MENU

Manderlay (2005)

mijn stem
3,42
401 stemmen

Denemarken / Zweden / Nederland / Frankrijk / Duitsland / Verenigd Koninkrijk / Italië
Drama
139 minuten

geregisseerd door Lars von Trier
met Bryce Dallas Howard, Willem Dafoe en Danny Glover

Na het verlaten van Dogville reizen Grace (Bryce Dallas Howard), haar vader (Willem Dafoe) en zijn bende door de zuidelijke staten van Amerika. Per toeval komen ze terecht in Manderlay, een oude plantage waar anno 1930 nog steeds slavernij wordt gedreven. Grace trekt zich het lot van de slaven zeer aan. Met behulp van vaders munitievoorraad, wil ze de onderdrukte zwarte bevolking bevrijden. Al snel leert Grace dat deze nobele actie niet zonder gevaar is.

 
avatar van Film Pegasus
4,0
geplaatst op 30 december 2010, 9:17 uur, permalink
Beter even wachten dan een verplicht deel 3 zonder kwaliteit. Bij The Godfather was het ook even wachten he.

avatar van eRCee
4,5
geplaatst op 30 december 2010, 9:46 uur, permalink
Brrr, kies je voorbeelden wat beter alsjeblieft.

avatar van Film Pegasus
4,0
geplaatst op 30 december 2010, 10:00 uur, permalink
eRCee schreef:
Brrr, kies je voorbeelden wat beter alsjeblieft.


Toy Story

avatar van Jessen0wnt
4,5
geplaatst op 9 januari 2011, 22:17 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Na Dogville werd ik overrompelt en moest en zal ik natuurlijk Manderlay zien. Hopen dat het niet zou tegenvallen, hopen dat ik nog steeds verbluft zou gaan staren naar de creativiteit van Lars, zijn less-is-more-decor en een weer donker verhaal. Ja. Manderlay weet me weer te pakken.
Het klopt dat Manderlay een andere manier van vertellen kent. Vooral hoofdstuk 1, wat ik memorabel vond in Dogville, de introducties, vond ik nu wat moeilijk te volgen. Dit kwam mede dankzij de manier van filmen. Ik had een gevoel dat Dogville veel rustiger werd gefilmd, maar dit kan natuurlijk komen omdat Dogville op het eerste gezicht schattig en lief eruit moest zien, terwijl Manderlay al een laag stof van slavernij over zich heeft liggen. Iets om aan te wennen. Echter went Bryce van de eerste minuut al, als de nieuwe Grace. Had totaal geen moeite met de wisseling van cast.
Manderlay is puur genieten van prachtige, ruwe dialogen en een mooi en gewoon een goed verhaal. Je kan veel zeggen over Lars, hij is ziek, hij is gestoord of arrogant: hij weet wel wat hij wilt duidelijk maken en weet het zo scherp en hard te verfilmen dat het moeilijk is om de boodschap niet binnen te krijgen. Ben stiekem ook een beetje geshockeerd. Ik vind het altijd al moeilijk om over deze dingen te praten. Ik, als blanken, beschouw donkere mensen natuurlijk ook gewoon als mensen, als mensen met gevoelens, mensen met kinderen, dromen, hoop enzovoort. Maar toch weet Lars een scherp sfeertje neer te zetten zodat je alsnog oordeelt over kleur. Het vraagt wat persoonlijkheid van de kijker, en dat verdient dikke respect.
Manderlay stelt alles behalve teleur. Samen met Dogville wel echt films die je moet gezien hebben. Vermakelijk voor filmliefhebbers dat ook wat persoonlijkheid en diepang bied. 4,5 ster

Zat trouwens te wachten op een aap-slachting. Dacht te horen dat Lars in deze film een aap mishandelt en echt vermoord. Maar dat heb ik niet voorbij zien komen.

avatar van Spetie
3,5
Spetie (moderator)
geplaatst op 17 januari 2011, 10:19 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een soort van Dogville 2 en dat is aan de stijl goed te zien. Ik had bij Manderlay gelukkig veel minder tijd nodig om aan de decors en de rest van de film te wennen.

