Kiraware Matsuko no Isshô (2006)

Nieuwe van de regisseur achter Kamikaze Girls. Trailers, officiële site en andere zooi u aangeboden door de heren van Twitch. Ziet er weer een fijn filmpje uit

Mooie film, met mooie kleuren.

Het had voor mij alleen wat beter kunnen zijn als al die dramatische liedjes er niet inzaten. Ook vond ik dat het einde wat te lang doorgerakeld werd. Verder was het een mooi en tragisch verhaal, maar de muziek en het einde weerhouden mij van de 4* dus 3.5* voor deze toch wel mooie film.

Tetsuya Nakashima laat zich echt helemaal gaan.

Kamikaze Girls lijkt wel een opwarmertje voor deze film. Niet dat alles even geweldig uitpakt. Memories of Matsuko is bij momenten een stuurloze ramp van een film waarbij Nakashima compleet de teugels kwijt lijkt, maar die vreemd genoeg wel de gehele speelduur op de baan blijft.

Als basis is dit eigenlijk een naargeestig drama. De herinneringen van Matsuko brengen een leven van ongeluk en drama aan het licht. De film zelf is bubblegum luchtigheid, verzuipt in frisse kleurtjes, hippe montage en gekke personages. Het mag een wonder heten dat het drama nog blijft werken.

De film duurt op zich wel te lang, maar klasse dat Nakashima echt van begin tot einde met de kleuren en belichting blijft spelen en draaien. Vaak verzanden die pogingen van regisseurs na een 45 minuten, waarna het drama overneemt.

Enkel geslaagde liedjes, maar ook enkele irritante liedjes. Het mag dan poppy qua concept zijn, het J-Pop gehalte lag toch te hoog.

Boeiende film dit. Een hoop is compleet mislukt, maar een nog grotere hoop is wonderwel geslaagd. Fijn experiment, hopelijk leert Nakashima iets subtieler om te gaan met sommige elementen zonder daardoor z'n frisheid en manisch poppy smaakje te verliezen.

4*

Leuk!

Wat zie ik zo'n filmpjes toch graag. Speels, visueel sterk, karaoke!
Beetje jammer was de speelduur en het dramagebeuren. Daarom was het drama nog niet slecht, maar dempt toch dat vrolijke sfeertje dat hier van af straalde.

Nakashima maakt mooie films, dat zeker. Hop naar Paco en zijn magische fotoalbum!

Leuke, vlotte film. En een peuke Miki Nakatani. Hoewel ik me niet ben gaan vervelen, had van mij de speelduur wel wat korter mogen zijn.



Inderdaad, de typisch Japanse sentimentaliteit hield véél te lang aan. Minnetje!

Maar verder vond ik de film de moeite waard.

130 minuten kunnen soms zo lang zijn, maar niet hier. Wat een heerlijke film! Erg apart als drama met soms een hilarische uitval. Kiraware Matsuko no Isshô is ook visueel erg leuk. En zelfs het zanggebeuren kon me niet storen (oké een beetje dan), bijzonder.

4*

Gisteravond gezien en eerste wat in me opkwam toen hij was afgelopen was 1 woord: wow..

Knettergek, grappig, veel kleurtjes en experimentjes zoals disney vogeltjes met als basis een tragisch verhaal. En verdomd het werkt ook nog...

Toen ik het woordje musical zag staan vreesde ik een Disney achtig iets waar ze om de haverklap gaan zingen, maar zelfs dat is mooi verwerkt in de film zodat het niet stoorde. Alle liedjes zijn of op de achtergrond of hebben daadwerkelijk een functie.

Dus nogmaals: Wow..

heel erg tof

Een uitstekende komedie met een ongelooflijke veelkleurigheid, sprookjesachtigheid en beweeglijkheid, waarbij de regisseur er in slaagt dat het verhaal nooit absurd of belachelijk wordt en het moralistische tintje bijna onzichtbaar aan de oppervlakte blijft. De musicalnummers zijn om door een ringetje te halen en de cast is uitstekend. Hier helaas onbekend maar aanbevolen.

Ik had hier best hoge verwachtingen van, maar heb er uiteindelijk een nogal dubbel gevoel aan overgehouden. Aan de ene kant is het visueel een mooie film waarin een hoop gebeurd, maar aan de andere kant een te lange zit en een aantal elementen die ik niet goed vond werken. Bovendien deed de film me af en toe aan het mierzoete ruk Amélie denken, brrr.

Memories of Matsuko is een enorm kleurrijke film. Vaak werkt het goed bij aan de sprookjesachtige sfeer, maar af en toe was er een lichte overkill waardoor het leek alsof Nakashima een klap met een zuurstok in mijn gezicht gaf. Teveel kitsch wederom kwam die Franse doos in me op. Het eerste uur is veel te zoet naar mijn smaak, maar kantelt daarna bijna volledig om naar drama. Plot klinkt zo leuk, maar veel te lachen viel er niet.

Natuurlijk zijn daar de gekke personages, maar dat zorgt hooguit voor een zuinig glimlachje. Elke keer als Matsuko een gekke bek trok wilde ik mijn drinkglas door de beeldbuis sodemieteren, wat was dat ongelofelijk slecht zeg! Een teleurstelling dus, zeker omdat het drama me ook niet echt wist te raken. Matsuko vind ik niet zo'n boeiend persoon en de vele dingen die ze heeft meegemaakt leken meer op losse scenes dan dat ze samen een geheel vormden.

En dan zijn er nog de liedjes, die gaan van vermakelijk tot afgrijselijk en tenenkrommend. Nietszeggend en mierzoet waardoor het glazuur meerdere malen van mijn tanden sprong. Nee, deze film maakt mijn verwachtingen niet waar en ik hoop dat Kamikaze Girls van een andere orde is. De film is kleurrijk en onderhoudend, maar ik had gehoopt op wat hilarische situaties en goede grappen. En oh ja, dood aan musicalliedjes.

Eigenlijk behoorlijk zeldzaam. Biografien zijn vaak rise and fall-verhaaltjes, waardoor het makkelijk mee te voelen is met de personages, maar Nakashima toont hier het leven van een vrouw, die nooit echt gelukkig is geweest, qua werk totaal van de baan raakt en van de ene slechte relatie naar de andere slechte relatie. Het is een wonder dat de film die hieruit ontstaat zo vol met leven, kleuren en ook emotie zit. Wellicht maakt dat het zelfs nog meer authentiek, dat Nakashima dit experiment is aangegaan.

Vind het zelf nog een stapje beter dan Kamikaze Girls, omdat het allemaal wat ambitieuzer is en beter afgerond. Wat mij betreft is de film ook niet te 'poppy' door de muziek; ook omdat de muziekdichtheid van de film nou ook weer niet op het niveau ligt van een echte musical. Erg leuke film, ben benieuwd naar wat Nakashima verder nog gemaakt heeft.

Voor het eerst (in de drie films die ik zag) dat vorm en stijl bij Nakahisma helemaal tot hun recht komen. Boeiend en meeslepend - een vergelijkbaar gevoel dat me bij een Japanse film voor het laatst overkwam bij Riri Shushu no Subete (2001)