8 Femmes (2002)

Op mij maakte hij ook niet echt indruk. Iedereen had zijn verplicht liedje en de humor was te geforceerd.

Een landhuis ergens op het Franse platteland, een stevige sneeuwstorm, een doorgesneden telefoonlijn, een gesaboteerde auto, het lijk van de heer des huizes en acht vrouwen. Dat zijn de elementen waarmee François Ozon het muzikale komische moordmysterie 8 Femmes in elkaar heeft gezet. Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Robert Thomas.

8 Femmes (8 vrouwen) is een musical en moordmysterie in één! Het is niet eenvoudig om deze film ergens te plaatsen, wat vooral komt door het nogal onorthodoxe karakter van de film. De film valt op door het rijke kleurgebruik van de decors, de theatrale opzet van de scènes en de muzikale intermezzo’s door de dames al dan niet begeleid met dans. Hierdoor lijkt 8 Femmes zo’n typische film te worden waar je van houdt of waar je een ongelooflijke schurft aan hebt.

Suzon komt de kerstvakantie thuis bij haar ouders doorbrengen op het Franse platteland. In het grote landhuis wonen haar ouders Gaby en Marcel, haar grootmoeder, haar jongere zuster Catherine en haar depressieve tante Augustine. Verder zijn er nog de kokkin Madame Chanel en de kamenierster Louise. Als Suzon net is gearriveerd heeft zij een weerzien met de andere vrouwen, echter haar vader ligt nog te slapen en moet nog even met rust worden gelaten. Wanneer de kamenierster Louise de heer des huizes zijn ontbijt wil brengen horen de dames een ijzige schreeuw. Stamelend komt Louise uit de kamer van meneer gelopen en vertelt overmand door emoties dat zij meneer dood heeft aangetroffen met een mes in zijn rug. Snel rent Catherine de trap op en sluit de kamer af; zij verklaart dat niemand de kamer mag betreden aangezien het een plaats delict is. De kamer zal pas worden geopend wanneer de politie is gearriveerd. Wanneer zij de politie trachten te verwittigen blijkt dat de lijn dood is, het snoer van de telefoon is doorgesneden en ook de auto blijkt onklaar te zijn gemaakt. De dames zitten met elkaar opgesloten in het landhuis, er is geen verbinding met de bewoonde wereld en lopen is door de weersomstandigheden geen optie. Dan gaat Suzon samen met haar zuster Catherine op onderzoek en ondervragen alle aanwezigen, al snel wijzen beschuldigende vingers alle kanten op en worden oude wonden genadeloos opengereten. Iedereen blijkt een motief te hebben voor het plegen van deze laffe daad.

8 Femmes wordt gespeeld door de crème de la crème van de Franse cinema. Grote namen schitteren als: Catherine Deneuve, Isabelle Huppert, Emmanuelle Béart en Fanny Ardant. Zij zetten het verhaal neer als een toneelstuk, door hun rollen ‘over the top’ te acteren geven zij extra fleur aan het verhaal want het is ook gebaseerd op een toneelstuk. De frisse en diepe kleuren in het decor maar ook in de kostuums van de actrices versterken het theatrale karakter van de film. Met een vrij eenvoudige set en acht actrices zet François Ozon alweer een bescheiden meesterwerk weg. De dialogen zitten vol van vileine sneren en messcherpe opmerkingen. Het zijn die geweldige teksten die het telkens weer leuk maken om werk van Ozon te bekijken, als hij dan ook nog eens met actrices werkt die tot de beste actrices van Frankrijk worden gerekend; dus het neusje van de zalm, kun je eigenlijk enkel nog genieten van deze humoristische en onderhoudende film.

En waarom dan in godsnaam slechts 2,5* na zo'n schitterende recensie?

Een 2,5 is niet slecht lijkt me. En laten we wel wezen, het is een heel aardige film om eens te bekijken. Maar nu ook weer niet het onbetwiste hoogtepunt op filmgebied.

Ik heb er nog eens over nagedacht en de film nogmaals bekeken... en ik heb besloten er nog een sterretje bij te plakken. Ik verhoog de score van een 2,5 naar een 3,5. De film verdient namelijk beter in mijn optiek en een 2,5 zou toch iets te mager zijn geweest.

