Irréversible (2002)

Deze film kun je beter niet kijken op een zonnige zaterdag? Of maakt het niks uit?

Dankjewel voor het snelle antwoord

Ongeacht de dag en het weertype zul je er na het kijken gegarandeerd niet vrolijker op worden.
Ben benieuwd wat je er van vond

Wat een topper. Het is inderdaad geen vrolijke film, maar wel een erg vermakelijke. Het eerste halfuur was wel even wennen met het beeld dat telkens rondjes draait. De film nodigt je in deze 30 min zeker uit om verder te kijken, en je wilt weten waarom Marcus zo boos is. Als je eenmal de oorzaak weet van de agressie, blijft de film nog steeds erg interessant, en krijg je de aardige en zachte kant te zien van Marcus. Het enige wat ik niet echt interessant vond was de metro-scene. Die was een beetje vermoeiend en duurde iets te lang, maar kwam wel erg authentiek over.

De film heeft een hele aparte sfeer. Mede door het aparte camera en kleuren gebruik heeft de film een interessante donkere sfeer.

De acteer prestaties waren ontzettend goed. Cassel was ongelooflijk goed. Vooral op de party was hij heel geloofwaardig als iemand die helemaal onder de drugs zit. Ook Belluci was erg goed. Ik heb veel respect voor haar door de bekende verkrachtings-scene. Lijkt mij niet makkelijk om zo'n zware scène uit te voeren. Maar ook in de rest van de film was zij erg goed.

Zeker een aanrader.
4.0*

Onzin, zo dacht ze er niet over. Er staan een aantal interviews op youtube waarin ze het over heeft. Kijk die maar

We hebben het hier wel over professionele acteurs. Dat een dergelijke scene moeilijk is om als toeschouwer aan te zien maakt het niet per se ook emotioneel zwaar om als acteur te spelen. De bewuste scene is uiteraard volledig gechoreografeerd, geoefend zonder camera erbij en tijdens het opnemen waarschijnlijk meerdere malen halverwege afgebroken en overnieuw geschoten. De acteurs hebben zich tijdens hun voorbereiding op een dergelijke scene heus wel verplaatst in de emotionele gemoedstoestand van hun rol. Dat een acteur op het moment van filmen zelf niet echt meer met de emotionele ervaring van haar rol als slachtoffer bezig maar eerder met het fysieke acteerwerk wat wij op het scherm te zien krijgen lijkt me niet minder dan logisch. Wat het in dit geval niet minder overtuigend over doet komen, gewoon vakwerk dus.

Berichten verplaatst naar Gaspar Noé

De tijd zal ooit zelfs jouw gedachten hierover gaan vernietigen, berust je daar maar in

Onzin.

Inderdaad dat is pas in december ergens, we hebben nog even de tijd..

Herzien. Nog steeds een goede film, hoewel ik nu niet meer begrijp dat hij (meteen) in mijn top 10 terechtkwam. Het is niet echt een van mijn favorieten, ik kijk hem ook niet vaker ofzo.

Ik vind de vorm waarin de film gegoten is nog steeds geweldig, en ook het acteerwerk is lovenswaardig, alleen de kijkervaring (en dan zeker de eerste helft) is niet echt heel leuk (hoewel dat het verkeerde woord is), laat staan een tweede keer, als de verrassing eraf is.

Twijfel of ik hem ook met een halve punt zal verlagen. Ik vind het een goede en speciale film, maar een echt warm plekje in mijn hart heeft hij toch niet kunnen veroveren, is mijn conclusie na een jaar en na herkijk.

4 - 4,5*

Het eerste deel van de film is bijzonder indrukwekkend. De eerste scene is visueel heel interessant en bijzonder rauw. Tot aan de verkrachting scene vond ik het echt heel sterk en was ik benieuwd hoe de film zich verder ging ontwikkelen.
Helaas, vanaf dat moment kakte de film enorm in en werd er een poging gedaan om de karakters beter zich te laten ontwikkelen, maar dat vond ik niet nodig. Zeker niet omdat ze niets meer ondernamen. Het kabbelde een beetje voort met her en der een hele makkelijke verwijzing naar de dingen die (chronologisch gezien) nog moesten gebeuren. Dit vond ik wel heel makkelijk en voegde ook niets toe. Het verhaal was al halverwege de film verteld.
Jammer, want de rauwe beelden en het camerawerk in combinatie met geluid zorgde voor een hele sterke, ongemakkelijke en beklemmende opening die gaandeweg steeds minder werd. 3 sterren.

Ik zette deze op met een aantal vrienden en ik moest hem na 10 minuten onder dwang af zetten. Eén iemand ging bijna over zijn nek en de rest voelde zich opeens zo depressief dat we we ervan af zagen. Gelukkig had ik hem eerder al eens bekeken want het blijft een supergoede film.

Het heeft ze in iedere geval niet ongeroerd gelaten

Hij was wel dood hoor.

Het sterke van deze film is juist het schrijnend contrast tussen het eind en het begin, dus om dat nou 'flauwtjes' te noemen geeft eerder aan dat je het niet als één geheel hebt ervaren. Dat het niet chronologisch wordt verteld is de kracht van het idee omdat je in dit geval als kijker weet wat hun te wachten te staat terwijl je op pijnlijke wijze ziet dat ze als maar gelukkiger worden. Uiteraard was het minder sterk geweest wanneer het wel chronologisch was maar daarom heeft Noé juist hiervoor ook gekozen.

Schrijf gewoon geen recensie als je er niks van begrepen hebt.