Shane (1953)

Een heerlijke en trage film die goed de tijd neemt om de twijfel en angst van de boeren weer te geven.

Uitstekend geacteerd en, vooral in het tweede gedeelte prachtige beelden.

En dat terwijl ik de film na een uur eigenlijk stop wilde zetten vanwege dat kleine ventje dat de hele film versteerde met zijn vreselijke zeikstem en dominante rol.

In het tweede gedeelte komt hij minder aan bod, maar weet wel totaal de sfeer naar beneden te halen zodra hij weer in beeld (en vooral op luide wijze) komt.

Ik pleit dan ook voor een remake waarin het jochie zichzelf in de eerste minuut meters ver weg blaast met zijn buks, om daarna voorgoed uit beeld te verdwijnen.

Zonder het jochie zou de film goed zijn geweest voor een topscore.

Nu houd ik het op 3*.

Zeer goede western. Na "High Noon" en "The Searchers" de beste western die in de jaren vijftig gemaakt is. De beelden waren erg mooi, het verhaal was ontzettend goed en het jochie speelde voortreffelijk. Ik vond het een echte klassieke western, zoals er in die jaren vijftig heel veel gemaakt werden, maar waarvan de meeste toch niet dit niveau haalde. Toen ik een jaar of 10-12 was was ik dol op dit soort films, vooral als er veel schiet- en knokscenes in te zien waren. De inhoud van het verhaal vond ik destijds minder belangrijk. Ik ben het trouwens niet met 'Barfly' eens dat het kleintje ventje de film deels heeft verpest, hoewel ik 'Barfly's' reaktie wel zeer komisch vond. Het einde van de film toen het jongetje riep "Shane, come back" vond ik namelijk zeer mooi.

4,0*

Shane herzien. Blijft mooi. De schitterende landschappen in technicolor, de hemelblauwe ogen van Shane, de geveinsde stoerheid van de onzekere Torrey, Wilson die zo uit een stripboek is weggelopen, de slechte Ryker familie, de aandoenlijke Jean Arthur etc. etc. Prachtig om naar te kijken allemaal.

Maar wat de film echt goed maakt zijn een aantal diepere thema's. Jean Arthur die niet naar Shane durft te kijken, omdat ze bang is verliefd te worden. Joey die Shane idoleert boven zijn vader, die toch ook geen lulletje rozenwater is. De innerlijke boetedoening van Chris, het onvermogen van Shane om te breken met zijn verleden. Het eind dat ik nog eens kritisch heb bekeken n.a.v. the Negotiator; ik denk toch echt dat de suggestie gewekt wordt dat Shane gedood wordt. .

Kortom, mooie western op meerdere niveaus. Stevige 4 sterren, blijven staan.

Mooie klassieke western, wat traag verfilmd maar wel prachtig in beeld gebracht. Een must voor de liefhebber. Ook prima geacteerd.

Deze Westerntopper is zondagochtend 20 december tussen 02.10 en 4.35 uur te zien bij de ARD.

(Voor Jack Palance zal dat betekenen: 'Hände hoch!')

Geweldige scenes worden afgewisseld met tenenkrommende, zoals het jochie wat heel wat ergenis opwekt.

Ik sluit mij vooral aan bij italian.

Misschien dat als ik de film nog eens zie, ik er 4 sterretjes aan geef.

Ramon haalde Peckinpah aan. Toevallig las ik net wat Ben Johnson (die Chris Calloway speelt in Shane) over hem zei: "Sam was a fatalist. He was a pretty talented guy, but he didn't care much about life, and some of what he did, he didn't care much about the outcome as long as the movie had blood and guts and thunder. He was pretty dingy. I saved his life about a dozen times, I guess. He'd start drinking whiskey and taking pills and he'd go crazy. He'd go into a bar, walk through the place and find the biggest guy there, and pick a fight with him. He was crazy."

En ook mij viel inderdaad op hoe het geweld niet wordt geglorieerd in deze film, wat ik, ik durf het haast niet te zeggen, ook wel een ietsje pietsje jammer vond. Ik schaam me dat ik het opschrijf. Echt. Maar het duel aan het einde was zo kort, en de vuistgevechten zo lang.

