Days of Heaven (1978)

Op een of andere manier boeien de films van Terrence Malick mij matig. Visueel sterk, sfeervol....jawel.....maar ik moet zoveel moeite doen om wakker te blijven............

Halfje er bovenop omdat de schitterende cinematografie me moeilijk los kan laten.

Binnenkort ook eens herzien voor een beter oordeel...

Alweer een prachtige film van de meester regiseur Malick

Prachtige beelden, sterk acteerwerk en een heerlijke soundtrack van Morricone.

Heel grappig om dit te lezen (vooral de laatste 2 zinnen). Aan je respect voor de film zal het niet liggen in ieder geval. Ik denk ook niet dat het aan je leeftijd ligt of dat je het liefdesverhaal niet op waarde weet te schatten. Het is vooral de beeldenpracht en de pure poëzie die vrijwel iedere scène van je scherm afspat. Het plot van deze film is van ondergeschikt belang (hoewel het ook in dat opzicht in al zijn eenvoud een pareltje is). Dit is een film die je gewoon opslokt. Althans, dat is de bedoeling. Het gebeurt of het gebeurt niet. Kon de briljante score van Morricone je ook niet beroeren?

Het valt me trouwens op dat aanvankelijk zeer positieve reacties bij deze film vaak vergezeld gaan van gematigd positieve scores. Voornamelijk in de trant van: "Zeer goede film, maar het weet me toch niet helemaal te grijpen."

De film is erg mooi, maar ook sloom. Hier en daar miste ik de achtergrondmuziek. Aan het einde wordt de film wel beter.

Toch een beetje gemengde gevoelens t.o.v. Days of Heaven. Enerzijds is alles natuurlijk fantastisch in beeld gebracht en alleen daarom al is de film een traktatie op zich.

Prachtig die close-ups van diverse dieren en het wuiven van het graan (zo onderhand een soort handelsmerk van Malick geloof ik), of die shots van de ondergaande zon boven de verlaten akkers…. Erg sterk gedaan. Het is echter het verhaal wat me toch niet helemaal wist te raken. Deels omdat het tamelijk voorspelbaar is, al hoeft dat niet altijd een probleem te zijn, maar voornamelijk toch door de personages. Ik kon eigenlijk geen sympathie voor ze voelen en omdat het verhaal nogal van de hak op de tak springt vond ik hun beweegredenen niet altijd even helder. Ook vond ik het acteerwerk nogal statisch. Wellicht dat herziening me een ander gevoel zal meegeven, maar voor nu heeft het verhaal me niet weten te raken. En hoe mooi de fotografie dan ook is, waanzinnig enthousiast ben ik daardoor (nog) niet.

Helemaal mee eens. Beter kan het niet verwoord worden. Mede door de schitterende soundtrack van Ennio Morricone zou ik dit haast beschouwen als een symfonisch gedicht.

Deze film van Malick vond ik bij mijn eerste kijkbeurt al magistraal en daar is bij mijn tweede kijkbeurt vanmorgen geen verandering in gekomen. Twintig jaar later zou hij met "The Thin Red Line" opnieuw een meesterwerkje afleveren en ik ben ook zeer benieuwd naar zijn nieuwste film "The Tree of Life" die we volgend jaar kunnen verwachten.

Toch zullen de films van Malick nooit een groot publiek trekken, daarvoor zijn ze te weining toegankelijk. Kijken naar een film van Malick vereist geduld. Wie een actiefilm verwacht komt zeer bedrogen uit. Vandaar dat er tegenover de zeer hoge waarderingen een evenredig aantal zeer lage waarderingen staan.

"You love it or you hate it". Well, I love it.

Waardering; onveranderd 5,0* en een plaats in mijn top 10

Deze film valt of staat bij zijn cinematografie. Deze is feilloos. De schitterende, desolate korenvelden uit het zuiden van de Verenigde Staten hebben er nog nooit zo prachtig uitgezien op het grote scherm. De close-ups van de dieren zijn schitterend (deed me sterk denken aan Walkabout, een van mijn favoriete films waarin dit ook heel erg goed werkt).

Het verhaal van Days of Heaven kwam echter rechtstreeks uit de boektreeks. Althans, zo leek het. Het script werd geschreven door Malic zelf, maar ik vond er geen klap aan. Arm jongetje en arm meisje zijn verliefd, maar arm. Meisje trouwt met rijke boer, maar blijft in het geheim met het arm jongetje. Rijke boer komt erachter en er ontstaat hommeles. Ik kom er niets mee.

Des te schokkend dus, dat deze magnifieke cinematografie verder weinig uitwerking kent. En dat is vreselijk jammer, want de regieprestaties van Malick zijn overduidelijk. Bovendien een bijzonder man, 4 films in 40 jaar, dat doe je ook niet zomaar.

