8 Femmes (2002)

Op mij maakte hij ook niet echt indruk. Iedereen had zijn verplicht liedje en de humor was te geforceerd.

Een landhuis ergens op het Franse platteland, een stevige sneeuwstorm, een doorgesneden telefoonlijn, een gesaboteerde auto, het lijk van de heer des huizes en acht vrouwen. Dat zijn de elementen waarmee François Ozon het muzikale komische moordmysterie 8 Femmes in elkaar heeft gezet. Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Robert Thomas.

8 Femmes (8 vrouwen) is een musical en moordmysterie in één! Het is niet eenvoudig om deze film ergens te plaatsen, wat vooral komt door het nogal onorthodoxe karakter van de film. De film valt op door het rijke kleurgebruik van de decors, de theatrale opzet van de scènes en de muzikale intermezzo’s door de dames al dan niet begeleid met dans. Hierdoor lijkt 8 Femmes zo’n typische film te worden waar je van houdt of waar je een ongelooflijke schurft aan hebt.

Suzon komt de kerstvakantie thuis bij haar ouders doorbrengen op het Franse platteland. In het grote landhuis wonen haar ouders Gaby en Marcel, haar grootmoeder, haar jongere zuster Catherine en haar depressieve tante Augustine. Verder zijn er nog de kokkin Madame Chanel en de kamenierster Louise. Als Suzon net is gearriveerd heeft zij een weerzien met de andere vrouwen, echter haar vader ligt nog te slapen en moet nog even met rust worden gelaten. Wanneer de kamenierster Louise de heer des huizes zijn ontbijt wil brengen horen de dames een ijzige schreeuw. Stamelend komt Louise uit de kamer van meneer gelopen en vertelt overmand door emoties dat zij meneer dood heeft aangetroffen met een mes in zijn rug. Snel rent Catherine de trap op en sluit de kamer af; zij verklaart dat niemand de kamer mag betreden aangezien het een plaats delict is. De kamer zal pas worden geopend wanneer de politie is gearriveerd. Wanneer zij de politie trachten te verwittigen blijkt dat de lijn dood is, het snoer van de telefoon is doorgesneden en ook de auto blijkt onklaar te zijn gemaakt. De dames zitten met elkaar opgesloten in het landhuis, er is geen verbinding met de bewoonde wereld en lopen is door de weersomstandigheden geen optie. Dan gaat Suzon samen met haar zuster Catherine op onderzoek en ondervragen alle aanwezigen, al snel wijzen beschuldigende vingers alle kanten op en worden oude wonden genadeloos opengereten. Iedereen blijkt een motief te hebben voor het plegen van deze laffe daad.

8 Femmes wordt gespeeld door de crème de la crème van de Franse cinema. Grote namen schitteren als: Catherine Deneuve, Isabelle Huppert, Emmanuelle Béart en Fanny Ardant. Zij zetten het verhaal neer als een toneelstuk, door hun rollen ‘over the top’ te acteren geven zij extra fleur aan het verhaal want het is ook gebaseerd op een toneelstuk. De frisse en diepe kleuren in het decor maar ook in de kostuums van de actrices versterken het theatrale karakter van de film. Met een vrij eenvoudige set en acht actrices zet François Ozon alweer een bescheiden meesterwerk weg. De dialogen zitten vol van vileine sneren en messcherpe opmerkingen. Het zijn die geweldige teksten die het telkens weer leuk maken om werk van Ozon te bekijken, als hij dan ook nog eens met actrices werkt die tot de beste actrices van Frankrijk worden gerekend; dus het neusje van de zalm, kun je eigenlijk enkel nog genieten van deze humoristische en onderhoudende film.

Een 2,5 is niet slecht lijkt me. En laten we wel wezen, het is een heel aardige film om eens te bekijken. Maar nu ook weer niet het onbetwiste hoogtepunt op filmgebied.

Ik heb er nog eens over nagedacht en de film nogmaals bekeken... en ik heb besloten er nog een sterretje bij te plakken. Ik verhoog de score van een 2,5 naar een 3,5. De film verdient namelijk beter in mijn optiek en een 2,5 zou toch iets te mager zijn geweest.

Ik vond er eigenlijk geen bal aan... is dit nou een musical, een thriller of een komedie?
Van alles wat en dus een cocktail die nergens nog naar smaakt;
Mooie actrices die redelijk acteerden, maar oervervelend. Totààl ongeloofwaardige rommel.

*

Theater van de bovenste plank, als je 't mij vraagt. Je krijgt dermate snel nieuwe vaststellingen en plotwendingen voorgeschoven, dat er geen moment van verveling is. De liedjes zijn een leuke tussendoor.
Desalniettemin kan ik me wel voorstellen dat een 16-jarige die een detective/thriller verwacht had, hier misschien niet aan zijn/haar trekken komt - wegens toch wel een heel ander opzet dan pakweg een Midsomer Murders-aflevering...

4*

Briljante film. Geweldig die dramatiek en het Franse taaltje. Hoewel ik geen Frans kan.

Isabelle Huppert is fantastisch. Wel een heel andere typetje dan in La Pianiste, maar ook weer wat afstandelijk, koel.

Francaises mogen schmieren in dikaangezette detective

Agatha Christie in kleurstokjesland. Dat is het uitgangspunt van detective/komedie/musical 8 femmes. Acht Franse actrices mogen zich uitleven in flamboyante rollen, opvallende outfits en kitscherige liedjes. Het was een droom van regisseur Francois Ozon om een film te maken met al deze actrices en hij heeft er een vrolijk ogende film met een vette knipoog van gemaakt.