Ben het ook wel eens (en moest er hard om lachen) met wat Barfly zegt over dat jongetje en dat een buks gewenst zou zijn. Als uiterst amateuristische hardloopster vind ik het echter wel een topprestatie van dat jochie om dat hele eind naar de plaats van actie te hollen.

Overigens, wat een mooie poster! Ik had een dvd met hetzelfde plaatje als waar gotti naar linkt, waarop achterop trouwens allemaal onwaarheden stonden als: bekroond met 6 oscars (maar dat is er één, en de rest zijn nominaties) en dat Jack Palance Ryker zou spelen. [zucht] Je zou toch denken (of hopen) dat bij Paramount NL filmliefhebbers werken...

Ja, mooie film weer. Hoe meer westerns ik zie hoe meer het een beetje voor me op zijn plek valt, de meeste zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden en draaien vaak op hetzelfde uit (hoeft niet negatief te zijn overgens) maar je hebt er gelukkig ook genoeg die er door iets extra's uit weten te schieten, bij een Stagecoach was dat de focus die lag op de meerdere personages en hun problemen, bij High Noon de destijds tot verbeelding sprekende vertelwijze en hier het uitzonderlijke kleurgebruik. Het eerste wat dan ook opvalt zijn de prachtige plaatjes. Dat beginshot van dat jongetje die met zijn speelgoedgeweertje een hertje bespied en in de verte een vreemde (Shane) ziet aan komen rijden en dat alles met een schitterende achtergrond in technicolor, bijvoorbeeld. The Searchers van Ford (ook bijzonder op visueel gebied) leek opeens niet zo orgineel meer te zijn. En zo waren er nog veel meer scenes. De barfight bijvoorbeeld waar Shane die irritante redneck een stoot voor zijn harsens gaf en hij toen een paar meter door de lucht vloog was echt cool! En natuurlijk het hier al vaker genoemde moment waar die hitman de ongewapende man omlegt en je hem dan in elkaar ziet zakken en hij vervolgens neerploft in de vieze bruine modder. Echt petje af hoor, wat een mooie plaatjes en wat een fijne sfeer! Het verhaaltje hebben we natuurlijk al eens eerder gezien maar dat stoorde me niet zo eigenlijk, ouderwetse moralen werden gelukkig ook een beetje ontweken. Acteerwerk was soms wat houterig, vooral dat jochie (De Wilde) vond ik soms ietswat irritant. Verbaas me dan ook over al die lofbetuigingen hier en zijn oscarnominatie. Ook vond ik het personage van Shane wat te eenvoudig, waarmee ik bedoel te zeggen dat hij nou niet bepaald tot de verbeelding spreekt. Had hem liever wat zwijgzamer, cynischer of bekoelt gezien. Diepgang was ook ver bij hem te zoeken. Tegen het einde aan werd het mogenlijk ietswat langdradig, niet op een vervelende manier ofzo, maar er werd naar mijn idee gewoon wat te lang naar de finale toegwerkt. Diezelfde finale viel immers nogal tegen omdat het wel erg snel gebeurd was met die schurken, die de hele film door zo gevreest werden. Het eindshot echter, maakte dat nog engiszins goed. Maar och laat ik niet teveel gaan azijnpissen want eerlijk is eerlijk, het was verder een prima film en ik heb me weer enorm geamuseerd.

3,5 sterren

Correctie plot ingediend, omdat die jonge (irritante) Joey Starrett er niet in voor kwam en omdat 't conflict: grote rancher ('landgrabber') vs eenvoudige, kleine boeren, onvoldoen- de duidelijk was:

De sinistere Shane, een voormalige gunfighter, raakt betrokken bij een conflict tussen de machtige en meedogenloze rancherbroers Rufus en Morgan Ryker en de kleine boerenfamilies, waaronder de Starretts. De Rykers azen op hun land. Joe Starretts jonge zoon Joey is zeer onder de indruk van Shane. Wanneer Shane Chris Calloway, één van Rykers mannen, na intimidaties in elkaar slaat, probeert Morgan Ryker Shane voor hem te laten werken. Shane weigert dat. Integendeel, hij helpt Joe Starrett en de kleine veeboeren en daarom huurt Morgan Ryker de beruchte gunslinger Jack Wilson uit Cheyenne in. Een bloedige confrontatie lijkt onvermijdelijk.