Wat tovert Terrence Malick hier regelmatig een aantal schitterende beelden op het scherm. Cinematografisch is de film zeer goed en dat is best aangenaam kijken. Vooral het moment van brandende koren is fantastisch om te zien.

Het verhaal vond ik echter niet altijd even geweldig. Het is duidelijk dat het in dienst staat van de cinematografie, maar ik werd nooit echt in de film gezogen, daarvoor kwamen de personages vooral te afstandelijk over. Richard Gere zal nooit mijn favoriet worden, maar doet het hier net als de rest van de cast wel redelijk.

Het einde van de film deed voor mij ook nogal geforceerd aan, kwam niet overtuigend over, ik voelde niets bij de dood van Gere en ik vond het ook niet echt een einde dat bij de film past. Toch jammer, want de beeldenpracht van de film is soms ongekend, maar toch komt de film door de andere tekortkomingen bij mij niet verder dan een voldoende.

3,0*

De 3e film van Malick die ik zag en bij vlagen best mooi (weer) - dan heb ik het vooral over de cinematografische pracht, want voor de rest is het helaas niet zo bijzonder.

Toch kijkt het, ondanks het niet al te hoge tempo, best lekker weg. De scénes met de grote brand en die sprinkhanen zijn behoorlijk fraai en de muziek van Morricone is prima, net als dit nummer die ik al wel kon, maar nooit wist dat-ie uit deze film kwam.

Het weinig bijzondere verhaaltje kon me minder boeien en de personages deden me niet zoveel. De acteerprestaties zijn wel prima. Al met al een prima film. Voldoende.

Prachtige score, mooie cinematografie, dromerig en surrealistisch. Malick is een regisseur die mij weet te raken. Kijk nu al uit naar zijn nieuwste film.

4*

Opnieuw gezien en dit is misschien niet de allerbeste film die ik ooit zag, maar misschien wél de allermooiste. "Poetry in motion". Wibro kwam al met de term symfonisch gedicht, en ja, dat is precies wat dit is. Fenomenaal. Kan voor vergelijkbaar poëtische cinematografie eigenlijk alleen aan (vroege) Zhang, Tarkovsky of Tarr denken.

En voor de dames: ik heb er natuurlijk niet zoveel verstand van als jullie, en dit is één van de weinige keren dat me dit gebeurt, maar zowat bij iedere close-up viel me op wat een ontzettend mooie man die Richard Gere toch was op jonge leeftijd.

Te snel, te vlot en te kort.

Dit is echt zo'n film die door het visuele, de soundtrack en de sfeer veel langer had moeten duren en veel meer de tijd had moeten nemen. Malick tovert echt heel veel mooie plaatjes op het scherm, maar helaas neemt hij niet altijd de tijd de beelden in je te laten opnemen, en cut hij weer naar een volgend (alweer) mooi shot. Jammer dat hij daar niet wat meer de rust in heeft genomen.

Het tempo ligt ook in het verhaal te hoog. Gebeurtenissen volgen elkaar soms in rap tempo op (hop ineens een cut naar de bruiloft). In het begin is het verhaaltje ook niet echt bijster interessant. Simpel verhaaltje waar de richting al snel aardig duidelijk is. Bij het moment dat Abby aangeeft van de Boer te houden werd dat wel een stuk interessanter. Je merkt het aan de sfeer, aan de soundtrack van Morricone, die iets feller wordt, en vooral aan Gere die ingetogen woede uitstraalt.

Al met al wel echt een mooie film, maar langer, trager, korter had het misschien wel tot een meesterwerk verheven. Vooral die scenes met dat mist op het water waren echt genieten geblazen. 3.5*

ps. De Criterion Blu-Ray is echt

Minder kort bedoel ik natuurlijk.

De bekende stijl van Malick zien we voor het eerst in deze film. Waar Badlands nog een 'normaal' narratief is, is Days of Heaven meer een observatie.

Sfeervolle beelden van grote vlaktes, ondergaande zonnen en fazanten verstopt tussen het koren, ondersteund door de zweverige muziek van Morricone. Je waant jezelf al liggend in een hangmat met een grasspriet in je mond, een aantal personen in hun dagelijkse doen en laten observerend. Wat die personen precies doen, wordt niet altijd duidelijk. Waarom ze het doen al helemaal niet. Malick laat daar een steekje vallen. Desondanks is de film niet saai. Er valt genoeg te zien, te horen en, via de magie van Malick, soms te voelen.

Voor zijn anderhalf uur lijkt de film veel langer. Hij had echter niet veel langer moeten duren. Voordat hij echt saai kon gaan worden, is het einde er dan. Een bevredigend einde.