Hoewel ik het laatste half uur van Manderlay behoorlijk sterk vond, is de film in zijn geheel toch een stukje minder sterk dan Dogville. Bryce Dallas Howard is een goede vervangster van Kidman en doet het bijna net zo goed. Ook de fijne vertelstem van John Hurt is weer aanwezig en ook Manderlay barst weer van de sterke dialogen en prima acteerwerk van de hele cast. En ondanks dat het tempo laag is, vliegt de tijd weer voorbij. De film zelf heeft echter een iets minder grote impact op me als zijn voorganger. Dat komt vooral door het eerste gedeelte van de film, dat toch allemaal wat minder krachtig is. Het laatste gedeelte van de film is wel erg sterk en vooral het moment dat Grace de oude vrouw in haar slaap doodschiet, is behoorlijk indrukwekkend.

Iets minder dan deel 1 dus, maar Von Trier van van mij nog best een derde deel maken.

3,5*

avatar van 93.9
4,5
geplaatst op 27 februari 2011, 8:18 uur, permalink
Knappe fllm. Hoe dan ook blijft het een enorme prestatie om d.m.v strepen en halve decorstukken je 2 uur lang aan het scherm gekluisterd te laten.
Zeer sterk concept omdat hieroor de film in geen honderd jaar gedateerd aan zal voelen.

4 *

 
AddictedToMovies
geplaatst op 19 maart 2011, 17:09 uur, permalink
Het is lastig om een uniek meesterwerk als Dogville op te volgen, maar Von Trier slaagt erin om de kijker weer de hele tijd geboeid te houden. Stilistisch valt Manderlay net uit de boot, aangezien er wel meer gebruik wordt gemaakt van decorstukken waardoor het het idee van de pure essentie uit Dogville mist, maar blijft een toneelachtige setting behouden. Ook is het spijtig dat Grace hier niet vertolkt wordt door Nicole Kidman maar door Bryce Dallas Howard. Ik zou eigenlijk zeggen dat ik haar minder goed vond als Kidman, maar dat zou ook heel goed komen doordat in mijn hoofd Grace de gestalte al heeft aangenomen van de Kidman-versie, en dan is het moeilijk om een andere invulling van dat personage te accepteren. Toch vond ik Grace een minder kleurrijk personage in deze film - door Bryce vermoed ik, maar slecht was het allesbehalve. Waardoor de film staat als een dijk is de bijzonder sterke inhoud, waar allerlei kanten van slavernij op briljante wijze worden belicht. Met die charismatische vertelstem die ons door de acht hoofdstukken begeleid, een aantal sterke bijrollen waaronder Isaach De Bankolé (Timothy), Danny Glover en Willem Dafoe - die hier bewijst een waardige vervanger te zijn van James Caan, en plotwendingen die de allegorie steeds meer diepte geeft, is het weer een razendinteressant werk van Von Trier. Net zoals Dogville weer een hele intense beleving, waar je aan het eind echt met open mond zit te kijken totdat weer Young Americans uit de speakers klinkt. Waanzinnig goed vervolg, wat me nog nieuwschieriger maakt naar deel drie!

avatar van MatthijsGr00t
4,0
geplaatst op 5 januari 2012, 11:53 uur, permalink
Sterk maar haalt het niveau van Dogville niet.