Ozon kreeg waardering vanaf Sous le sable uit 2000 en kon op basis van die credits al deze actrices voor zijn film krijgen. Doorgaans is het werk van Ozon serieuzer (zoals Le temps qui reste die al eerder beschreef), maar in deze film gaat hij lekker los. Al is het verhaal er niet minder dramatisch om. Zelfs in deze musical wil het niet echt gezellig worden. Van elk personage wordt een inktzwart levensverhaal onthuld.

Als studente Suzon na een jaar afwezigheid midden in de winter eindelijk weer thuiskomt bij pa, ma, oma, tante en zus blijkt er iets verschrikkelijks gebeurd: vader Marcel is met een dolk om het leven gebracht. Iemand van de acht vrouwen in het huis (ook nog twee dienstmeiden en een zus van de vader) moet de moord gepleegd hebben. Maar wie heeft vader het laatst gezien en wie had een motief?

Ozon leent zonder gêne van het klassieke who-dunnit-genre. Alle personen moeten in het huis blijven en ze ondervragen elkaar en onderzoeken zo samen wie van de acht de moord op haar geweten heeft. Daarbij gaat het niet primair om de oplossing van de moord. Het klassieke gegeven is een voertuig om de actrices in het zonnetje te zetten, om ze lekker te laten schmieren en om ze te laten schitteren in hun prachtige jaren-vijftig-jurkjes in dat droompaleisje dat als decor dient.

De film is lekker dik aangezet en er wordt dan ook niet voor teruggedeinsd om de actrices elk een dramatisch en melancholisch liedje te laten zingen. Opvallend genoeg is expliciete humor niet het stijlmiddel dat in de film veelvuldig gebruikt wordt. Sterker nog, in deze surrealistische setting komen de meest dramatische wendingen voor en worden de meest gruwelijke persoonlijke drama's verteld. Maar door de lichtvoetige toon van de film blijft het verteerbaar.

Glansrollen zijn er voor Catherine Deneuve die als een grande dame de vrouw des huizes speelt en voor Isabelle Huppert die de stijve tante is en nu eens niet diepdoorvoeld drama erin legt, maar een dikopgelegd boze-tante-uit-een-sprookje-gevoel. Schitterend is Emmanuelle Béart, die ik nog niet kende, maar die zo door kan gaan voor de Franse Angelina Jolie.

Was even wennen in het begin door het overacting rollenspel.
Op het moment dat ik er wel doorheen kon kijken werd er ook nog eens in gezongen. Vind dat op zich geen ramp maar zet sterk mijn twijfels of het niet te vaak werd doorgevoerd. Bij de 3e keer werd mijn concentratie bij elk muziekstuk te niet gedaan.
Vond de muziekstukken ook niet echt vlammen. Kwam meer als een verplichting over imo.
Het cluedo-achtige verhaaltje was iig wel grappig genoeg om bij de les te blijven.
Verder wordt er met fijne kleuren gewerkt die de film net boven een duf gemiddelde houdt. En natuurlijk nemen de diverse actrices hun rollen uitstekend waar.

Het slot is misschien verassend, liever had ik het toch anders gezien.

Agatha Christie is ook wat bij opkomt als ik terug denk aan de film, maar ook John Lanting! De eerste 20 minuten dacht ik dat ik toch echt een fout had gemaakt bij het huren van deze film, maar de ontwikkeling van het verhaal en het plot, de diverse karakters en de actrices: leuk leuk leuk! Ik kan het niet laten om me aan te sluiten bij de negatieve klank die de liedjes achterlaat. Ik zapte door, het paste niet vond ik. Nu ik eraan terug denk, denk ik dat dat juist het klucht-gevoel, het truttige, wat ik er leuk aan vond.

Al waren de recensies goed ik vond het een dodelijk saaie film, truttig en onvolwassen, een onderschatting van de medemens!! Ik zou zeggen gedateerd maar hij is van 2002 dus kan het niet zijn, ik dacht een goeie Francois Ozon film te gaan zien want die zijn er (Le Temps Qui Reste & The Swimmingpool)!!
Maar ik vond dit een misser.

Heel aangename film die veel meer is dan een Agatha Christie-persiflage door de mooie visuele vormgeving en verrassende gezongen intermezzo's.

Danielle Darrieux en Catherine Deneuve speelden 35 jaar eerder ook al eens moeder en dochter in Les demoiselles de Rochefort.

Mijn moeder had hem gehuurd, ik heb hem samen met haar bekeken . We vonden 'm allebei erg goed. Het begin zet de toon al, met dat kerstkaartenlandschap en die bambi... Kitsch natuurlijk, moet je van houden.
Ik heb er niet echt hardop om moeten lachen, maar wel voortdurend met een grote glimlach gekeken. Bovendien vond ik 'm best spannend.
Gewoon een erg fijne film. Soms misschien een beetje geforceerd vreemd, maar ik heb er toch erg van genoten.

En die Suzon, wat een schoonheid!

Trouwens wel opmerkelijk dat een film vol met zulke prachtige dames (en zelfs onderlinge seksuele spanningen!) als "vrouwenfilm" en "homokitsch'' bestempeld wordt door zoveel mensen.