Het duurt hierna weer 20 jaar voordat Malick zijn stijl weer op het doek laat verschijnen. Persoonlijk vind ik The Thin Red Line een stuk paradijselijker aandoen, mede door de exotische omgeving en het contrast met de Tweede Wereldoorlog. De filosofische manier van filmen is volwassener geworden. Toch voelt Days of Heaven niet gedateerd aan en zal ik ook deze, net als The Thin Red Line, vaker opzetten om even te genieten van de rust die zijn films uitstralen.

Ik vind deze juist veel filosofischer gefilmd als The Thin Red Line. Hier is het verhaal van ondergeschikt belang nog in tegen stelling tot TRL. Dit is wat mij betreft Mallick's zijn meesterwerk (moet bekennen dat ik Tree of Life nog niet gezien heb).

TRL is wat toegankelijker gefilmd. De manier van filmen is al veel meer 'hollywood (mainstream)' dan bij zijn twee eerdere films, zonder het mallick sausje heb je een aardige oorlogsfilm. Zonder de Mallick ingrediënten in deze film: je houdt een wat gammel liefdes verhaal over.

Dit is mallick in zijn meest pure vorm, het hoogte punt van zijn oeuvre.

Daar heb je wel een punt. Toch doet TRL meer met mij. Daar zitten meer shots van (exotische) natuur in, een vredelievende stam waar de hoofdperso(o)n(en) af en toe uitrusten. Dat staat dan weer in schril contrast met de gruwelen van de oorlog in Azië, waardoor dat mij meer aan het denken zet dan DoH deed.

DoH is zoals je al zegt, een leeg verhaal, bijna een non-verhaal. We observeren een paar gebeurtenissen op de boerderij die verder niet tot nadenken of filosoferen aanzetten. Althans, niet bij mij.

Maar ligt dat aan deze film of aan jou? De boodschap van TRL is door vele oorlog films wel verteld (begrijp me goed, vind het een prachtige film maar dat terzijde). Bijna alle grote regisseurs hadden dat script kunnen filmen en er had nog steeds een mooie film uit kunnen komen. Ik vraag me af of iemand anders DoH had kunnen maken, dat er bijna 40 jaar later nog over gesproken wordt

De rede waarom ik reageerde is eigenlijk: Nu Tree of Life een grote hit is, zullen veel mensen het oeuvre van Mallick afgaan en dat ze moeten weten dat deze 2 eerste films veel experimenteler zijn dan zijn latere werk, waardoor ze van een koude kermis thuis kunnen komen.

Waarschijnlijk ligt dat wel aan mij, elke filmervaring is subjectief. Zo had ik het ook geschreven: "Toch doet TRL meer met mij", "waardoor dat mij meer aan het denken zet".

Uiteraard was de basis voor TRL bij elke regisseur overeind gebleven. Maar de rustige manier van filmen, het trage tempo van de story en de mooie schilderij-achtige plaatjes, ofwel de typische Malickstijl, maken het nu nét de film die het is geworden. Ik ken weinig mensen om mij heen die die film echt goed vinden. "Veel te traag" en "vage beelden die niets met de oorlog te maken hebben" zijn twee terugkomende opmerkingen die ik hoor.

DoH zal ze dan nog minder bevallen, aangezien daar minder spectakel en actie in zit. Eigenlijk geen, de sfeer maakt het verhaal.

Ik had zelf al TRL en The New World van Malick gezien en raakte na de eerste trailer van ToL weer geïnteresseerd in zijn stijl. Daardoor heb ik gisteren en vandaag Badlands en Days of Heaven gekeken.

De voice-over is naar het schijnt volledig geïmproviseerd door Linda Manz (die toen net 17 was). Malick zette haar gewoon in een geluidsstudio, zette de film op en liet haar vrij babbelen... Verbluffend vind ik dat.

Los daarvan blijft deze film een meesterwerk. Heb hem een keer op het grote doek mogen bewonderen; onvergetelijk!

Net herzien. Wat een prachtige visuele poëzie. Malick's stijl ontluikt zich hier. Fotografie is FENOMINAAL, evenals de muziek. Jaren later zou hij zijn stijl vervolmaken. Halfje erbij. Dikke 4*

Snap je gedachte, maar voor mij is TTRL zijn meesterwerk (Hoewel Tree of Life wellicht nog beter is) Punt is dat ik de kwestie die in TTRL wordt aangekaart sterker vind dan in deze. Blijft toch een beetje hangen in sfeer, zonder een duidelijke kwestie aan te kaarten. Maar deze is wel poëtischer en minder strak, wat jij blijkbaar met Hollywood associeert.

Mag ik iedereen die zich hier zo verwonderd over de mooie beelden, en de ''schilderachtige plaatjes'' misschien ff wijzen op de schilder Edward Hopper. Ik dacht af en toe gewoon ff in een schilderij van de man te zitten............

