Survive Style 5+ (2004)

Na lange tijd herzien en dat was ook maar goed ook, want ik begon een beetje te twijfelen of de 4,5* die ik had uitgedeeld wel terecht was.

Die twijfel is nu gelukkig gesmoord, want het blijft een bizarre smeltkroes van vreemde personages en gebeurtenissen. Maar wat ik me niet meer kon herinneren is dat de film visueel zo sterk was. Ik noem in mijn vorige bericht wel al het huis van Asano, waarvan de ene kamer nog surreëler en, kleurrijker is dan de ander. Maar met name de montage en muziekkeuze is bijzonder sterk en doet denken aan de flitsende stijl van Guy Ritchie. Wat dat betreft is Vinnie Jones ook behoorlijk op z'n plek. Zijn entree in de film in het vliegtuig is dan ook spetterend met pompende muziek, waarbij mijn voet ook mee begint te tikken. Maar ook het Come Baby liedje en het inzoomen op het gezicht van de Ugly Guy na weer een homo-erotische toespeling werkt erg sterk.

Maar de grootste kracht blijft zitten in de hele reeks bizarre personages die voorbijtrekt. De vrouw van Asana (wat is Reika Hashimoto ongelooflijk mooi, wat jammer dat ze is zo weinig films heeft gespeeld), de Ugly Guy, de sarariman die zich een vogel waant, Vinnie Jones als huurmoordenaar en vooral zijn vertaler die alles op dezelfde toon vertaalt. Ik heb me er behoorlijk mee kunnen vermaken.

Ik mag haast hopen dat ik na zoveel jaar weer ga twijfelen, want dan wacht me denk ik wederom een leuke herziening. De 4,5* blijven dan ook rotsvast staan.

Deze film ben ik door de MM knockout competitie op het spoor gekomen, en de korte samenvatting van het plan klonk intrigerend genoeg. En Survive Style 5+ was inderdaad gemiddeld genomen wel een plezierige film. Erg kleurrijk, lekker tempo, en ook zeker belangrijk voor een komedie, het was bij sommige verhaallijnen amusant om naar te kijken. Nergens ook zodanig grappig dat ik ook echt in lachen uit moest barsten, maar een groot deel van de film heb ik zeker met een glimlach kunnen aanschouwen. Het is een wat maffe film waarin vijf verschillende (groepen van) personages rare belevenissen in hun leven ondergaan, in sommige gevallen met elkaar. Niet al die verhaallijnen waren even leuk; ik vond met name het moordslachtoffer dat maar niet dood wou gaan, en de huisvader die na een hypnose-ongeluk als vogel door het leven gaat een niveautje grappiger dan de rest. De moraal van het verhaal (of van de verhalen eigenlijk) waren niet zo subtiel, en bijvoorbeeld bij de meeste scenes met de inbrekers of die advertentievrouw zakte mijn interesseniveau wel danig - maar alsnog zeker een voldoende voor Survive Style 5+.

Gaaf weerzien. Combinatie van hoge production value en quirky Japanse humor tilt SS5+ naar een next level. Vooral Asano’s verhaallijn is fingerlicking cool, op de voet gevolgd door de vier andere lijntjes die nonchalant een geheel vormen. Doodzonde dat hij niet op bluray is verschenen!

Is deze enkel met EN ondertiteling verkrijgbaar?

Buiten het visuele vond ik dit maar niets.

Het ziet er allemaal erg kleurig uit, maar verder nodigt de film niet uit om hier van te genieten. Meermaals dezelfde grapjes doorheen de film, die overigens niet eens echt grappig blijken te zijn. En dat is jammer, want daar leunt de film grotendeels op. Mijn aandacht kon het in ieder geval niet vasthouden. Acteerwerk was dan wel weer sterk. Enige bekende voor mij was Asano, maar die lijkt toch alle rollen te kunnen spelen.

2*

Een buitenissige, maar qua design erg sterke film. Helaas worden de grappen tot op de draad uitgemolken, waardoor de film in de tweede helft geleidelijk aan stoom verliest. Het segment over de drie inbrekers is veruit het minste onderdeel van de film, dat over de man die zijn vrouw ontelbare malen begraaft het leukste.
Regisseur Gen Sekiguchi is een onbekende voor mij. Hij weet kostelijke vertolkingen te ontlokken aan Reika Hashimoto en Kyōko Koizumi.

Bijzonder. Een film met een hoekje af, dat is duidelijk. Maar wel best geestig en ik kon er wel wat mee. We volgen een aantal afzonderlijke personages en om de zoveel tijd word je naar een ander tafereel geprojecteerd. Allen zeer kleurrijk met erg felle kleuren in het decor.

Niet elk plot is even boeiend, maar ik genoot wel van de hypnotiseur en de familie die hij te grazen nam. Arme man... maar komisch is het wel.

Ook het plot met de vrouw die telkens terugkeert uit de doden is verfrissend. Visueel sterk en mooi vormgegeven. Geen reuzenfan, maar ik apprecieer dit soort humor wel. En dan heb ik het nog niet over Vinnie Jones gehad als huurmoordenaar. Leuk!

What is your function in life?

Weer een heerlijke maffe Japanse film. Een omnibus en dat maakt het nog leuker. En wat fijn dat het internet ook steeds groter en makkelijker wordt. Ook al moet je er wel eens advertenties voor incasseren.

De verhalen worden door elkaar verweven en vinden zelfs bindingen met elkaar.

We beginnen bij Tadanobu Asano, de man die we nog als Kakihara kennen uit Ichi the Killer. Hij speelt hier een huisman en heeft zojuist zijn vrouw vermoord en dood begraven. Maar dan zit ze bij thuiskomst gewoon aan de keukentafel. En blijft ze ook elke keer weer uit haar graf opstaan nadat de man steeds weer nieuwe en drastischere pogingen neemt. Het motief zal niet bekend gemaakt worden, en ondanks de vrouw overduidelijk superkrachten heeft is het zelfs voor de kijker nog in te vullen of dit ook echt superkrachten zijn.

Dan hebben we die zelfzuchtige goochelaar en zijn vriendin. Zijn vriendin wil van hem af en huurt een Engelse huurmoordenaar in. Deze wordt fantastisch neergezet door Vinnie Jones; samen met zijn tolk die eigenlijk helemaal geen Engels verstaat.

Maar dan hebben we ook dat gezin met een optimistische vader die het wel weer eens nodig vinden om een uitstapje te maken. Ze boeken voor een optreden van de bovenstaande goochelaar en vader wordt zelfs verkozen om op het podium te komen als vrijwilliger voor een goocheltruc. En juist... Ja... die had ik even niet zien aankomen. Het zal je maar overkomen. Eigenlijk zou je er niet om mogen lachen. En dan mogen bij thuiskomst ook nog drie inbrekers getuige zijn van deze bizarre nieuwe thuissituatie. En tegen het einde aan lijkt het steeds onwerkelijker te worden.

En ohja, die house-soundtrack is fantastisch. Zeker met die scene in het vliegtuig waarbij alle passagiers machinaal meedansen alsof ze in een clip van Kraftwerk of Technohead zitten.

Ja, dit was een smakelijke verrassing. Japanse films blijven!

4,5*