Ai, een poster die deze western-klassieker weinig recht doet.

HIER vindt je de meeste SHANE posters trouwens.

Niet 1 daarvan spreekt mij aan, heb veel betere gezien, zelfs van B-Westerns.

@Dogie_Hogan:

Bedankt voor de link Dogie.

Je hebt gelijk, zóveel posters en (de meeste daarvan) zó slecht.

Een van de Duitse versies laat zelfs een vriendelijk lachende Jack Palance zien.

Op een andere (Duitse) zie je dan weer Ladd in een outfit die niets met de film te maken heeft.

Voor mij zijn de Japanse de Belgische nog 't best.

De Belgische filmposter ontwerpers waren trouwens zeer bekwaam naar mijn mening.

Ik heb al vele oogstrelende ontwerpen van hen gezien (in 't algemeen bedoel ik dan, niet specifiek voor deze film alleen)

De Belgische titel-vertalingen vond ik dan meestal weer minder sterk.

Maar daar maakte men vroeger in Nederland ook een potje van.

Misschien de spoiler op het einde van je comment verwijderen?

Mooie western dit. Shane is een behoorlijk mysterieus personage, iemand die op het oog vriendelijk lijkt en dat ook is, maar bij wie je door zijn manier van reageren weet dat hij een of ander duister verleden, waar veel geweld in voor kwam, moet hebben. Hij oogt als een echte held in de ogen van het jongetje Joey, door wiens ogen we de film ook regelmatig bekeken zien worden. Ik snap best dat sommigen hem irritant vinden, maar juist door hem ontdekken wij als kijker ook enigszins hoe Shane nu daadwerkelijk is. Van Heflin speelt verder ook goed, evenals de bad guys, maar wat is het een aangenaam wederzien met Jean Arthur. In deze film is ze de 50 inmiddels gepasseerd, maar ze oogt nog net zo charmant en innemend als in Mr. Smith Goes to Washington. Wat een geweldige actrice is dat toch.

Verder heeft de film mooie landschappen en ook zeker een ietwat diepere laag, waar het meeste hier al wel over verteld is. Wat betreft het einde ben ik het vooral met Mr. Blonde eens. Ik had het idee dat Shane tegenover Joey vooral zijn eigen mythe in stand probeerde te houden. Hij bloedde, deed tegenover Joey alsof er niets aan de hand was en reed weg, nog steeds een held in de ogen van de ogen. Ik had het idee dat hij eenmaal uit het oog van de jongen van zijn paard zal afvallen en sterven, omdat hij veel zwaarder gewond is dan hij wilde toegeven tegenover de jongen. Ik weet het, het is maar een veronderstelling van me, maar toch heb ik sterk het idee dat het zo is afgelopen.

Maar al met al een fijne en soms best wel harde western, waar Peckinpah zeker inspiratie uit gehaald moet hebben, omdat de scheidslijn tussen goed en kwaad in deze film ook al behoorlijk dun is.

4,0* en wat is het toch een mooi genre.

Mooie recensie Spetie.
Kleine vertikking is de naam van Van Heflin (je hebt het over Hefner)
maar dat doet geen afbreuk aan je bericht.
En inderdaad is de uiteindelijke afloop van het verhaal het lot van Shane bedoel ik daarmee ook in mijn gedachten zoals jij het beschrijft.
Ik kijk er wel van op dat Jean Arthur al 52 jaar oud was tijdens de opnames van die film.
Heflin was tien jaar jonger toen.
Dat is wel merkwaardig, want doorgaans zie je hoofdacteurs in westerns meestal in het gezelschap van veel jongere vrouwen.

De laatste regel van je bericht kan ik alleen nog maar voorzien van een uitroepteken (!)

Bedankt voor je reactie Brix, ik heb de naam aangepast. Maakte er even de achternaam van een grote playboybaas van .

Arhur ziet er veel jonger uit dan 52, daardoor valt het ook niet op vind ik en jij ook, anders was je niet zo verbaast.