Ik vond er eigenlijk geen bal aan... is dit nou een musical, een thriller of een komedie?

Van alles wat en dus een cocktail die nergens nog naar smaakt;

Mooie actrices die redelijk acteerden, maar oervervelend. Totààl ongeloofwaardige rommel.

*

Theater van de bovenste plank, als je 't mij vraagt. Je krijgt dermate snel nieuwe vaststellingen en plotwendingen voorgeschoven, dat er geen moment van verveling is. De liedjes zijn een leuke tussendoor.

Desalniettemin kan ik me wel voorstellen dat een 16-jarige die een detective/thriller verwacht had, hier misschien niet aan zijn/haar trekken komt - wegens toch wel een heel ander opzet dan pakweg een Midsomer Murders-aflevering...

4*

Briljante film. Geweldig die dramatiek en het Franse taaltje. Hoewel ik geen Frans kan.

Isabelle Huppert is fantastisch. Wel een heel andere typetje dan in La Pianiste, maar ook weer wat afstandelijk, koel.

Francaises mogen schmieren in dikaangezette detective

Agatha Christie in kleurstokjesland. Dat is het uitgangspunt van detective/komedie/musical 8 femmes. Acht Franse actrices mogen zich uitleven in flamboyante rollen, opvallende outfits en kitscherige liedjes. Het was een droom van regisseur Francois Ozon om een film te maken met al deze actrices en hij heeft er een vrolijk ogende film met een vette knipoog van gemaakt.

Ozon kreeg waardering vanaf Sous le sable uit 2000 en kon op basis van die credits al deze actrices voor zijn film krijgen. Doorgaans is het werk van Ozon serieuzer (zoals Le temps qui reste die al eerder beschreef), maar in deze film gaat hij lekker los. Al is het verhaal er niet minder dramatisch om. Zelfs in deze musical wil het niet echt gezellig worden. Van elk personage wordt een inktzwart levensverhaal onthuld.

Als studente Suzon na een jaar afwezigheid midden in de winter eindelijk weer thuiskomt bij pa, ma, oma, tante en zus blijkt er iets verschrikkelijks gebeurd: vader Marcel is met een dolk om het leven gebracht. Iemand van de acht vrouwen in het huis (ook nog twee dienstmeiden en een zus van de vader) moet de moord gepleegd hebben. Maar wie heeft vader het laatst gezien en wie had een motief?

Ozon leent zonder gêne van het klassieke who-dunnit-genre. Alle personen moeten in het huis blijven en ze ondervragen elkaar en onderzoeken zo samen wie van de acht de moord op haar geweten heeft. Daarbij gaat het niet primair om de oplossing van de moord. Het klassieke gegeven is een voertuig om de actrices in het zonnetje te zetten, om ze lekker te laten schmieren en om ze te laten schitteren in hun prachtige jaren-vijftig-jurkjes in dat droompaleisje dat als decor dient.

De film is lekker dik aangezet en er wordt dan ook niet voor teruggedeinsd om de actrices elk een dramatisch en melancholisch liedje te laten zingen. Opvallend genoeg is expliciete humor niet het stijlmiddel dat in de film veelvuldig gebruikt wordt. Sterker nog, in deze surrealistische setting komen de meest dramatische wendingen voor en worden de meest gruwelijke persoonlijke drama's verteld. Maar door de lichtvoetige toon van de film blijft het verteerbaar.

Glansrollen zijn er voor Catherine Deneuve die als een grande dame de vrouw des huizes speelt en voor Isabelle Huppert die de stijve tante is en nu eens niet diepdoorvoeld drama erin legt, maar een dikopgelegd boze-tante-uit-een-sprookje-gevoel. Schitterend is Emmanuelle Béart, die ik nog niet kende, maar die zo door kan gaan voor de Franse Angelina Jolie.

Was even wennen in het begin door het overacting rollenspel.

Op het moment dat ik er wel doorheen kon kijken werd er ook nog eens in gezongen. Vind dat op zich geen ramp maar zet sterk mijn twijfels of het niet te vaak werd doorgevoerd. Bij de 3e keer werd mijn concentratie bij elk muziekstuk te niet gedaan.

