I Bambini Ci Guardano (1944)

Dit wordt wel gezien als een van de eerste voorbeelden van neo-realisme.

Hoewel Zavatini al eerder meewerkte aan scripts voor DeSica was dit de eerste film waar hij de belangrijkste bijdrage aan leverde en daarmee was een heel bijzondere samenwerking geboren. Het was ook, samen met Visconti's Ossesione de eerste film die een neorealistisch karakter had. Beiden werden in 1942 gefilmd.

Onterecht onbekender dan veel andere Zavatini/DeSica-films (ik ben niet voor niets de eerste stemmer). Want ook dit is een erg mooie film. Bij vlagen iets klassieker (sentimenteler misschien) in zijn emotie, maar al boordevol prachtige scenes. Niet alleen grote, maar ook kleine details, zoals Pricó die zich bij een familielid steeds kleiner maakt tussen allerlei volwassenen. En knap vanuit het oogpunt van Pricó verfilmd.

En dan is er nog (alweer) een eindscene van DeSica die ik nooit meer zal vergeten.

4.0*

Mooie Nederlandse poster: link

Een prachtige Italian Neorealism. De Sica heeft weer een spektakel afgeleverd.

Applaus

Vond de eerste helft nogal mat. De tweede was lekker dik aangezet drama en dat overtuigde meer. Het deed me veel denken aan 'Anche Libero va Bene', die me overigens veel meer deed.

Een mooie aangename film en een mooie stukje neo-realisme. Helaas was ik er niet zo door geraakt omdat de personages mij niet konden overtuigen. Pas na een uur, vanaf het moment dat Pricò wegloopt, en de daaropvolgende 20 minuten laat De Sica pas zien waartoe hij in staat is. Om daarna weer in te zakken en te eindigen in een matige finale. Jammer. Emilio Cigoli heeft trouwens ook een rol in Sciuscià (ook van De Sica).

Nina's pruillipjes en gesnotter doen soms blijk geven van wel heel veel sentiment en hier had ik minder binding met de personages en sommige situaties dan in de andere De Sica's die ik voorheen zag. Maar toch raakte het onderliggende thema mij en zo'n eindscène kwam toch hard aan. Over het verliezen van onschuld en geborgenheid op zo'n jonge leeftijd. Schrijnend.

iemand deze al kunnen vinden? zou 16 oktober uitkomen in nederland maar zie hem nergens liggen

Eh,het is toch Pricò die steeds hulie-huilie doet,niet die teef van een moeder.Hoe dan ook,wisten jullie dat dit een neo-realistische film is?Trademark vroege De Sica en wat overmatig sentimenteel,maar het kijkt lekker weg.

De thematiek rond overspel was in IT anno 1943 natuurlijk wat pikant,maar Vittorio verzacht de pil voor de censor door de schuld van alle ellende voor 100% bij de moeder(wel een mooie vrouw,die Pola) te leggen die als een soort harteloos monster wordt voorgesteld,terwijl de vader een soort heilige is.En de minnaar?Die doet wat hij hoort te doen,zo lijkt het.Nogmaals:we hebben het hier over een Italiaanse film uit 1943 .

Wat de afwezigheid van de oorlog betreft:je ziet Prico en papa in een verduisterde trein reizen,terwijl op de achtergrond rookpluimen zijn te zien,dan wel wolken die er als rookpluimen uitzien.Verder is die narigheid afwezig,maar de personages hadden al genoeg aan hun hoofd.

Een hele dikke 4!

Wat een juweeltje deze film! Het camerawerk alleen al. Schrijnend verhaal over een klein jongetje dat verscheurd wordt door het egoïsme van volwassenen. Hoe ze deze film in 1943 hebben kunnen realiseren is mij een raadsel. Nergens een spoortje oorlog, maar een schijnwereld waarin mensen in mondaine badplaatsen hun vakantie vieren en in prachtige nieuwe flats wonen.

Aardige klassieker voor die tijd dat lekker wegkijkt.

Erg mooie film van De Sica. Ik houd wel van dat Italiaanse Neorealisme. De Sica is er behoorlijk goed in.

Het scheelt ook enorm dat er goed geacteerd. Pricó het jongetje steelt hier echt de show. Ik vond hem gelijk vanaf het begin erg aandoenlijk. Het hangt soms tegen het sentimentele aan, maar De Sica weet een paar keer goed die valkuil te omzeilen. Het verhaal is best meeslepend. We zien het vanuit de ogen van het kind en het is behoorlijk wat dat hij allemaal te verduren krijgt.

Het is allemaal op een mooie manier in beeld gebracht en bevat een aantal losstaande scenes, die op zichzelf al erg sterk zijn. Het einde hoort daar ook bij en is bijzonder sterk en memorabel. Deze film is wat onbekender dan zijn andere werk, maar doet zeker niet onder voor zijn bekendere klassiekers.

4,0*

Afgezien van een kleine bijdrage aan De Sica’s Teresa Venerdì, was dit de eerste film uit een hele reeks, voortkomend uit de vruchtbare samenwerking tussen Vittorio de Sica en scenarioschrijver Cesare Zavattini, een van de grondleggers van het neorealisme. Het is ook de eerste keer dat De Sica deels gebruik maakte van niet-professionele acteurs.
Het resultaat is een pakkende film over hoe kinderen de dupe kunnen worden van het egoïsme van hun ouders. In weerwil van zijn onmiskenbare ouderdom vertelt de film een verhaal dat in feite nog steeds actueel is. De vernietigende slotscène is er een om in te lijsten!

Ik snap niet zo goed dat er op dit filmforum relatief weinig belangstelling bestaat voor dit soort mijlpalen in de filmgeschiedenis.

Een vroege van De Sica, maar wat een aandachtstrekkende film. Een jongetje Prico, groeit op in een vrij welgesteld gezin (ze hebben een dienster, Agnese), met een ontrouwe moeder die haar opvoedende rol niet opneemt en een vader die het ook niet echt ziet zitten om alleen een kind op te voeden. Daartussen zit het jongetje dan klem, en draagt in stilte verdriet met zich mee. Door de thematiek voelt de film nog altijd actueel aan, want dat is het verhaal van elke generatie. De Sica vat het kernachtig en vlot samen met ook regelmatig in open lucht gefilmde scènes (mmm ruikt lekker naar Italië met de poppentheaters, de muziek en zingende mensen). Het einde is uiteraard tragisch en voor mij net teveel met het berispend vingertje maar dit is weer een sterke film van deze grote Italiaanse regisseur. Het mag trouwens ook gezegd dat dit een romanverfilming is van "Prico", een boek uit 1924 van Cesare Viola