Lars von Trier probeert het kunstje van Dogville te herhalen met Manderlay maar is hier niet geheel in geslaagd vind ik. Als eerste mistte ik de Grace uit Dogville. Nicole Kidman als Grace was in Dogville zeer sterk en kwam zeer realistisch over. Zij kwam echt binnen, ik leefde met haar mee. Met Bryce Dallas Howard als Grace in Manderlay had ik dit veel minder. Zij bleef te afstandelijk voor me. Daarnaast vond ik het verhaal opzich in eerste instantie boeiender dan in Dogville maar is daar niet genoeg mee gedaan. De inwoners van het dorp en de gebeurtenissen waren allemaal net wat minder dan in Dogville waardoor het een tegenvallend geheel werd. Ook de constante aanwezigheid van die gangsters vond ik storend. Dit alles neemt niet weg dat het gewoon een erg sterke film is waar ik van genoten heb. Manderlay heeft de pech dat Dogville zo geweldig was waardoor het allemaal net even minder aanvoelt in deze film. Al met al blijft dit een sterke film en een aanrader. 4,0*!

avatar van sveneras
3,0
geplaatst op 2 maart 2012, 0:08 uur, permalink
Bij lange na niet zo overtuigend als Dogville.

Bryce overtuigt niet als opvolger van Nicole Kidman. De hoofdstukken zijn een stuk slordiger opgesteld dan in Dogville, zo wordt het verhaal erg onevenwichtig. Daarnaast vind ik het thema slavernij veel minder origineel en interessant, al is het met de frisse blik van von Trier bekeken en dat maakt wel veel goed.

De decors en de soundtrack waren als vanouds goed en de bijrollen waren allemaal ook prima uitgewerkt al had ik niet de identificatie met noch was ik emotioneel geraakt door de personages.

Buiten vergelijking met Dogville een bovengemiddelde film maar als sequel zeker een tegenvallertje. 3*

 
Kyna
geplaatst op 31 mei 2012, 20:36 uur, permalink
Dogville 2, oftwewel Manderlay. De film begint waar het vorige deel eindigde. Grace komt samen met haar vader en aanhang aan in het dorpje Manderlay, waar slavernij nog altijd aanwezig ondanks de afschaffing ervan 70 jaar eerder. Grace, idealistisch als ze ze is, grijpt in, en wat daar uit vloeit is het verhaal.

Manderlay behandelt een ander thema dan Dogville. Waar het in het eerste deel om moraal ging, gaat het hier voornamelijk om democratie en de problemen die daarbij gepaard gaan. Vragen als 'werkt democratie wel als je het opdringt?' en 'wat als een meerderheid democratie wilt opheffen?' komen sterk terug in Manderlay.

Qua opbouw en stilistisch gezien verschilt Manderlay maar weinig van zijn voorganger. De krijtlijnen zijn nog steeds aanwezig, maar worden mijn inziens minder prominent belicht en bijgevolg niet genoeg benadrukt. De opbouw is haast identiek aan zijn voorganger, waardoor je als kijker al min of meer voelt aankomen wat er komen gaat. Manderlay slaagt er dan ook niet in om zo overdonderend te zijn als Dogville, en dat is jammer. Inhoudelijk kan Manderlay dan nog zo interessant zijn, het voelt helaas aan als een uitgekouwd concept.

avatar van Nicolage Rico
 
geplaatst op 5 augustus 2012, 14:05 uur, permalink
Heb deze al een tijd liggen, maar ben bang dat het trucje van Dogville (het decor) uitgewerkt is. Dat maakt die film juist zo uniek.

avatar van eRCee
4,5
geplaatst op 5 augustus 2012, 14:08 uur, permalink
Zou hem toch maar proberen, ik was aangenaam verrast; het trucje blijft werken en wordt daardoor eigenlijk nog sterker.

avatar van Decec
2,5
geplaatst op 27 november 2012, 22:06 uur, permalink
Een redelijk drama film...
Redelijk verhaal...
Redelijk acteerwerk...
Bekende acteur Danny Glover...
Mooi HD (grijze tinten kleur) kwaliteit breedbeeld...
Prima achtergrond geluid
(Dolby Digital)...
Te snel camerabeweging...

