The Haunting (1963)

Ik zie niet in waarom dat idioot zou zijn. Gewoon een voice-over.

O jee, dan zou ik maar niet aan film-noir beginnen.



Maar dat gebeurt hier toch niet? Een voice over gebruikt men meestal om de innerlijke belevingswereld van een personage toonbaar te maken. Het is geen 'verbale toelichting' op een gebeuren, maar het geeft juist inzicht in de ervaring van het gebeuren door het personage. Bovendien is Wise in The Haunting zeer audiovisueel ingesteld; geluiden, schaduwen, het gebruik van een groothoeklens etc, dat zorgt voor spanning en (licht) surrealisme.

Dubbel fantasie zelfs! We kunnen ons inleven in Eleanor's ervaring en er nog een eigen ervaring op nahouden ook.



Voor mij niet. Eerste keer dat ik de film zag was op mijn donkere kamertje, een getapete BBC uitzending op een klein rot-tv'tje met het geluid hard aan. Een spannende ervaring, voorspelbaar of niet! Audio-visueel erg strak.

The Haunting is een film uit 1963, en dat merk je. De film is op geen enkel moment écht spannend, zelfs niet als je alle moeite doet om erin op te gaan. Op zich erg spijtig, maar buiten dit toch wel grote minpunt is de film quasi perfect.
Camerawerk en belichting zijn van zo'n hoog niveau dat moderne regisseurs er nog wat kunnen van leren. Samen met een zenuwslopende soundtrack en een betoverend decor dragen ze bij tot een sfeervolle filmervaring.
Het plot is misschien niet bijster origineel, maar eens te meer gefundeerd en goed uitgewerkt. De diepgang van de verschillende personages draagt hier zeker toe bij.
Deze film is voor mij niet meteen een griezelfilm, maar eerder een aangename kennismaking met typische jaren '60 spookhuis-horror.

Een mooie stijlvolle haunted house-film. Het genre ligt me niet echt, maar ik moet zeggen dat dit allicht wel de beste film is die ik tot nu toe in het genre ben tegengekomen.

De film zit barstensvol stijlvolle shots en op bepaalde momenten wordt de film zelfs een beetje akelig (zonder echt akelig zijn: de beste scène was de scène waarbij Elenoar dacht dat iemand haar hand vastgreep). De acteurs kwijten zich goed van hun job, het temp ligt hoog en de interne reflecties van het hoofdpersonage zorgen vooral naar het einde van de film toe voor een gesofisticeerde touch (al was het af en toe ergerlijk).
Een fijne griezelfilm uit de oude doos.

3,5*

Schitterende film! Ik ben grote fan van het verhaal.
De remake van deze prent vind ik net nog beter, vooral omdat ik het huis dat daar gebruikt wordt magnifiek vind.
Maar ook deze oude prent heeft veel charme

Vrij aardig spookhuis filmpje uit die tijd, de klassieke status ontging me alleen een beetje. Het begint allemaal wat traag en het duurt een tijdje eer het allemaal wat opgang komt, daarbij vond ik die Eleonor (Harris) vrij irritant spelen. Gelukkig wordt dit ruimschoots goed gemaakt door de constante onderhuidse spanning en het geweldige gebruik van geluid en camera technieken. Een mooi einde ook.

3 sterren

Robert Wise waar ken ik die naam toch van?!!!!

Ik heb pas nog mogen genieten van Hitchcock `s Rebecca en onbedoeld is die film ( die zich ook grotendeels afspeelt in een landhuis ) veel onheilspellender en dreigender dan deze matte, saaie bedoening.

Het begin mocht er echter nog best zijn. We krijgen een korte introductie over de historie van het landhuis en zijn voormalige bewoners, zo komen wij te weten waar het landhuis zijn befaamde reputatie nou aan te danken heeft. Daarbij vond ik het wel goed voor de sinistere sfeer, die de film zo graag wou oproepen, dat iedereen kwaad sprak over het huis en Jan en alleman sterk afraadde om een bezoek te komen brengen aan het huis.

Snel daarna loopt het geheel al in de soep. Ik vond het allereerst al geen goede keuze dat zoveel mensen ineens hun intrek, in het pand deden, ik was in de veronderstelling dat Eleonor de nacht alleen zou doorbrengen in het pand. De schrikeffecten in de hele film vond ik ook ver onder de maat: spiegeleffecten, hard gebonk op een deur, schaduwen, geen enge huishoudsters of ander personeel die rondspookten.

Ik kreeg gewoon nooit het idee dat er werkelijk een bepaalde dreiging vanuit het landhuis uitging en dat de personages die de film bevolken iets kon overkomen. Ik hoef echt niet te verschieten van de schrik bij een horrorfilm uit de jaren `60 maar een beetje meer spanning had de film best mogen genereren. De zwart - wit fotografie was bij momenten nog wel redelijk, zij het wat tè statisch, de regisseur leek maar wat graag een beroep te doen op telkens maar weer dat overzichtshot van het landhuis. Een 2*

En alsof de duvel ermee speelt, bleef de letter R van mijn toetsenbord net hangen en ik maar denken: waarom blijft de letter R zich maar ongevraagd vermenigvuldigen?!