Dat huisje op de heuvel vertoont wel wat gelijkenissen, maar verder vind ik nu niet dat zijn stijl erg aansluit bij deze film of viceversa. Days of Heaven is veel warmer, vrijwel elk shot lijkt gedraaid in magic light, met de meest prachtige luchten. Daarbij zij de camerabewegingen erg mooi en subtiel.

Het huisje schijnt op dit schilderij gebaseerd van hopper te zijn:

http://www.ibiblio.org/wm/paint/auth/hopper/landscapes/railroad/hopper.railroad.jpg

Opmerkelijk feitje m.b.t. die fabelachtig mooie fotografie: cinematograaf Nestor Almendros was blind aan het worden tijdens het filmen.

Viel erg goed mee: die korte speelduur en combinatie van natuurlandschappen en close-ups met een dramatische verhaallijn werkt hier opmerkelijk goed. Wel wat beter naar mijn idee dan de langere speelduur en het (bijna) ontbreken van een dramatische vertellijn in The Tree of Life. Moet ze misschien allebei nog eens herzien eerst.

Deze had ik al een tijd klaarliggen, ooit naar op zoek gegaan omdat deze film in de top 10 staat van Wibro. Op de één of andere manier is het er nooit van gekomen, maar toen ik laatst The Tree of Life zag, die van dezelfde regisseur is, vond ik dat ik ook deze eindelijk eens moest gaan kijken.

Het eerste dat opviel is de muziek waar de film mee begint, dat zeer magisch en mysterieus klinkt en mij meteen heel erg bekend in de oren klonk. Ik wist van te voren dat Morricone de soundtrack heeft geschreven, maar ik kon me toch niet voorstellen dat dit van hem was. Inderdaad, uit het zoeken na afloop van de film blijkt dat het Aquarium uit Le Carnaval des Animaux van Saint-Saëns betreft. Toch ook een compliment voor Morricone, want de rest van de soundtrack ademt toch redelijk dezelfde sfeer en doet er afgezien van de muziek tijdens de brand niet veel voor onder.

Ook de cinematografie is erg mooi, het trucje van tegenlicht tijdens een ondergaande zon werkt erg goed, maar hier toch wat kanttekeningen. Ten eerste is het jammer dat er soms geen statief wordt gebruikt, dit gaat vooral ten koste van de kadrering. Ten tweede vond ik net als bij The Tree of Life de montage niet al te sterk. Vaak een opeenhoping van vrij korte shots die diverse taferelen uitbeelden, waar ik wat langere shots waarbij er op één iets geconcentreerd wordt wat meer gepast vond. Het is bijvoorbeeld jammer dat net als er een prachtige zwerm sprinkhanen opkomt het shot wordt afgebroken in plaats van dat men de zwerm blijft volgen. Dan mag het volgende shot ook van de sprinkhanen zijn, het maakt het er niet beter op.

Het verhaaltje boeide me eigenlijk niet zo heel erg, maar irriteerde ook weer niet. Inderdaad allemaal vrij afstandelijk. Snap overigens niet de aantrekkingskracht van de vrouw. Met name de mondhoeken die altijd naar beneden leken te staan vond ik niet bepaald aantrekkelijk. Verder aardig geacteerd. Kende Gere eigenlijk alleen maar van de romcoms met Julia Roberts, leuk om hem ook eens in zo'n film te zien. Wel vond ik de keuze voor het meisje voor de voice-over niet echt werken, want ik werd een beetje nerveus van haar stem.

Uiteindelijk kan ik hier toch zeker 4* aan kwijt, met name voor de fotografie en de muziek. Voor mijn doen een erg hoge score voor een film van deze leeftijd. En ik wil zeker meer zien van deze regisseur, want ondanks de minpuntjes zijn de twee films die ik tot nu toe van hem heb gezien zeker interessant gebleken.

Visueel schitterende film van de maker van the Tree of Life, ook al zo'n film die enorm imponeert op dat vlak. De prachtige beelden van het korenlandschap, de boerderij, het werken op het land van de arbeiders en later ook het brandende veld en de sprinkhanenplaag zijn ontzettend mooi. De soundtrack van Morricone maakt het helemaal af. Verder is het een redelijk trage film die verder wel weet te boeien en ook langer lijkt te duren dan de 90 minuten die er eigenlijk maar zijn. Dat komt doordat er op zich niet al te veel gebeurd, wat niet negatief bedoeld is want de film heeft daardoor wel een bepaalde rustgevendheid over zich heen. Ik had wel een beetje het gevoel dat de film van de hak op de tak sprong met bepaalde momenten. Het plot rondom de boer en het meisje had soms een wat betere uitleg mogen krijgen.

Een film om in gedachten te houden en zeker ooit nog eens op te zetten.

3,5*