Vond de muziekstukken ook niet echt vlammen. Kwam meer als een verplichting over imo.

Het cluedo-achtige verhaaltje was iig wel grappig genoeg om bij de les te blijven.

Verder wordt er met fijne kleuren gewerkt die de film net boven een duf gemiddelde houdt. En natuurlijk nemen de diverse actrices hun rollen uitstekend waar.

Het slot is misschien verassend, liever had ik het toch anders gezien.

Agatha Christie is ook wat bij opkomt als ik terug denk aan de film, maar ook John Lanting! De eerste 20 minuten dacht ik dat ik toch echt een fout had gemaakt bij het huren van deze film, maar de ontwikkeling van het verhaal en het plot, de diverse karakters en de actrices: leuk leuk leuk! Ik kan het niet laten om me aan te sluiten bij de negatieve klank die de liedjes achterlaat. Ik zapte door, het paste niet vond ik. Nu ik eraan terug denk, denk ik dat dat juist het klucht-gevoel, het truttige, wat ik er leuk aan vond.

Een prima reden om je stem met twee punten te verhogen vind ik

Al waren de recensies goed ik vond het een dodelijk saaie film, truttig en onvolwassen, een onderschatting van de medemens!! Ik zou zeggen gedateerd maar hij is van 2002 dus kan het niet zijn, ik dacht een goeie Francois Ozon film te gaan zien want die zijn er (Le Temps Qui Reste & The Swimmingpool)!!

Maar ik vond dit een misser.

Heel aangename film die veel meer is dan een Agatha Christie-persiflage door de mooie visuele vormgeving en verrassende gezongen intermezzo's.

Danielle Darrieux en Catherine Deneuve speelden 35 jaar eerder ook al eens moeder en dochter in Les demoiselles de Rochefort.

Mijn moeder had hem gehuurd, ik heb hem samen met haar bekeken . We vonden 'm allebei erg goed. Het begin zet de toon al, met dat kerstkaartenlandschap en die bambi... Kitsch natuurlijk, moet je van houden.

Ik heb er niet echt hardop om moeten lachen, maar wel voortdurend met een grote glimlach gekeken. Bovendien vond ik 'm best spannend.

Gewoon een erg fijne film. Soms misschien een beetje geforceerd vreemd, maar ik heb er toch erg van genoten.

En die Suzon, wat een schoonheid!

Trouwens wel opmerkelijk dat een film vol met zulke prachtige dames (en zelfs onderlinge seksuele spanningen!) als "vrouwenfilm" en "homokitsch'' bestempeld wordt door zoveel mensen.

Heerlijk filmpje weeral van Fançois Ozon, die me elke keer opnieuw weet te verrassen en te charmeren met zijn werk - soms is het meesterlijk, soms, zoals hier, vooral leuk en ontspannend, maar altijd geweldige films! Het hele concept van deze film is absoluut geweldig, de uitwerking bruisend en onderhoudend - al moet ik zeggen dat hij toch niet kan tippen aan Gosford Park, waar ik vaak aan heb moeten denken tijdens het bekijken. De liedjes zijn als idee vrij onnozel, maar eigenlijk bijna allemaal gewoon echt goed, de personages karikaturaal maar daardoor perfect voor een film die weinig meer pretendeert te zijn dan een goed opgebouwd en met verve gemaakt bewegend stripverhaal. Geen cliché wordt uit de weg gegaan en alles wordt dan nog eens vertolkt met grote doses passie en emotionaliteit - heerlijk!

Een film die eruit ziet als een toneelstuk. Blijft bijna constant op hetzelfde middelmatige niveau. Het eerste liedje is leuk, met zo'n poptwist ritme, maar de andere liedjes vind ik minder. Niet echt storend maar ook niet echt bijzonder. Wel grappig die (8) vrouwen onder elkaar. Het verhaal zelf zit ook wel aardig in elkaar en het wordt leuk opgebouwd, al vind ik de ontknoping wel wat matig. 3.0.

Helemaal mee eens. Eigenaardige berichten.

