La Grande Bouffe (1973)

Deze film zou de fameuze psycho-analyticus Freud kunnen duiden als het "ultieme voorbeeld van de orale fixatie", want het gaat maar door in De Grote Vreetpartij, tot de dood erop volgt, de gemiddelde decadente Romein uit de Oudheid lijkt er niets bij! Maar ik denk dat het toch vooral een metafoor is voor onze consumptiemaatschappij, indertijd shockerend en scandaleus, nu ligt dat toch even anders want heden ten dage zijn de videoclips op TMF en MTF heel wat shockerender en scandaleuzer. In ieder geval is het wel een intrigerende film maar op de duur toch vrij saai, langdradig en stuurloos. Voor mij is nog het meest shockerend om te zien dat Marcello Matroiani nu eens niet te bewonderen is met die zeer fraaie en sensuele Sophia Loren maar met een wat minder knappe doch zeer voluptueuze dame, een ironische variant op al dat andere vlees!

Eén van de meest rare films die ik ooit heb gezien. Best vermakelijk maar met z'n 130 minuten speelduur wel echt veel te lang!
Een uurtje minder had van mij gemogen en ik denk zelfs dat dat de film ten goede was gekomen.

Nu wordt het allemaal te langdradig en kijk je veel naar het zelfde.

Ook miste ik wel een toelichting over de beweegredenen van deze 4 personen om zichzelf dood te eten!

Evengoed toch leuk om een keer gezien te hebben!

Hier ben ik het niet mee eens, als we het over A Clockwork Orange hebben. In die film zit veel meer dan "gewoon wat zinloos geweld", er worden expliciet vragen gesteld over hoe men wil dat mensen zijn: allemaal voorbeeldige "robotten" zonder eigen wil of mensen die door hun denken en gevoelens soms transformeren tot beestachtige monsters? Ook worden zaken als de huichelachtige politiek (met al zijn akkoordjes en de marionetten die ze voor hun eigen machtsbehoud inschakelen zonder echt met hen in te zitten), de grenzen en het ambigue van autoriteit en dergelijke meer aangekaart. Zeker en vast dus veel meer inhoud dan jij laat uitschijnen wat mij betreft, en bovendien expliciet genoeg om de liefhebbers en critici niet te verwijten dat ze eigenhandig extra diepgang creëren om een oorspronkelijke "shockfilm" op te tillen naar de status van meesterwerk.
Bij La Grande Bouffe heb ik dan wel het gevoel dat de film gewoon eens flink tegen schenen wou schoppen en provoceerde puur om te provoceren, zonder dat er veel meer inzat. Zo houd je helaas een behoorlijk leeg omhulsel over.

Ik ben het eens met de kritiek die hier gespuid wordt, perfect samengebald in Stalker's post wat mij betreft. La Grande Bouffe heeft een interessant uitgangspunt en had een mooie aanklacht kunnen zijn in een kortfilmversie. Nu blijft het helaas teveel een lege doos. Sommige beelden zijn best mooi geschoten en de mannelijke hoofdrolspelers doen het prima, maar verhaaltechnisch is het bijzonder saai en de film roept nagenoeg geen vragen op en slaat er niet in emoties op te wekken. En dat is niet de bedoeling van een film; een geslaagde "kille" film die ergens heen wil bijvoorbeeld, weet de kijker op een manier toch te raken of vast te grijpen.
In het geval van La Grande Bouffe zit je naar het scherm te staren, af en toe geïnteresseerd dankzij een interessante, vaak wansmakelijke scène om daarna terug weer mee te gaan in de leegheid van de film. Na deze leegte aan te houden tot aan de eindmeet, dooft de film zonder veel bravoure uit. Geen diepgang, geen échte smerigheid die je als kijker met een wrang gevoel opzadelt (vergelijk dit bv. maar eens met Salo),...: als dit een mooie aanklacht is, dan heb ik wel betere voorbeelden. Leuk als historisch schandaalfilmpje voor Cannes, maar tegenwoordig niet interessant genoeg om het vermelden waard te zijn of aan te bevelen.


2,5*

eindelijk gezien gisteren.

Een erg intrigerende film. Zonder iets te weten over de precieze motieven word je door de heren meegesleept in een ongekend zuip, vreet en neuk festijn.
Komt her en der wel wat gedateerd over en vliegt ook af en toe wat houterig uit de bocht. Desondanks bleef ik moeiteloos ruim 2 uur geboeid.

Intressant idee om deze eens opnieuw te verfilmen? Met Bill Murray en benicio del toro in 2 van de hoofdrollen.


4*

Ultieme decadentie haast. Zelfmoord plegen door onbeschrijfelijk veel met zorg bereid eersteklas voedsel naar binnen te werken. Het is een fascinerend idee en het levert een interessante film op. Maar La Grande Bouffe is voor mij gevoel duidelijk een film die om het fascinerende en provocatieve gegeven erg beroemd is geworden. En veel minder om de film zelf. Bizar, onalledaags en interessant, maar ook tamelijk lang, wat gedateerd en erg drijvend op dat ene idee, zonder daar nou echt heel veel mee te doen.

3.0*