4,0
geplaatst op 7 december 2012, 20:29 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Eenvoudig, doch geniaal.
Een goed voorbeeld van het feit dat geen dure decors en bekende acteurs nodig zijn om een retegoede film te produceren. Het draait om visie en skills. Werkelijk geweldig hoe je met een kale vloer, hopen zand, stukken hout, lappen en stro, belichting en camerahoeken een geweldige sfeer en suggestie kunt creëren.
De vormgeving van het verhaal lijkt op het voorlezen van een boek met de bijbehorende plaatjes en geluiden.

Een onderwerp als honger wordt vormgegeven door een oudere vrouw in de groep, die het voedsel van een kind opeet en daarmee het sterven van het kind veroorzaakt. En zo worden begrippen als honger, lust, leiderschap, rituelen, geloof, geboorte en dood naar een verschijnsel binnen een kleine groep mensen gebracht, in schaal verkleind, zodat oorzaak en gevolg meteen zichtbaar en voelbaar zijn. En veel uitgebreider in detail kan het uitbeelden van een cultuur en de menselijke beschaving bijna niet.
Ik vind deze bijzondere film heel boeiend en geweldig met de gegeven middelen tot stand gebracht.

Door het lied Young Americans van David Bowie tijdens de aftiteling, in een stijl die door hemzelf plastic soul genoemd werd, kreeg ik het idee dat de hele film over het ontginnen van Amerika door de eerste immigranten ging.

avatar van Fran
4,0
geplaatst op 10 december 2012, 15:15 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik zie hierboven dat er veel refereert wordt naar de film "Dogville" maar ik moet van te voren wel even melden dat ik deze film nog nooit gezien heb en dus geen vergelijking kan maken. Wat betreft deze film heeft deze mij zeker wel aangesproken wat betreft originaliteit. Het lijkt een soort verfilming van een theaterstuk. Het verhaal speelt zich ook echt af tussen de decorstukken en ik vond dat erg apart en ook verfrissend. Een keer iets heel anders. Ik kon dat wel waarderen.

De verfilming van het verhaal is simplistisch en eenvoudig maar af en toe zat je toch bij sommige scènes met kippenvel op je armen. Vooral het gedeelte waarin het kleine meisje overlijdt en de oude vrouw die haar eten had gestolen moest sterven vond ik verschrikkelijk emotioneel. Het werd ook visueel zo confronterend gebracht met dat meisje in haar kist. Huiveringwekkend gewoon.

Het verhaal zelf was ook erg interessant. Je ziet hoe een groepsverband eigenlijk werkt en welke verhoudingen en rollen daarin kunnen ontstaan. Opvallend vond ik wel dat het acteerwerk soms houterig over kwam van de mensen uit de groep en dat is volgens mij ook expres zo gedaan maar ik werd toch echt wel meegesleept door hetgeen wat er gebeurde.

Alles bij elkaar vond ik het zeker een heel indrukwekkende film.

avatar van Zjam
3,0
geplaatst op 21 februari 2013, 20:51 uur, permalink
Gisteren Dogville, vandaag Manderlay. Is dat een goede beslissing geweest? Mwah, misschien had er beter wat meer tijd tussen kunnen zitten.
Nu valt vooral op dat het allemaal net was minder scherp, strak en noodzakelijk is dan deel 1. Ook nu was het fijn om weer het Nisi Dominus van Vivaldi te horen, en wat het decor betreft was vooral de verbeelde rivier top. Verder is het plaatje toneelachtiger door de vele halve decors. De voice-over John Hurt was ook gewoon weer lekker op dreef, maar de opbouw van de hoofdstukken en de dreigende spanning van de soundtrack was nèt een tandje minder indringend dan in Dogville.
Desalniettemin is ook dit een boeiend document. Hier worden de ethische dilemma's, in tegenstelling tot in Dogville, meteen vrij duidelijk geschetst aan het begin van de film, maar de uitwerking kent veel goede momenten, die ook je eigen moraal op de proef stellen.