In het begin vond ik het allemaal wat theatraal en tuttig, maar langzamerhand werd de musical steeds leuker en interessanter. Ik houd er wel van als een verhaal de hele tijd op dezelfde plek zich afspeelt, dat zorgt er altijd voor alsof je er echt bij bent en dat je niet weg wilt. Zeker niet met deze acht dames, waar het verhaal blijft draaien en draaien tot de geweldige ontknoping. Typetjes werden lekker aangedikt en prachtig vertolkt door de dames. De mooiste vond ik zonder tijwfel Louise, zodra zij haar haren losgooide... Wauw! Het zou verboden moeten zijn, vrouwen die hun haar opsteken. De liedjes konden me soms wel bekoren en soms was het wat te overdreven, maar 8 Femmes is een heel leuk kat- en muisspel.

3,5*

had hem met school gekeken maar ik vond er niet veel aan.

8 Femmes is zowel een film als een toneel stuk en dat vind ik bij deze film juist een positief iets.

De hele film speelt af in 1 groot huis met 8 vrouwen, zeker geen straf om daar naar te kijken.

De sfeer vond ik ook erg goed en natuurlijk de ontknoping, zeker passend en niet voorspelbaar.

Onlangs dat de film goed viel waren sommige stukken wel een tikkeltje langdradig, maar gelukkig nooit te erg.

3,5*

Een zot aandoend, musical- en soapachtig, doorsnee familieverhaal over moord en leugens (doet soms aan Hitchcock denken), waarin vooral de cast excelleert. Francois Ozon laat zien gevoel te hebben voor de sfeer van de vijftiger jaren. Vlot, grotesk grappig, vinnig, in felle neonkleuren.

Prachtig moordmysterie waarin 8 vrouwen samen met 1 lijk zitten opgescheept in huis. De film laat zich bekijken als een toneelstuk: 1 locatie en een kleine cast. De aangename muzikale intermezzo's komen wat geforceerd over, net als de rest van de film, maar hierin ligt wel een deel van de originaliteit en het plezier. De film ziet er mooi uit en de ontknopping is verrassend. De geheel vrouwelijke cast is perfect uitgekozen en alle acht de actrices krijgen genoeg ruimte om te schitteren.

Ik vond het echt een topfilm! Ik vond het verhaal echt heel spannend en was steeds superbenieuwd wie de moordenares zou zijn. Het verhaal bleef zich verder uitvouwen en de personages kregen steeds een nieuwere dimensie. Echt een goede film!

In deze filmische pastiche (in tegenstelling tot een parodie, die een duidelijk subject heeft) gebruikt, bevraagt en ontkracht Ozon op een lichtvoetige manier uiteenlopende genres als de detective/suspense film, het familie/relatie drama, de film-noir en de musical film. De belangrijkste middelen die hij gebruikt zijn zelfreflectiviteit, ironie/absurdisme en hercontextualisering.

Zelfreflectiviteit en hercontextualisering:
Volgens mij is een kenmerk van de musical film dat de muzikale interludes geheel non-diegetisch zijn(voor de klassieke versie in ieder geval). In deze film lijken de zang- en dansstukken echter tot het verhaal te behoren: de personages zijn zich ervan bewust dat ze zomaar in zingen en dansen uitbarsten, getuige de blikken die ze soms wisselen.
De actrices spelen tegelijkertijd een personages als zichzelf(als actrice). Bijvoorbeeld Emmanuelle/Louise die met een paar wijzigingen van haar kostuum opeens verandert van dienstmeid in het stereotype femme fatale, met op de achtergrond een schilderij van de jonge Catharine/Gaby dat een verwijzing lijkt naar Belle de Jour.
Als Isabelle/Augustine achter de piano zit, waant de kijker zich even in La pianiste.

Ironie en absurdisme:
Bijvoorbeeld het element van de suspense van de traditionele detective film wordt in deze film totaal opgeblazen. Clichematige plottwists ( zwangerschap, overspel, afpersing ) volgen elkaar in een duizelingwekkend tempo op, waardoor de werking(het achterhouden van essentiele informatie voor de kijker) eigenlijk tenietgedaan wordt.
De personages zijn sowieso wel erg overtuigend en eenduidig 'de moeder' en 'de dochter' etc, waardoor hun relaties eerder een geheel van dramatische zetten is dan een realistisch beeld.

