Les Quatre Cents Coups (1959)

Vandaag, morgen en volgende week dinsdag en woensdag te zien in LantarenVenster

Sterke film.

Eerste stuk is hier en daar nog wat langdradig, maar op een gegeven moment zijn er toch wel erg veel sterke scenes die langskomen. De ondervragingscene op het einde was het hoogtepunt van de film, daarvoor heb je al wat leuke scenes zoals met de poppenkast, de scene waar de klas met de gymleraar de stad in gaan, en één voor één de portieken inschieten , en ook de eindscene was ontzettend goed. Inhoudelijk is het volgens mij een van de eerste films met jeugdcriminaliteit verweven met de oorzaken en gevolgen. Ook wel echt fijn dat we geen belerende toon kregen waar óf de ouders de schuld kregen, of juist het kind, maar dat er aan beide kanten wat nuance inzit.

Visueel wordt het aardig in beeld gebracht, maar niet zo goed als de Nouvelle Vague van Godard. Soundtrack vond ik wel erg geslaagd, leuke pakkende deuntjes. Uiteindelijk vond ik het wel een heel sterke film, kwam er wat lastig in, maar het laatste stuk maakt het meer dan goed. En dat ventje was natuurlijk briljant.

4*

Mijn bewondering voor de nouvelle vague blijkt maar weer eens vooral bewondering te zijn voor Godard. Het onbreekt Truffaut aan het lef dat JLG wel heeft (misschien uitgezonderd La sirene du Mississippi). Natuurlijk blijft Les quatre cents coups wel een wat onconventionele film, vooral doordat het verhaal behoorlijk gededramatiseerd is. Qua stijl zijn er ook enkele mooie momenten (gymles op straat, poppenkast, eindshot) maar uiteindelijk is het toch ook vooral een film die ten onder gaat aan zijn eigen nuance; nergens wordt er een contrast wat meer aangezet, nooit verliest Truffaut zich in een mening, het Parijse straatleven wordt niet uitvergroot maar eerder keurig weergegeven. Daar is een woord voor, en dat woord is 'saai'. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bijzeggen dat het laatste shot erg goed is, alle lof daarvoor. Het is een soort omgekeerde variant van wat Fellini doet aan het einde van Le notti die cabiria, die twee jaar eerder uitkwam. Van mij mag elke film wel op zo'n manier afsluiten, maar het kan de voorafgaande kleurloosheid natuurlijk niet vergoeden.

Het is ook prima dat ze een andere invulling geven aan de nouvelle vague, maar de invulling van Truffaut bevalt me gewoon stukken minder.

Dankzij de geweldige TV5Monde (het kan niet vaak genoeg gezegd worden) heb ik de film gisteravond, na vele jaren, nog eens opnieuw kunnen bekijken.
Ik denk dat het toch gauw meer dan 40 á 45 jaar geleden is dat ik hem zag.
Sommige scènes herinnerde ik mij nog vrij goed.

De sfeer pakte mij meteen weer, heerlijke muziek ook, en ik keek met aangename toenemende verbazing en bewondering naar het sterke acteerwerk van de jongens.

Van de stuk of 14 Truffaut films die ik in de loop der jaren gezien heb blijft dit mijn favoriet.
Maar ik zou de meeste nog eens opnieuw moeten zien.
Te lang geleden om er echt een zinnig oordeel over te kunnen geven.

Dit was in ieder geval een aangename hernieuwde kennismaking.