erg interessante docu.

Enige wat me irriteert is hoe men (niet) is omgegaan met het uitfaden van muziek en of geluiden... stiltes ineens, zomaar een lied of geluid afgekapt naar een stilte.

verder een heel boeiende docu!

Helemaal mee eens, zo'n vrouw verteld me toch wel het e.e.a. over GH ook. En het feit dat die "moordaanslag" het opwindendste feit uit zijn leven was. Verder verzamelde hij allemaal mensen rond zich heen die net zo slaapverwekkend waren als hij zelf was. Zijn drugsverslaving, die misschien nog voor wat smullen had kunnen zorgen, werd maar maar heel zijdelings aangehaald. Helemaal geïndoctrineerd door zijn Indiase zweverige vriendjes hield hij zich alleen maar bezig hoe hij bewust dit aardse tranendal kon verlaten. Dat verhield hem er niet van lekker coke te snuiven en vreemd te gaan, maar van die leuke kant hoor je geen mens ( of heel summier ).

Het is allemaal aardig in beeld gebracht, maar leuk of interessant was het allemaal niet.

Toch wel, want daar heeft Ringo het over in het 1e deel van de docu.



Top dat je je dan wel openstelt om dit te bekijken, maar ok onbegrijpelijk. Als het je totaal niet boeit, en het zelfs niet opwindend noemt, waarom neem je dan überhaupt de moeite om er 208 minuten uit je leven aan te besteden? Bewonderenswaardig te noemen...

Je kan moeilijk van te voren weten wat je voorgeschoteld gaat krijgen, daarbij is Martin Scorsese niet de eerste de beste en ben ik nieuwsgierig naar alles wat die man maakt. Ik geef de documentaire een onvoldoende nadat ik hem heb bekeken, je kunt je moeilijk een beeld vormen voor je de documentaire hebt gezien niet waar. Een 2,5 is geen echt afkraken, de documentaire is vakkundig in elkaar gezet. Voor fans is het misschien allemaal wel te pruimen ook, dat oninteressante leven van GH. Dat verklaart ook de rare persoonlijk getinte commentaren op mijn mening, kom alsjeblieft niet aan mijn held. Ik heb wel slechtere films gezien, die ik een minder cijfer cijfer gaf, in tegenstelling tot jou weet ik niet van te voren wat me te precies te wachten staat. En soms wordt je blij verrast, soms ook niet.

Ringo heeft het inderdaad zijdelings over zijn drugsgebruik, maar daar blijft het dan ook bij. GH zelf heb ik er niet over gehoord, die had het liever over zijn spirituele reisje, zijn hari-hari geneuzel tot in de details gefilmd en belicht. Daar wordt je bepaald niet blij van. Het is gewoon allemaal zó vervelend en saai en het duurt maar en duurt maar. En dan als toegift een zwaar gerestaureerde totaal oninteressante Amerikaanse tante die nog eens eeuwig door lijkt te neuzelen. Zijn vrouw, die twee zullen goed bij elkaar hebben gepast.

En ook over het feit dat ie niet trouw was, maar inderdaad heel erg diep gaan ze er niet op in, maar voor mij persoonlijk is dat ook niet echt heel erg boeiend.. en dat hari hari gedoe.. tja, dat was wel GH, dus past goed in de film.



Respect voor je openheid naar dingen in dat geval. Ik weet niet of ik ooit dezelfde moeite zou nemen om een Dylan docu (waar ik echt niks mee heb) uit te zitten voor 208 minuten.

Ik moet hem nog bekijken maar heb hem wel, de documentaire van Bob Dylan. Ook van Martin Scorsese, duurt 208 minuten. Zelf vind ik muzikaal gezien dat Bob Dylan een opmerkelijke wederopstanding heeft meegemaakt, zijn latere werk vind ik erg goed. Hij swingt op oudere leeftijd dat het een lieve lust is en behoort op dit moment echt tot mijn favoriete zangers. En dat zegt wat voor een verstokte fan van Lou Reed. Zijn eerste periode was dan misschien wel belangrijk, maar heeft mij ook nooit zo aangesproken en zijn geloofs-periode heb ik maar overgeslagen. Ga m maar snel eens bekijken.

Prachtige docu over Beatle George Harrison door meesterregisseur Martin Scorsese.
Een must have voor elke Beatle-fan !!