Ben ik helemaal met je eens Akron777, ik had het ook niet verwacht van een regisseur die tussen West Side story en The sound of music "even" een horrorfilm aflevert (hoewel hij in de jaren 40 natuurlijk wel begonnen is als regisseur van griezelfilms bij RKO).

Ik ben persoonlijk eveneens erg gevoelig voor "creepy atmosphere": schok- of gruwelmomenten vind ik vaak minder effectief dan een alles doordesemende sfeer van doem en onheil, zoals bijvoorbeeld ook in een niet enge maar wel droomachtige film als, wel... wat voor avatar zie ik daar bij jou? En als ik even naar die film surf zie ik dat jij daar ook al een bericht heb achtergelaten... Interessante smaak heb je. Ken je The ghoul (1933) misschien ook?

En om nog even op The haunting terug te komen... zelf had ik het helemaal niet meer bij die opbollende deurpanelen.

Horrorfilms uit de oude doos kan ik vaak meer waarderen om hun sfeer en aankleding dan om de horror zelf. De beste ervan zijn vaak hoogstens lichtjes spannend, maar nooit echt griezelig. Toegegeven, de meeste moderne horrors vind ik eveneens niet eng en missen de vaak heerlijk gotische sfeer. Mijn favoriete genre is horror dan ook niet. Vandaar dat ik toch wel verrast werd door The Haunting, een film uit 1963 geregisseerd door nota bene Robert Wise die ik vooral kende van musicals. The Haunting wordt hier nog al eens dan een meer sfeervolle dan spannende film omschreven. Ik ga er helemaal in mee dat het een bijzonder sfeervolle film is, maar ik vond hem absoluut ook spannend. Intens zelfs, tegen het einde aan. Het belangrijkste is dat een gevoel van onvermijdelijke verdoemenis omtrent de hoofdpersoon opgebouwd wordt. Dat de film dit ook weet door te voeren tot een daadwerkelijk slechte afloop maakt het alleen maar sterker.

Het is eigenlijk op de eerste plaats een psychologische horrorfilm en ik heb al vaker gemerkt dat deze mij het beste liggen. Het huis zelf is een superieure versie van andere filmspookhuizen. De belichting, de camerastandpunten, de decors (met een extra vermelding voor de wenteltrap in de bibliotheek) en de niet te onderschatten geluidseffecten weten allemaal de indruk te wekken dat het huis echt leeft. Dit is een geweldige prestatie, maar slechts de helft van het totaalplaatje. De andere grote prestatie is namelijk dat de film dicht bij Eleanor blijft en haar psychologische ontwikkeling altijd in het oog houdt. Dat het huis in werkelijkheid niet vervloekt is en het gewoon Eleanors verbeelding is valt helaas niet waar te maken, daarvoor reageren de andere personages teveel op de bovennatuurlijke gebeurtenissen. Maar de zichtbare aftakeling van Eleanors psyche draagt net zoveel bij aan de spanning dan het huis zelf. In feite kun je ze nauwelijks loskoppelen.

Het levert gewoon een bijzonder intense, mysterieuze filmervaring op. Daarvoor vergeef ik het de film wel dat er soms wat suffe of oubollige stukken inzitten en dat Julie Harris soms wat te hard acteert. Zeker één van de betere horrorfilms dit.
4*

Uiteraard was dit slechts het begin. Direct na The Haunting zou Robert Wise een nog veel gruwelijkere film maken. Een die zo eng is dat ik hem niet nog eens zou durven opzetten.

het is een bla bla bla film.

Andermaal weet Robert Wise me niet te pakken met een horrorproductie. The Body Snatcher was wel aardig, maar biedt visueel te weinig, maar The Haunting vond ik eigenlijk nog zwakker. De spanning was er nauwelijks. Enkel de introductie en de laatste minuten waren de moeite waard. Daarin werd in ieder geval nog wat spanning gecreeërd. Wise haalt vooral zijn eigen film onderuit doordat de bezoekers van het spookhuis er komen met de wetenschap dat het pand kwaadaardig is. Wat precies moet dan nog duidelijk worden. Schrikmomenten zijn er niet. Er zijn scenes waarin wel ‘iets’ gebeurd, maar dat is enkel omdat iemand een pauk op de gang staat te bewerken. De rest wordt opgevuld met gesprekken over koetjes en kalfjes door de hoofdpersonen. Het huis ziet er prachtig uit en is absoluut een prachtig voor een spookhuisfilm, maar Robert Wise verzuimt het om er iets mee te doen.