Grace en haar vader zijn zeker waardig vervangen, al zag ik Grace toch als een ander karakter nu. Nicole Kidman test van ieder woord dat ze zegt de reactie in de ogen van haar tegenspelers, moet zich bewijzen, maar Grace is wat veranderd na Dogville. Bryce Dallas Howard neemt een andere positie in in de samenleving die ze aantreft. Ik vond het nèt wat interessanter toen Grace onderaan de ladder stond en ze voorzichtiger moest zijn.

De eerste film draait uiteindelijk om cultureel relativisme, deze meer om teleologie, ik kan alleen maar benieuwd zijn wat een deel 3 in petto heeft...

3,5* of toch 4? Laten we het voorlopig maar bij de eerste houden, maar tot nu toe zijn alle Von Trier-films achteraf nog zonder herziening bij mij in waardering gestegen...

avatar van Black Math
3,5
geplaatst op 1 augustus 2014, 0:54 uur, permalink
Een bijzonder vileine film, meer nog dan Dogville.

De overeenkomsten tussen beide films zijn groot. Ook hier zijn de decors niet veel meer dan lijntjes, de soundtrack is volgens mij nagenoeg hetzelfde. De vertelstructuur is weer in hoofdstukken, en er is wederom een verteller. Verder ook hier een moraalles die in je gezicht (of in ieder geval dat van het hoofdpersonage) spat. En ook nu weer Young Americans van David Bowie tijdens de aftiteling waar je wederom een sequentie foto's te zien krijgt die behoorlijk cynisch aandoet.

Toch wat verschillen. Allereerst natuurlijk het hoofdpersonage. Niet alleen door een andere actrice ingevuld, maar voor mijn gevoel is het niet alleen daarom niet helemaal hetzelfde personage. In Dogville draaide het om de vergevingsgezindheid van Grace, die eerder in daad dan door woord tot uiting kwamen. In Manderlay draait het om haar ideeën over vrijheid en slavernij, maar die worden veel meer uitgesproken, waardoor ze wat minder mysterieuzer is, en daardoor ook wat minder verleidelijk.

Hoewel de wijze waarop een moraal overgebracht wordt overeenkomt met Dogville, is de impact anders. De methode die Von Trier hanteert is cynisch. De gedachten van de hoofdpersoon over goed en kwaad lijken behoorlijk overeen te komen met die van de gemiddelde toeschouwer van de films, maar als de hoofdpersoon volgens die gedachten probeert te leven gaat alles mis. Ik vind deze film behoorlijk vilein omdat de impact hier groter is. Waar het in Dogville ergens een abstractie lijkt, waardoor ik het langs me heen kan laten glijden, voelen de gebeurtenissen in deze film veel realistischer aan, en voelt het aan alsof ik ook stelling moet kiezen. Voor mijn gevoel dwingt deze film me veel meer een keuze te maken tussen idealisme en realisme. In veel gevallen lijkt me dat een vals dilemma, er zijn meerdere grijstinten tussen beide uitgangspunten, maar er zijn ook ongetwijfeld situaties waar een combinatie van idealisme en onwetendheid over de toestand desastreus zijn. Wellicht vergezocht, maar ik denk bijvoorbeeld aan de inval in Irak.

Hoewel ik de uitwerking van het morele dilemma in Manderlay interessanter vind, is Dogville voor mij wel de betere film, deels omdat de verrassing er hier al wat vanaf is, deels omdat Grace in Dogville een wat mysterieuzer persoon is, maar ook omdat de verlichting hier minder is. Sommige beelden in Manderlay zijn echt iets teveel aan de donkere kant voor mijn smaak.

Met zoveel overeenkomsten in structuur zou je Manderlay als een overbodige kopie van Dogville kunnen beschouwen. Zeker tot aan de helft had ik een beetje die gedachte, maar de afhandeling van de zaak Wilma en het einde maken dat ik deze film toch zeker niet had willen missen. 3,5*, een halfje minder dan Dogville.


Ik moest ergens ook wel denken aan Django Unchained


Slechtere belichting