En toch, uit deze som van delen ontstaat een zichzelf overstijgend geheel dat wel degelijk een overtuigende ode aan de filmgeschiedenis kan zijn.

Ik moet toegeven dat het allemaal leuk is bedacht.

Voor de echte liefhebbers zal deze film/musical ongetwijfeld fantastisch zijn.

Ook de humor begrijp ik wel.

Ondanks alles zijn dit soort films helaas niet mijn smaak.

2,0 *

Deze film vaak gezien, te vaak eingenlijk. Leuk plot en grappig gebracht de liedjes hadden er voor mij wel uit gemogen...

Ik moest deze film kijken voor frans. Ik het vooral hard gelachen om de vreemde plotwendingen en het onrealistische verhaal. Gekke mensen, die fransen.

Eindelijk een geslaagde François Ozon

Het was even bang afwachten of ik eigenlijk ondertiteling op mijn DVD had of dat het een gedubte versie was. Ik had de film gekocht op een rommelmarkt maar het gaat hier om een UK uitvoering die als titel 8 Women heeft meegekregen. Het was me dan eerst ook niet opgevallen dat het hier om een Franse film ging (Deneuve heeft wel meer Engelstalige films) maar gelukkig was er Engelse ondertiteling aanwezig. Het is wat vreemd om een Franse film met Engelse subs te zien maar toch is 8 Femmes een erg genietbare film gebleken.

Al ben ik niet zo'n fan van Ozon. Dit is nog maar mijn derde film maar Swimming Pool en Potiche vielen me eerlijk gezegd wat tegen. Hier weet hij echter de balans compleet om te gooien door een hilarisch aangedikte whodunnit af te leveren die vooral opvalt door de overdreven kitscherige sfeer die er hangt. Personages die barsten opeens uit in muzikale intermezzo's (inclusief de meest belachelijke danspasjes!) maar het is vooral het verhaal dat me kon bekoren. Werkelijk elk cliché dat je bij dit soort films kunt bedenken wordt gebruikt zoals overspel, chantage, buitenechtelijke kinderen, ... en dat zorgt voor een film waar je eigenlijk continu zit af te wachten wat er nu weer op je gaat afkomen. Vond vooral eigenlijk ook de climax waar Marcel uiteindelijk nog blijkt te leven geslaagd. Je zit je continu af te vragen wie nu eigenlijk de moordenaar is maar iedereen heeft wel iets op zijn kerfstok waardoor je iedereen verdenkt en dit is een aangename oplossing. Film voelt op zich wel niet echt aan als een film maar meer als een toneelstuk. De personages blijven altijd in de afgelegen villa en het laatste shot waar de 8 dames naast elkaar hand in hand staan voelt wel erg toneelachtig aan. Is dat erg? Voor mij niet maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier mee overweg kan.

Voornamelijk gekocht voor Catherine Deneuve eigenlijk. De Française blijft één van mijn favoriete actrices en dit is een kolfje naar haar hand. De musicalnummers lijken een beetje geforceerd te zijn (zo is het eerste dansje wel erg onhandig) maar Deneuve weet vooral de show te stelen in onder andere haar catfight met Fanny Ardant die hier de rol van de zus van het slachtoffer, Pierette, speelt. Waar Deneuve in de vorige eeuw de vamp was die de Franse film in vuur en vlam zette, wordt ze hier qua schoonheid wat weggespeeld door Emmanuelle Béart. Logisch ook natuurlijk want Deneuve is 20 jaar ouder dan Béart maar wanneer die haar haar los gooit is het hek helemaal van dam. De confrontaties tussen beide dames zijn ook genieten trouwens. Al geldt dat voor praktisch elke confrontatie want werkelijk elke actrice is perfect op haar plaats in deze film. Ludivine Sagnier is misschien ietwat de zwakste schakel maar dat is gewoon omdat de rest zo erg goed is.

8 Femmes is een typische love-it-or-hate-it film. Ozon levert een enorm kitscherige film af die enorm aangedikt is met allerlei vergezochte openbaringen. Het resultaat mag er in ieder geval wezen maar je moet er voor te vinden zijn. In ieder geval ben ik erg aangenaam verrast na Swimming Pool (2*) en Potiche (3*). Meer van dit!

Dikke 4*