Fijn dat jij het met me eens bent over het einde. Het einde geeft de film toch nog een wat krachtigere afloop mee. Ik houd daart persoonlijk altijd wel van.

Wel redelijk, deze idyllische western. De plaatjes van het natuurschoon in Wyoming zien er echt mooi uit. Een klassieke verhaal van een vrijgevochten vreemdeling die een boerenfamilie helpt tegen onrecht, wordt verteld. Op zich wel oke allemaal, al komen wat elementen nu wat cliché over.

Interessante western.

Naar westernnormen bevat Shane redelijk wat verhaal en diepgang. Het personage Shane zelf is natuurlijk meer dan wat hij op het eerste zicht lijkt; maar er is uiteraard ook de interessante breuklijn tussen de 'stinkboeren' en de bad guys.
Naarmate de film vordert neemt het niveau wat mij betreft wel wat af. Het heldengedoe van Joe Starrett en de overloper wisten mij niet te boeien.

Op voorhand had ik een beetje schrik voor overacting - iets wat in die tijd niet zeldzaam was-, en ik ben dan ook verbaasd door de acteerprestaties van zowat de gehele cast. Iedereen komt erg naturel over. Het jongetje kent nu en dan wat zwakkere momenten.
Alan Ladd als Shane is redelijk, maar hij had wel iets ruwer voor de dag mogen komen. Het is me allemaal net wat te braaf.

Het sterkste punt van Shane is zonder twijfel de vormgeving. De gehele omgeving is fenomenaal in beeld gebracht. Er heerst daardoor een ongelooflijk westerngevoel. De muziek is al heel wat minder speciaal, maar het af en toe te horen harmonicadeuntje weet een weemoedig sfeertje te creëren.

4

Van alle Amerikaanse westerns is Shane op de een of andere manier degene geworden waar ik het meest naar terug keer. Sommigen zijn misschien beter, met name My Darling Clementine (lyrischer en gevoeliger), Rio Bravo (vermakelijker) en Unforgiven (ontroerender), maar dat deert Shane niet. Het is dan ook een rijke film die blijft fascineren. De diepere lagen zijn hier al vaker neergezet, ook door mezelf, dus die ga ik hier niet herhalen, maar dat alleen maakt Shane niet zo goed. Het is het hele gevoel van deze western. Rond het simpele plot is veel aan de hand. Let bijvoorbeeld op de nadruk op het gewone leven. Natuurlijk is dit de mythe rond een revolverheld, maar er zijn opvallend veel scènes die verteld worden terwijl er gewerkt wordt op de boerderij of binnen het huis van de Starretts, die met een ruwe warmte verbeeld wordt en waarin appeltaart gegeten kan worden. Hier wordt gewerkt en geleefd en de andere boeren krijgen genoeg aandacht om het gevoel van een samenleving te suggereren. Hoe toepasselijk voor een film die gaat over het recht op grondbezit en een goed leven. Stevens verfilmt niet zomaar een verhaaltje, maar probeert het tot op het bot te laten voelen.

Het beste wordt dit nog wel geïllustreerd in de sterfscène van Stonewall Torrey, een moment dat me na vier kijkbeurten nog altijd weet aan te grijpen. Dit ondanks dat het op papier een standaard scène is. Een zichzelf overschattende driftkikker die neergelegd wordt door de schurk is bijna een cliché, ook buiten westerns. Het is altijd een effectieve manier om de schurk wat dreigender te maken. Dus waarom is de dood van Torrey dan zo pakkend, ondanks dat hij niet zoveel schermtijd heeft? Het is een mix tussen de kwetsbaarheid die Cooke Jr. hem meegeeft, die duidelijke impact van de kogel en de bijzondere smerigheid van de modder waarin hij land. En dan is het nog niet voorbij, want Stevens neemt ook rustig de tijd om de impact van deze dood op de boerengemeenschap te laten zien, met één van de meest uitgebreide begrafenisscènes uit de filmgeschiedenis. Voor een eigenlijk marginaal personage nog wel!

