One Hundred and One Dalmatians (1961)

Ik heb deze film vroeger heel vaak gekeken op video, en nu toch al zeker 12 jaar niet meer gezien.
Erg leuk weer! Vooral grofweg de eerste helft is leuk, grappig, kijkt lekker weg. Ook de muziek vind ik leuk, hoewel dat je misschien niet per se bijblijft aan deze film.
Cruella is een erg grappig, 'volwassen' personage voor een Disneyfilm, en Roger vind ik een leuk karakter, vooral de manier waarop hij geanimeerd is.
En dan natuurlijk de puppies, hartstikke lief, erg knap en veel werk ook, zoveel hondjes tekenen zonder hulp van de computer.
Ziet er op momenten minder goed uit dan de wat oudere Disneys, maar sommige landschappen en gezichten van Londen vond ik toch wel weer erg karakteristiek.

4*

Classic juweeltje sie bij mij op nummer drie staat van meest favo classics(op 1 Sleeping Beauty) prachtig en gestyleerde film die voor het eerst gebruitk maaktten van het xerox proces waardoor de rijke en weldadige inkt en inkleurproces is veranderd maar niet onderdoet aan de kwaliteit van een disney classic. De gedurfe achtergrond wordt nu als een van de meest artistieke backgrounds gezien. Ook week siney af van het traditionele sprookje en koos voor een mysterie en romance novel. En zo als altijd onervegtelijke figuren en een hartverwarmende boodschap.

Aardig.

Belangrijkste aan deze film is misschien nog de wissel van generaties. Dit is het laatste langspeelwapenfeit van Geronimi en Luske, terwijl deze film meteen ook het begin van Reitherman's carriere inluidde. Namen die stammen uit een tijd dat Disney nog geloofde in hun regisseurs ipv het roulatiesysteem dat er nu heerst.

Maar duidelijk na drie paginas commentaar dat geen enkele Disneyfan daarin geïnteresseerd is. De film zelf valt wel mee, vooral het begin dan. De wat apartere tekenstijl valt op en is best fijn. Verder valt het animatiedetail op, zonder dat iedereen als compleet adhd personage door het beeld hoeft te vliegen. Dit verkies ik duidelijk boven de stijl uit de jaren '90.

De film heeft verder wel hetzelfde euvel als de meeste van dit soort films. Het begin is luchtig en aangenaam, maar eens er een spanningsboog aan toegevoegd wordt (de ontvoering) wordt het al snel saai en voorspelbaar. De dieven zijn vervelende personages, spannend is het toch niet en Cruella is ook niet meteen de leukste schurk. Dan maar 20 minuten korter en minder zogenaamde spanning.

Voice acting ook best goed, valt me ook op dat veel van die oudere Disneys een sterke Engelse achtergrond hebben. Maakt de voice acting vaak ook iets draaglijker.

Niet verkeerd dus, maar het tweede deel sleepte wat en wou niet altijd even boeiend zijn.

2.5*

Aardige Disney Film. De tekeningen zien er natuurlijk weer erg goed uit. Het verhaaltje is leuk in elkaar gezet, en bevat grappige personages. 2,5 Ster.

One Hundred and One Dalmatians. Met Wolfgang Reitherman aan de regie krijgt Disney er een nieuw talent bij. Clyde Geronimi en Hamilton Luske als oud gedienden zorgen voor het behoud van weleer. Je merkt duidelijk een verschil met de vorige film Sleeping Beauty, al wil het wel eens terug grijpen naar Lady and the Tramp. Het resultaat is een goed onderhouden verhaal (dankzij scriptschrijver Bill Peet) maar is het geheel nogal wisselend boeiend. De film is nogal braaf en weinig opvallend, maar wel kwalitatief onderhouden. Het mindere punt is vooral het duo domme dieven dat zorgt voor slapsticktoestanden. Iets wat in de vorige Disneyfilms duidelijk minder aanwezig was (de langspeelfilms bedoel ik dan), maar wat later meer aan bod zal komen. Vooral het opvoeren van de domme hulpjes, meestal twee, wordt zelfs bijna standaard. Peter Pan kende die ook al wat bij de matrozen van Hook, wat ook voor een lagere score zorgde bij mij.

De honden zijn op zich wel leuk, maar minder charmant dan Lady & the Tramp. Leuker was het opvoeren van de niet-dalmatiërs die Pongo en Perdita helpen zoeken naar hun kinderen. En ik hou ook wel van de toen hedendaagse, maar ondertussen ook al nostalgische sfeer in de stad. En opvallend genoeg kent de film slechts drie gezongen nummers, zeer weinig voor een Disneyfilm. Maar op die manier wel meer tot z'n recht komend.

De film is uiteindelijk een aangename maar niet echt opvallende film geworden. Ik kon me er weinig van herinneren en zelfs bij herziening merk je dat er weinig memorabele scènes in zitten. Een verschil met sommige andere klassiekers van Disney. Maar kwalitatief zit dit nog best wel goed in elkaar en zijn er veel slechtere Disneyfilms gemaakt. Een leuk tussendoortje waar best van te genieten valt.

Herziening gedaan die me goed is bevallen. Dat komt vooral door de leuke karakters en de hoge aaibaarheidsfactor van de hondjes. Ik vond het eerste deel van de film leuker dan het vervolg met de 2 schurken. Dat deel vond ik wat clichematig. Het eerste deel met een blik op Roger zijn vrijgezellenleven en eerste ontmoeting met Anita was echt leuk. Daarna wordt het wat minder, al vond ik de communicatie tussen alle honden in de stad toch wel geinig. Memorabel is de film nergens, wel onderhoudend. En na alle boze koninginnen uit oudere Disney films is zo'n aparte Cruella de Vil ook wel eens een leuke afwisseling. De liedjes van Roger over haar waren ook best geslaagd.

3,5* (was 4*)