Dalkomhan Insaeng (2005)

Na I Saw the Devil te hebben gezien heb ik besloten om deze ook maar eens mee te pikken. Ik wilde hem al langer zien, maar dat Jee-woon Kim er achter zat was een extra motivatie om hem nu te bekijken. En ik ben niet teleurgesteld, wat een heerlijk hard filmpje is dit geworden!

A Bittersweet Life opent met een vermakelijke scene waarin we kennis maken met de gewelddadige Sun-woo. Een Koreaan met een kort lontje, maar met het hart op de juiste plaats. Wederom een sterk staaltje acteerwerk van Byung-hun Lee die in I Saw the Devil ook al de sterren van de hemel speelde. Wanneer hij het verliefde stelletje laat gaan belandt hij plots in de stront en zitten er tientallen gangsters achter hem aan.

Vervolgens zien we een aantal bikkelharde scenes waarin het bloed rijkelijk vloeit. Goed om te zien dat er eens een keer geen sprake is van genade, maar gewoon kappen met praten en orde op zaken stellen. Visueel is de film best donker, ideaal om de depressieve kuil waarin Sun-woo steeds verder wegzakt kracht bij te zetten.

Op het eerste gezicht gaat het om een standaard wraakverhaal, maar Jee-woon Kim geeft net dat beetje extra om er iets speciaals van te maken. Mooie emoties af en toe en een goede misdaadfilm waarbij de tijd voorbij vliegt.

Stijlvol misdaadverhaal zonder allerlei zijplotjes, wel zo prettig tussen de vaak onnodig complexe films in het genre. Het eerste uur gebeurt niet zo gek veel - was in het begin even bang dat het een vechtfilm zou worden - maar in het tweede deel komt het karakter goed los. En dat allemaal omdat Sun-Woo verzuimde zijn baas te bellen, lekker simpel.

De soundtrack is me goed bevallen, deed een beetje Europees-achtig aan, sowieso had de film wel iets weg van westerse gangsterfilms. Opvallend ook dat er hier en daar humor-elementen zijn. Niet dat ze mislukt zijn maar een vreemde eend in de bijt, vooral die twee lui in de auto waarmee hij een deal sluit. Die zelfrelativering is leuk en best origineel, maar het gaat ook wat ten koste van de rauwheid.

De 'filosofische' in- en outtro liggen trouwens niet lekker, beetje melodramatisch, iets dat me bij het einde van I Saw the Devil ook al opviel. En ik zie nu dat A Tale of Two Sisters van dezelfde regisseur is, erg mooie visuele stijl legt hij in z'n films.

Het lijkt wel of alle goede Koreaanse films te herkennen zijn aan hun geweldige soundtracks. Geniale film, met soms ook de nodige humor!

Zelfde mening als Ed. Toch keek ik deze film met plezier uit.

Een tof film en ik raad iedereen om toch hem te bekijken maar een ding snapte ik niet! Was hij verliefd op die meisje en toch niks met haar wou omdat hij loyaal was aan zijn baas?

Perfect beeldwerk en regie, perfect geacteerd en een prachtig verhaal.
Beste die ik ooit gezien heb.

ben erg benieuwd hoe deze film in HD eruit gaat zien, nu hopen dat er ook een UK versie uitkomt.

Zeer Realistisch

Een visueel verbluffende, schitterende, spetterende en koude wraakthriller, met dark noir elementen en zwarte humor, over een tragische verboden liefde, die de aanleiding vormt voor een bloedbad binnen een bende. Geweld, actie en emotie worden knap en stillistisch in balans gehouden in dit zeker niet originele verhaal, dat leidt naar een duizelingwekkende, niets ontziende en bloedige climax. Dat de gevechten er zo esthetisch uitzien lijkt een contradictie, maar bij Kim Jee-woon gaat het in eerste instantie om de vuist- en schop(trap)gevechten. Lee Byung-hun lijkt perfect in de rol van de aantrekkelijke, emotieloze en koele Sun-woo.
Opnieuw een geweldige Zuidkoreaanse film, al blijft mijn persoonlijke voorkeur uitgaan naar de onvolgbare 'Mou gaan dou' (Infernal Affairs) triologie.

Heerlijke gangster noir met een eenvoudig uitgangspunt, maar een bijzonder sfeer- en stijlvolle uitwerking. Dat gaat al meteen lekker met de elegante hoofdrol. Taaie vent, even koel als venijnig, niet al te spraakzaam en slechts op één grijns te betrappen. Het is gemakkelijk sympathiseren met Kim Sun-woo en uiteraard ook met zijn keuze. Hij neemt je op sleeptouw in een vrij lange, maar zorgvuldige opbouw afgewisseld met enkele uitspattingen van intens gefilmd geweld. Een voorbode voor wat volgt.

De muziek is niet altijd helemaal gelukkig gekozen en het dreigt zelfs even behoorlijk mis te gaan wanneer er twee al te dolle wapendealers opduiken, maar Kim Ji-woon rond dat segment toch weer op knetterende wijze af. Het is vaak een lust voor het oog (de regen, het vuur, het ijs, enz.) en richting finale gaat het stilaan naar epische proporties. De witte gang neigt naar een soort bloedballet en het hotel blijkt daar nog maar eens een schitterend decor dat garant staat voor een groots, kogelrijk slot.

Tijd voor herziening en opnieuw blijft het een score houden waarbij ik twijfel tussen 4.5* en 5*. Ik hou het op 4.5 omdat het einde net iets minder is. 't Is te zeggen, 'iets minder' is absoluut niet slecht. In tegendeel. Ik hou wel van wraakfilms en dit is er ééntje in het rijtje van 'gedeisde kerel laat niet met zeg sollen en gaat tot het bittere einde'. Prachtige muziek trouwens en mooi geschoten. De film deed me met momenten denken aan Drive.

De film doet me in elk geval benieuwen naar meer films van deze regisseur. En hopelijk kom ik nog meer van dit soort fims tegen tout court.