Het resulteert allemaal in een film die ademt, een die echt aanvoelt ondanks dat hier duidelijk een legende verteld wordt. Er mogen dus misschien betere westerns zijn, maar op meerdere manieren is Shane de ultieme versie van de mythe van het wilde westen. Hier zit alles in.

Verhoging naar 5*, dit is werkelijk een film voor altijd.

Dan ga ik hem nog maar eens een kans geven (als-ie langskomt op TV - niet teveel moeite doen), want ik vond het destijds een tegenvaller, beetje té sentimenteel en nietszeggend en dan met zo'n vervelend jochie. Ik zal mijn ruwe warmte-radar in elk geval aan zetten als ik 'm in de herkijk doe..

Het jochie acteert niet altijd even best, dat is het enige nadeel. Met sentiment vind ik het wel meevallen, gek genoeg het sterkst op het begin als er nog niets gebeurt.

Sorry dat ik even inhaak, met een vraagje:

Bedoel je echt ' Unforgiven' (1992) m.b.t. ontroerender, en niet 'The Unforgiven'(1960)?

Ik kan het mij moeilijk voorstellen, maar wellicht heb je er dan een andere kijk op (?)

Overigens een zeer mooie recensie betreffende 'Shane', waar ik mij zeker in kan vinden.

Ik kan mij ook moeilijk voorstellen dat hij die 1960 versie bedoeld, want dat is bepaald ook geen topper. Over My Darling Clementine kunnen we het eens zijn. Dat is zo'n beetje de beste western ever.

Dat jochie is een stuk beter te pruimen in Night Passage.

Ik moet deze ook eens herzien, vond hem toen niet echt bijzonder en af en toe erg knullig.

Ik vraag het omdat ik weinig ontroerends aan Unforgiven kan ontdekken,

In The Unforgiven nog wel iets (Audrey)

Over 'de beste western ever' heb ik dan zelf weer een heel andere mening, die bestaat m.i. namelijk niet.

Er is zijn er zoveel die in de "top" thuis horen dat die top op zich al niet te doen is.

Bij de ene is dit beter, bij de andere dat.

Ik kan er wel 50 of 100 noemen die voor mij in die top zouden mogen, maar rangschikken is voor mij in ieder geval onmogelijk.

Shane zou er zeker bij zitten, Unforgiven niet eens in de achterhoede waar het stof geslikt wordt

Ik moet toegeven dat ik de jongen bij de eerste kijkbeurt (hoe lang en hoe vele kijkbeurten geleden dat is zou ik niet bij benadering kunnen zeggen) zelf ook wat storend vond.

Dat is achteraf echter totaal omgeslagen.

Ik kan me de film zonder zijn aandeel zoals dat is niet voorstellen.

Mooiste scène waarin hij voorkomt (al is het maar kort) is de knokpartij in de saloon, terwijl de jongen vol spanning toekijkt en in zijn likstok bijt...

Ik zou ook niets aan de film anders willen zien, met uitzondering van de wat komisch kleine hoed van Ladd

Ik vind het de film nogal naar beneden halen en een onnozel karakter geven, ken ook geen enkel kind wat zo doet. Maar goed ik ga deze zeker nog een keer kijken, is alweer twee jaar geleden en vele westerns verder, mischien erger ik mij er nu minder aan.

Ja, ik weet het, maar die hoed zag er toch echt armetierig uit, en niet in verhouding tot de rest van Shane's outfit.

Ja, ik bedoel echt Unforgiven uit 1992 van Clint Eastwood. The Unforgiven heb ik ook gezien, maar vond ik een van de mindere westerns. Heb ik dan ook op een onvoldoende staan.

Wat ontroering betreft, het is misschien een groot woord, maar ik vind Unforgiven iets enorm tragisch hebben, een wat meer nihilistische western. Het is alweer een flinke tijd geleden dat ik hem voor het laatste zag, maar de twee keren dat ik dat gedaan heb greep hij me erg aan. Ik schat hem ongeveer gelijk in als Shane, met hoogstens Rio Bravo en My Darling Clementine (inderdaad waarschijnlijk de beste Amerikaanse western) erboven. De spaghettiwesterns tel ik dan even voor het gemak niet mee, dat is bijna een genre apart.